9

ตาโชติเหล่ตามองยายบุญมาขณะกล่าว ก่อนพเยิดหน้าไปทางคนมาใหม่ ทักกลับ

“พิโธ่ นึกว่าใคร หมอพอลเข้าบ้านก่อนครับ”

ตาโชติมองนายแพทย์พงศ์ภรณ์ด้วยสายตาเรียบสงบ เชื้อเชิญให้เข้ามาในบ้านด้วยกัน อีกฝ่ายยิ้มเผล่ พอลงนั่งได้ พูดคุยสารทุกข์สุขดิบอะไรกันครู่ใหญ่ คนมาเยือนถึงได้นำเข้าบทสนทนา ที่เป็นธุระของตนเอง

 “ทางโรง’บาลกำลังจะจัดอบรมให้จิตอาสากับอสม.ครับคุณตา เลยอยากรบกวนมาเรียนเชิญคุณตา อยากให้คุณตาช่วยไปเป็นวิทยากรให้พวกเราหน่อย ไม่ทราบว่า...พอจะมีเวลาว่างบ้างไหมครับ”

ตาโชติมีความรู้ทางแพทย์แผนไทยด้วยประสบการณ์ แกไม่ได้ร่ำเรียนมาทางด้านนี้ แต่เพราะภรรยาสุดรักดั่งดวงใจไม่สบาย ป่วยเสาะแสะด้วยโรคเกี่ยวกับระบบกระดูกและกล้ามเนื้อ รวมถึงโรคเกี่ยวกับภูมิคุ้มกันจึงทำให้แกสนใจใฝ่หาความรู้ เพื่อเอามารักษาภรรยา

แรกๆแกพาไปหาหมอแผนปัจจุบันนั่นแหละ แต่ก็แสวงหาการรักษาอย่างอื่นควบคู่ไปด้วย เพราะอาการของภรรยาไม่ดีขึ้น เมื่อสนใจก็เริ่มหาตำรายามาอ่าน เริ่มสืบเสาะถามคนเก่าคนแก่ ก่อนจะได้ยาตัวนั้นตัวนี้มาประดับไว้ในบ้าน แกมียาอยู่หลายขนานทีเดียวอย่างพวกยาแก้ปวดกล้ามเนื้อหรือข้อต่อ แกก็ใช้แสมสาร ส้มป่อย มะกา บอระเพ็ด มะกรูด ขิง หอม กระเทียม อ้อยและหัวว่านในสัดส่วนที่แกว่าเป็นสูตรลับของแกจนได้ตัวยาที่ใช้รักษาให้คนที่มาหาแกโดยไม่คิดค่าใช้จ่าย

ยาลดไข้ ยาทาภายนอก รวมถึงสมุนไพรที่ใช้ประทินโฉมแกก็คิดสูตรขึ้นมาได้หลายตัว

ตาโชติเคยแบ่งปันความรู้ให้ชาวบ้านที่สนใจแต่ทางสาธารณสุขเข้ามาเตือนว่าแกไม่ได้ร่ำเรียนมา ไม่มีใบประกอบวิชาชีพอะไรเถือกๆนั้น แกเลยหยุดไป ให้แต่ยายบุญมาออกหน้าแทน

ยายบุญมาเด่นเรื่องนวด เรื่องจับเส้น รายนี้มีใบอนุญาต เพราะไปเรียนมา ทั้งยังผ่านการอบรมอะไรมาแยะ ยายบุญมากับตาโชติเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยเป็นเด็ก

ยายแกว่าสมัยนั้น แกแก้ผ้ากระโดดน้ำด้วยกันประจำ

‘สมัยนี้ล่ะยาย’

เด็กแนนถามเมื่อแกเล่าความหลังให้ฟังอีกเป็นครั้งที่เท่าไรก็จำไม่ได้ แกก็ว่า

‘อุจาดตาประไร’

