บททั้งหมดของ หัวใจป่วนไอรัก: บทที่ 1 - บทที่ 10

ฐิตตาในวัยสิบสี่ปีมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนโซฟาด้วยความไม่สบอารมณ์อยู่พอควร เพราะบิดาของเธอไม่ไปรับกลับจากหอแบบที่เคยทำ อีกทั้งพอถึงบ้านก็เรียกให้มาทำความรู้จักกับคนพวกนี้ในทันทีดีที่รู้มาจากพี่นวลว่าสองคนนี้เป็นใครชายที่นั่งอยู่ตรงข้ามเธอคนนี้คงเป็นคนลูก ที่ซึ่งบิดาให้การอุปถัมภ์ค้ำชูอยู่ส่วนอีกคนเป็นหญิงวัยไม่น่าห่างจากบิดาของเธอเกินห้าปี“นี่อัมพร” บิดาแนะนำหญิงคนนั้นจบเอื้อมมือโอบไหล่ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ติดกับท่าน แนะนำต่อด้วยสีหน้าปลื้มอกปลื้มใจนักหนา“ส่วนนี่ภวินท์ ลูกศิษย์คนเก่งของพ่อเอง”เธอได้รับการแนะนำจากบิดาแบบนั้นในวันนั้นภวินท์เป็นชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่ง แววตาคู่คมเข้มจ้องเธอราวกับมองเด็กอมมือ ฐิตตาได้แต่นิ่งไม่ตอบรับว่าอะไร แต่ภายในใจเดือดดาลราวกับน้ำร้อนจัดที่ต้มทิ้งเอาไว้บนเตาไฟระอุและนั่นก็เป็นครั้งแรกที่เธอได้พบกับนักศึกษาแพทย์ภวินท์ จากนั้นเป็นต้นมาเธอไม่ได้พบเจอเขาอีก มีก็แต่นางอัมพรที่คอยรับใช้บิดาของเธอจากนั้น ก่อนจะได้เลื่อนขึ้นมาเป็นคุณหัวหน้าแม่บ้านในเวลาต่อมาฐิตตาต้องกลับไปที่โรงเรียนและอยู่ประจำที่หอพักจวบจนจบมัธยมศึกษาตอนปลาย หากเป็นช่วงปิดเทอมเธอจะไปอ

“ฤทธิ์เยอะนะฐิตตา”ชายหญิงคู่นั้น อีกคนสู้อีกคนหลบหลีกกันไปมาอยู่ชั่วขณะ ฐิตตาก็คว่ำเขาลงจนได้ จังหวะที่ภวินท์ไม่ทันได้ตั้งตัว ปากของเธอทาบลงบนปากของเขาจนเห็นว่าสีลิปสติกเปรอะก็ชะงักฐิตตามองปากของเขาแล้วขำพรืดออกมา ก่อนว่า“นึกแล้วเชียวว่าลิปสติกเฉดนี้มันต้องเข้ากับคุณหมอภวินท์”ภวินท์มองใบหน้าน่ารักของภรรยาตาค้างไปชั่วครู่ เมื่อความใกล้ชิดระหว่างกันมีมากจนเกินไป และเขาพอเข้าใจความหมายของหล่อนดีว่าประโยคเมื่อครู่คงพยายามป่วนเขาไม่เลิกด้วยการกล่าวหาว่าเขาไม่แมน ไม่ใช่ผู้ชายแท้อะไรเถือกนั้นแล้วก็ให้อารมณ์ไม่พอใจเดือดปุดขึ้นมาอีกระลอก เหตุใดเธอถึงอยากให้เขาเป็นเพศที่สามนัก และก่อนที่ฐิตตาจะทันได้ตั้งตัวเขาจับให้ร่างของเธอพลิกลงไปนอนยังเบื้องล่าง วางมือทั้งสองข้างลงข้างใบหน้า จ้องลึกเข้ามาดวงตา กล่าวด้วยน้ำเสียงท้าทาย“อย่างนั้นแล้วลองดูสักครั้งไหมฐิตตา ว่ายังมีอะไรที่เข้ากับผมได้อีก นอกจากลิปสติกเฉดนั้นของคุณ”ว่าจบ เขาตามลงทาบริมฝีปากบดจูบราวกับแกล้งจนฐิตตาไม่ทันได้ระวังแต่อย่างใด และพอได้ถึงเนื้อถึงตัวหัวใจก็สั่นระรัวต้องการสัมผัสกันและกันให้มากยิ่งขึ้น ร่างของนายแพทย์หนุ่มเบียดชิดแน

