4

ใบหย่าถูกเซ็นเอาไว้เรียบร้อย

ฐิตตาเก็บเฉพาะของที่สำคัญลงในกระเป๋า เหลือบไปเห็นตุ๊กตาเด็กผู้หญิงผมสีชมพูแปร๋นก็เอามากอดพร้อมน้ำตาไหลรินสองข้างแก้มช้าๆ

“ถิงคิดถึงคุณแม่ค่ะ”

งึมงำเบาๆกอดตุ๊กตาที่มารดาซื้อให้จนหยุดร้องไห้ได้แล้วค่อยลากกระเป๋าออกมา พบพี่เลี้ยงคนสนิทยืนมองอยู่ตรงหน้าห้องนั่น พี่นวลถามหน้าเศร้า แม้จะตื่นตกใจแค่ไหน ใบหน้าและแววตาของพี่นวลก็เศร้าเสมอ

“คุณหนูจะไปไหนคะ”            

“ถิงจะกลับไปเรียนต่อค่ะพี่นวล”

“อย่าไปเลยนะคะคุณหนู เพิ่งจะกลับมาก็จะไปอีกแล้ว”

พี่เลี้ยงที่คอยดูแลฐิตตาในวัยเด็กบอกอย่างอาลัย

นวลไม่เชื่อว่าคุณหนูที่ตนเลี้ยงมาแต่เล็กจะเป็นผู้หญิงประเภทใจแตก คุณหนูของนวลรักสงบ ทั้งยังเรียบร้อยและฉลาดพูดจาจะตาย แต่ทำไมเจ้าตัวถึงปล่อยให้ภาพออกสื่อไปแบบนั้นก็ไม่รู้ จนตอนนี้ใครต่อใครพากันซุบซิบนินทาทั่วว่าฐิตตาเป็นผู้หญิงที่มีดีแต่สวยอย่างเดียว อ้อ พ่วงตัวปัญหาเข้าไปในเจ้าหล่อนด้วยอีกข้อ

คุณหนูของนวลต้องกำลังคิดอะไรในใจอยู่เป็นแน่

ฐิตตามองอีกฝ่ายด้วยสายตาซาบซึ้งใจ หากจะเหลือคนที่รัก ห่วงใย หวังดีกับฐิตตาจริงๆก็คงมีเพียงพี่นวลกับป้าทุม ป้าแม่ครัวเก่าแก่นี่เท่านั้นละมัง

ฐิตตาละมือจากกระเป๋าลาก เดินมากุมมือพี่เลี้ยงของตนแล้วว่า “ถิงอยู่ไม่ได้แล้วค่ะ”

“แต่ที่นี่เป็นบ้านคุณหนูนะคะ”

ใช่ เธอเรียกมันว่าบ้าน เพราะเกิดและโตที่นี่

แต่บิดาโอนให้เป็นชื่อของนายแพทย์ภวินท์ไปแล้ว หลังจากหลอกให้เธอเซ็นชื่อในทะเบียนสมรส ท่านก็โอนชื่อบ้านให้เป็นของนายแพทย์ภวินท์อยู่ดี

ในเนื้อหาของสัญญาสมรส บอกแต่ว่าหากจดทะเบียนสมรสกันแล้ว บ้านหลังนี้ รวมถึงหุ้นในโรงพยาบาลก็ด้วยเป็นชื่อของเขาหมดตามระยะเวลาที่จดทะเบียนกัน

หากหย่าก่อนกำหนดสัญญา ภวินท์ต้องจ่ายค่าปรับเป็นจำนวนสิบเท่าของมูลค่าทรัพย์สินในวันนั้น แต่หากถือครองจนครบกำหนด ภวินท์จะได้เป็นหนึ่งในบอร์ดบริหารของโรงพยาบาล

พ่อทำแบบนี้ทำไม กักอิสระของเธอเอาไว้กับหมอนั่นทำไม

แล้วเธอก็ถูกรังแกอยู่อย่างนี้ ท่านจะทราบเรื่องบ้างไหม

ไหนยังจะทรัพย์สมบัติในบ้านนี่อีก ไม่รู้ว่าสองแม่ลูกนั่นยักยอกเอาไปเป็นของตัวเองมากขนาดไหนแล้ว

ก็ได้ ในเมื่อท่านทำแบบนี้ เธอก็จะไม่อยู่รักษาข้าวของอะไรทั้งนั้น ปล่อยให้พวกมันยึดเอาไปให้หมดเลยก็ดี คิดอย่างมีโมโห

แล้วหันมาบอกกับพี่นวล

“ดูแลตัวเองให้ดีดีนะคะ ถิงไปก่อน”

“บอกตัวเองไม่ดีกว่าหรือคะ”

เสียงนางอัมพรดังแทรกเข้ามาอย่างที่ไม่รู้จักคำว่ามารยาทเท่าไรนัก ฐิตตามองกราดก่อนผุดรอยยิ้มยั่วกล่าว

“รู้สึกจะชอบเข้ามายุ่งกับฉันจังเลยนะคุณแม่บ้าน คนแบบนี้เขาเรียกว่ายังไงนะคะพี่นวล แส่ หรือ เสือ...”