หลังภรรยาของตาโชติเสีย ตาโชติก็เศร้าหมองอยู่เป็นนาน เพราะรักกันมาแต่เป็นหนุ่มสาว แต่งงานอยู่กินกันมาก็มีลูกสาวเพียงคนเดียว ยังต้องให้หัวหงอกมาเผาหัวดำอีก ลูกสาวเสียชีวิตก่อนพ่อแม่ จากนั้นภรรยาจึงมาตายตามไปอีกคน

พอได้ยายบุญมามาคอยคุยด้วย อาการจึงค่อยดีขึ้น

ยายบุญมาเป็นหลานสาวของหมอนวดมีชื่อคนหนึ่ง แกเล่าบ่อยว่าทวดของทวดของทวดแกเป็นหมอนวดในรั้วในวังมาก่อน ถ่ายทอดวิชาให้ลูกหลาน แรกๆแกไม่ใคร่สนใจ แต่อย่างว่ามันคงเป็นไปตามสายเลือด จู่ๆแกก็หันมาเอาดีทางนี้ได้เฉยเลย

นายแพทย์พงศ์ภรณ์ยิ้ม รอคอยคำตอบ ยายบุญมาเลยแกล้งเย้า “เชิญแต่คุณตาหรือคะหมอ”

คนถูกเย้ารู้เลยยิ้มรับก่อนตอบ

“ยายบุญมาไปด้วยก็ได้ครับ”

“แหม...พูดแบบนี้อิฉันจะกล้าไปหรือคะ”

คุณหมอหนุ่มหัวเราะแห้งๆ ตาโชติเลยตอบรับคำอย่างจริงใจกลับไป

“ไปได้ครับ ไม่มีปัญหาอะไรหรอก”

“ขอบคุณมากครับ เดี๋ยวผมให้เด็กเอาหนังสือเชิญมาให้คุณตาอีกทีนะครับ”

นายแพทย์หนุ่มของทางโรงพยาบาลอำเภออยู่คุยด้วยอีกครู่ใหญ่ ถูมือไปมาว่าขึ้น

“วันนี้ขอผมอยู่กินข้าวเย็นด้วยนะครับ แกงสายบัวที่กินไปคราวก่อนทำเอาผมเพ้อไปตั้งหลายวันเลยครับคุณตา”

หมอหนุ่มจงใจหยอดเมื่อเห็นร่างเล็กๆของหญิงสาวที่ทำแกงสายบัวคราวนั้นเดินถือกระด้งเข้าออกอยู่ที่เรือนสมุนไพรข้างบ้านพอดี

ยายบุญมาเคี้ยวหมากไปพลางมองตามไปพลาง

“ดีจริง มื้อนี้ตาโชติได้มีเพื่อนกินข้าวแล้ว”

นายแพทย์พงศ์ภรณ์เงียบไปอึดใจ ยายบุญมาถึงได้บอกต่ออย่างรู้จุดประสงค์ของอีกฝ่าย

“ก็ยัยหนูถิงถิงสิคะหมอต้องไปงานเลี้ยงที่วัดเย็นนี้ อิฉันก็ไม่กินหรอกข้าวเย็น กินแต่ข้าวร้อน”

ว่าจบขำเสียเอง ที่ขำเพราะเห็นสีหน้าเจื่อนๆของหมอหนุ่มนั่นมากกว่า

“อ้อ อย่างนั้นหรอกหรือครับ”

ตนออกตัวไปแล้วด้วยว่าอยากมากินข้าว พอรู้ว่าหลานสาวคุณตาไม่ได้อยู่ร่วมวงก็ให้หน้าม่อยหน้าเหี่ยวลงอย่างเห็นได้ชัด ตาโชติเลยหันไปทำตาดุใส่ยายบุญมา เพราะรู้ความคิดของกันและกันเป็นอย่างดี

หมอพงศ์ภรณ์ขอตัวออกมารับสายหลังคุยได้ครู่ใหญ่ค่อยวาง

แล้วเมียงมองหาหญิงสาวที่เห็นเดินวนเข้าออกในเรือนสมุนไพร ก็ค่อยดอดเข้าไปทักทาย แว่วเสียงใสๆของฐิตตาดังออกมาจากด้านใน