นายแพทย์ภวินท์ต้องจบการประชุมก่อนเวลา เมื่อได้รับรายงานจากคะนึง เลขาส่วนตัวว่ามารดาของเขาถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล“เกิดอะไรขึ้นครับ”“คุณอัมพรเธอ เอ่อ เธอทะเลาะกับคุณถิงค่ะ ไม่ทราบยังไงคุณอัมพรพลัดตกบันไดลงมาค่ะหมอ”แล้วภาพที่ฐิตตากล่าวยั่วยุ หาเรื่องเขาเมื่อคืนนี้ก็ผุดวาบเข้ามาในหัวของนายแพทย์หนุ่มหลังฟังคำบอกเล่าจากเลขาคนสนิท เขาเข้าไปดูแลอาการของมารดาเมื่อเห็นว่าท่านกระดูกขาข้างขวาหักได้รับการตรวจจากหมอผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทางเรียบร้อยแล้ว และมีแพลนเข้ารับผ่าตัดใส่เหล็กดามเอาไว้ เท่านั้นภวินท์ก็เดือดเป็นไฟบรรลัยกัลป์ทันที เขาพาตัวเองกลับมาที่คฤหาสน์หลังใหญ่ที่เป็นของนายแพทย์ชวัลในเวลาต่อมาทันทีที่เข้ามาในบ้านก็ถามเอากับพี่เลี้ยงของฐิตตา ที่ยืนอยู่ตรงนั้นพอดี“คุณฐิตตาอยู่ไหน”“คุณหมอคะ คุณหมอใจเย็นๆก่อนนะคะ คือว่าคุณหนูไม่ได้ทำ...”นายแพทย์หนุ่มเดินดุ่มๆขึ้นไปที่ชั้นบนของบ้านทันที ไม่รอให้อีกฝ่ายแก้ตัวให้นายของตน ก้าวขึ้นไปที่ห้องของฐิตตาอย่างไม่เคยคิดอยากจะกล้ำกรายมาก่อน แต่โทสะทำให้เขาหมดความอดทนในที่สุดประตูถูกกระชากเปิดออก ฐิตตาที่เอนหลังพิงหัวเตียงกอดตุ๊กตาตัวโปรดผมสีชมพูแปร๋นที่มา

เธอเอาใจใส่เขา ไม่ก้าวก่าย ไม่ล้ำเส้น และในจังหวะเดียวกันเธอก็แฝงความรู้สึกลงไปให้เขาได้รู้ตัวอยู่เสมอด้วยว่าเธอรักเขา ปรารถนาดี หวังดีกับเขา และเธอจะรอเขาจนกว่าเขาจะหลุดออกจากสถานะสมรสแล้วหันมายกเธอ เชิดชูเธอขึ้นในตำแหน่งภรรยาเมื่อเวลานั้นมาถึง สราวลีผ่อนลมหายใจออกเบาๆ อย่างน้อยเขาก็ไม่เคยควงหญิงสาวคนใดให้เธอต้องช้ำใจมากไปกว่าครองสถานะสามีของเด็กเหลือขอคนนั้น เธอกับเขาไม่เคยพูดจากันจริงจังเรื่องความสัมพันธ์ แต่สราวลีก็พยายามแสดงตัวให้ใครต่อใครรู้ว่าระหว่างเธอกับเขา ไม่ได้มีแต่เรื่องงานเท่านั้น เขาเองยังเคยถูกสื่อถามเลยถึงเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเขากับแพทย์หยฺงสราวลี แต่ภวินท์ก็ทำเพียงยิ้มไม่ตอบอะไร นั่นละมังเลยทำให้เธอมีความหวังจนมาถึงวันนี้ได้ และแม้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับภวินท์จะก้าวไปไม่ถึงคำว่าแฟนเสียที แต่เธอก็รอ รอว่าหากสัญญาที่เขาทำไว้กับอาจารย์ชวัลจบลงเมื่อไร ได้หย่าขาดจากฐิตตาแล้วเขาจะหันกลับมาที่เธอ คิดได้แบบนั้นแล้วเลยย้ายตัวเองไปยืนซ้อนที่ด้านหลังพนักเก้าอี้ของหมอหนุ่มอนาคตไกล แตะมือลงบนบ่าหนั่นแน่นใ

ตาโชติเหล่ตามองยายบุญมาขณะกล่าว ก่อนพเยิดหน้าไปทางคนมาใหม่ ทักกลับ“พิโธ่ นึกว่าใคร หมอพอลเข้าบ้านก่อนครับ”ตาโชติมองนายแพทย์พงศ์ภรณ์ด้วยสายตาเรียบสงบ เชื้อเชิญให้เข้ามาในบ้านด้วยกัน อีกฝ่ายยิ้มเผล่ พอลงนั่งได้ พูดคุยสารทุกข์สุขดิบอะไรกันครู่ใหญ่ คนมาเยือนถึงได้นำเข้าบทสนทนา ที่เป็นธุระของตนเอง “ทางโรง’บาลกำลังจะจัดอบรมให้จิตอาสากับอสม.ครับคุณตา เลยอยากรบกวนมาเรียนเชิญคุณตา อยากให้คุณตาช่วยไปเป็นวิทยากรให้พวกเราหน่อย ไม่ทราบว่า...พอจะมีเวลาว่างบ้างไหมครับ”ตาโชติมีความรู้ทางแพทย์แผนไทยด้วยประสบการณ์ แกไม่ได้ร่ำเรียนมาทางด้านนี้ แต่เพราะภรรยาสุดรักดั่งดวงใจไม่สบาย ป่วยเสาะแสะด้วยโรคเกี่ยวกับระบบกระดูกและกล้ามเนื้อ รวมถึงโรคเกี่ยวกับภูมิคุ้มกันจึงทำให้แกสนใจใฝ่หาความรู้ เพื่อเอามารักษาภรรยาแรกๆแกพาไปหาหมอแผนปัจจุบันนั่นแหละ แต่ก็แสวงหาการรักษาอย่างอื่นควบคู่ไปด้วย เพราะอาการของภรรยาไม่ดีขึ้น เมื่อสนใจก็เริ่มหาตำรายามาอ่าน เริ่มสืบเสาะถามคนเก่าคนแก่ ก่อนจะได้ยาตัวนั้นตัวนี้มาประดับไว้ในบ้าน แกมียาอยู่หลายขนานทีเดียวอย่างพวกยาแก้ปวดกล้ามเนื้อหรือข้อต่อ แกก็ใช้แสมสาร ส้มป่อย มะกา บอระเพ็