“นังเด็กบ้านแตก! อิธ่อ ทำมาพูดข่มคนอื่น ก็แค่เด็กที่ไม่มีใครเขาเอา ดีแค่ไหนแล้วที่ได้ลูกชายฉันยอมแต่งงานด้วย หล่อนคิดว่าบ้านนี้มันติดจำนองไว้กี่ที่กันยะ แล้วไหนยังจะโรง’บาลเล็กๆนั่นอีก มันขาดทุนยับมากี่ปีแล้ว ถ้าไม่ได้หมอวินบริหารให้มันรอด ปลดหนี้ได้จนครึ่งค่อนแล้วนั่นน่ะ คิดบ้างไหมว่าจะมีเงินไว้เสพย์สุขได้แบบนี้”

โดนเอาความจริงมาปาใส่หน้าแบบนี้ ฐิตตาก็โกรธจนลมออกหู โต้กลับ

“ลูกชายของเธอน่ะหรือจะเก่งขนาดนั้น แน่ใจนะว่าเขามีความสามารถจริงๆ ไม่ใช่ว่าเอาตู...” ฐิตตาห่อปากไว้แค่นั้น ไม่ยอมออกเสียงให้จบ ก่อนว่าต่อ “เข้าแลกให้หมอหน้าโง่ ไม่ก็นักธุรกิจเพศเดียว พันธ์เดียวกันมาช่วยบริหารงานให้น่ะ ไม่รู้หรือแกล้งไม่รู้กันแน่ว่าลูกชายเธอน่ะเป็นตุ๊ด!”

ใครจะด่าว่าตัวเอง นางอัมพรไม่เดือดร้อนทุรนทุรายสักนิด

แต่จะมากล่าวหา ดูหมิ่นบุตรชายอันเป็นที่รักยิ่งของนางไม่ได้เป็นอันขาด

ภวินท์เป็นหน้าเป็นตา เป็นสิ่งที่นางอัมพรเทิดทูนยิ่งกว่าสิ่งใด

ได้ยินฐิตตาว่าดังนั้น ชี้หน้าเธอ พร้อมกล่าวอาฆาต

“วันนี้กูไม่ได้เลือดมึงมาล้างตีน อย่ามาเรียกกูว่าอีพรเลย”

“ฉันไม่แลกกับเธอหรอก เรามันละเกรดกัน”

ฐิตตายิ้ม กล่าวท้าทายยั่วยุด้วยอารมณ์รุนแรงสวนกลับไป

นางอัมพรเป็นหญิงชาวบ้าน แม้จะได้หมอชวัล บิดาของฐิตตาเอามาชุบเลี้ยงอยู่เป็นนาน แต่ก็ไม่สามารถขัดเกลาเปลี่ยนให้เป็นผู้ดีขึ้นมาได้ หลังชี้มือที่สั่นระริกกล่าวกลับไป ก็ปราดเข้าทำร้ายฐิตตาทันที แต่ฐิตตาไม่ใช่คนอ่อนแอ หล่อนอายุน้อยกว่า หน่วยก้านดีกว่า และเป็นมนุษย์ปุถุชนคนธรรมดาที่หากมีสิ่งมายั่วยุ ก็พร้อมจะสู้กลับ

สองคนพยายามจะทำร้ายซึ่งกันและกัน

นางอัมพรจะจิกผมฐิตตาให้ได้ ตั้งใจว่าจิกแล้วจะตบสั่งสอนสักทีสองที แต่เป็นฐิตตาที่แข็งแรงกว่า หญิงสาวใช้จังหวะที่นางอัมพรเผลอจิ้มลูกตาแล้วผลักอีกฝ่ายออก และเพราะยืนทะเลาะกันอยู่ใกล้บันไดนี่เอง นางอัมพรที่เสียหลักพร้อมกับสูญเสียการมองเห็นชั่วขณะจากการถูกฐิตตาทำร้ายจึงพลัดตกบันไดลงไป

“ว๊าย!”

เสียงกรีดร้องพร้อมกับเสียงของหนักไหลตกกระทบตามขั้นบันไดลงไปจนถึงขั้นสุดท้ายพาให้เด็กรับใช้กรูกันเข้ามาดู แล้วก็ยืนงงกันอยู่ตรงนั้นเอง

ฐิตตายืนมองนิ่งๆ แล้วถึงสั่งเสียงเฉยเมย

“โทรตามรถโรง’บาลสิ”

เมื่อเห็นว่ารถมารับตัวนางอัมพรไปแล้วเลยตั้งท่าจะลากกระเป๋าจากไปอย่างที่ตั้งใจในทีแรก แต่พี่นวลที่เคยดูแลเจ้าหล่อนมาแต่เล็กมองเห็นแววตาหมองมัวของนาย จึงรีบรั้งเอาไว้

“คุณหนูอย่าเพิ่งไปไหนเลยนะคะ พี่นวลว่าเข้าไปพักในห้องก่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวพี่นวลยกนมอุ่นๆมาให้นะคะ”

ฐิตตารู้สึกใจคอไม่ดีเมื่อเห็นนางอัมพรตกบันไดลงไปแบบนั้น เธอไม่ได้ตั้งใจให้เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นเสียหน่อย

และสาเหตุก็เกิดจากนางอัมพรมาหาเรื่องทะเลาะกับตนก่อนแล้วจึงพลัดตกลงไปเอง เมื่อถูกพี่เลี้ยงดึงให้กลับเข้าไปในห้องอีกครั้ง หญิงสาวนั่งนิ่งพยายามสงบสติอารมณ์ แต่มือเล็กๆนั่นก็สั่นเทาเบาๆเพราะเกิดความหวาดกลัวไปหมด