“แม่บอกแล้วไงคะว่าอย่าซน”

นายแพทย์พงศ์ภรณ์ยิ้ม ยื่นหน้าเข้าไปได้ก็เอ่ยปาก

“ว่ายังไงครับเด็กๆ”                         

แล้วก็หน้าเหรอหรา กลบเกลื่อนต่อ เมื่อเห็นว่าไม่ใช่เด็กๆอย่างที่ตนเข้าใจ ในนั้นมีฝูงลูกสุนัขวัยไม่เกินสองเดือนราวสิบตัวได้วุ่นวายอยู่กับหญิงสาว แล้วเลยยิ้มแห้งๆกล่าวชม

“น่ารักจังเลยครับคุณถิง”

“หมอจะรับไปเลี้ยงไหมคะ คอกนี้ออกมาเยอะเลยตั้งเกือบยี่สิบตัวแน่ะ”

“ด้วยความเต็มใจครับ” ไม่ลืมหยอดตบท้าย “จริงๆจะให้เลี้ยงคนด้วยหมอพอลก็ไหวนะครับ”

ฐิตตาเลิกคิ้ว ไม่ว่าอะไร แล้วค่อยหันกลับมาสนใจลูกสุนัขต่อ นายแพทย์พงศ์ภรณ์อยู่คุยด้วยต่อจากนั้นอีกนานพอดู เธอเลยขอตัวไปอาบน้ำเมื่อเห็นว่าเย็นมากแล้ว ทิ้งหมอหนุ่มมองตามตาละห้อยกับฝูงสุนัขที่รับปากว่าจะเอาไปเลี้ยงให้นั่นเอง

“คุณหมอแกมาจีบคุณถิงใช่ไหมคะ”

แนนถามขึ้นเมื่อภารกิจในบ้านเสร็จสิ้นหมดแล้ว

ฐิตตาที่กลับมาจากงานบุญนั่งอยู่ด้วยพอดีไม่ได้ว่าอะไร เพราะปกติก็พูดคุยเรื่องแบบนี้กันเป็นนิจอยู่แล้ว นอกนั้นยังมีติ๊บที่รีดผ้าอยู่ใกล้ๆ รวมถึงยายบุญมาอีกคนที่เอนหลังรับลมอยู่บนเก้าอี้โยก ฟังพวกเด็กๆคุยกัน

“ทำไมถามแบบนั้นล่ะแนน”

ติ๊บส่งผ้าให้เด็กแนนนำไปแขวนเมื่อรีดเสร็จ แล้วถึงหยิบตัวใหม่ลงรีดต่อ

“อ้าว ก็เวลาแกมา แกจะยิ้มแปลกๆแต่กับคุณถิงนี่คะ ทำตาหวานๆใส่ด้วย ขนาดแนนเป็นเด็ก แนนยังดูออกเลยว่าผู้ชายมาแบบนี้น่ะ มาจีบแน่ๆ”

“ไฮ้ จีบได้ที่ไหน” ยายบุญมาได้ยินก็ร้องขัดขึ้น

เด็กแนน เด็กสาวกำลังโต เห็นว่าเรื่องนี้ดูมีอะไรๆมากกว่าที่ตนคิดเอาไว้เลยถามกลับอย่างไม่ประสา

“อ้าว ทำไมล่ะยาย ทำไมจะจีบไม่ได้ล่ะจ๊ะ”

“ก็...”

“บุญมา” เสียงตาโชติเรียกปรามเท่านั้นเอง ยายบุญมาเลยต้องเงียบปากตนเองไป วงสนทนาเลยมีตาโชติเข้ามาร่วมอีกคนในตอนนั้น

          เด็กแนนเห็นว่าคงไม่ได้คำตอบ เลยคิดไปว่าคงเกี่ยวกับที่คุณหนูไม่ใช่สาวโสดแล้วละมัง ว่าต่อ

“หนูว่าหมอพอลแกก็หล่อดีนะคะ แต่สู้หมอคนนี้ไม่ได้”

          เป็นติ๊บที่รีดผ้าไป ถาม “หมอคนไหน”