5

นายแพทย์ภวินท์ต้องจบการประชุมก่อนเวลา เมื่อได้รับรายงานจากคะนึง เลขาส่วนตัวว่ามารดาของเขาถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล

“เกิดอะไรขึ้นครับ”

“คุณอัมพรเธอ เอ่อ เธอทะเลาะกับคุณถิงค่ะ ไม่ทราบยังไงคุณอัมพรพลัดตกบันไดลงมาค่ะหมอ”

แล้วภาพที่ฐิตตากล่าวยั่วยุ หาเรื่องเขาเมื่อคืนนี้ก็ผุดวาบเข้ามาในหัวของนายแพทย์หนุ่ม

หลังฟังคำบอกเล่าจากเลขาคนสนิท เขาเข้าไปดูแลอาการของมารดาเมื่อเห็นว่าท่านกระดูกขาข้างขวาหักได้รับการตรวจจากหมอผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทางเรียบร้อยแล้ว และมีแพลนเข้ารับผ่าตัดใส่เหล็กดามเอาไว้ เท่านั้นภวินท์ก็เดือดเป็นไฟบรรลัยกัลป์ทันที เขาพาตัวเองกลับมาที่คฤหาสน์หลังใหญ่ที่เป็นของนายแพทย์ชวัลในเวลาต่อมา

ทันทีที่เข้ามาในบ้านก็ถามเอากับพี่เลี้ยงของฐิตตา ที่ยืนอยู่ตรงนั้นพอดี

“คุณฐิตตาอยู่ไหน”

“คุณหมอคะ คุณหมอใจเย็นๆก่อนนะคะ คือว่าคุณหนูไม่ได้ทำ...”

นายแพทย์หนุ่มเดินดุ่มๆขึ้นไปที่ชั้นบนของบ้านทันที ไม่รอให้อีกฝ่ายแก้ตัวให้นายของตน ก้าวขึ้นไปที่ห้องของฐิตตาอย่างไม่เคยคิดอยากจะกล้ำกรายมาก่อน แต่โทสะทำให้เขาหมดความอดทนในที่สุด

ประตูถูกกระชากเปิดออก ฐิตตาที่เอนหลังพิงหัวเตียงกอดตุ๊กตาตัวโปรดผมสีชมพูแปร๋นที่มารดาซื้อให้ สะดุ้งตกใจเพียงเล็กน้อยแล้วเมินมองไปทางอื่นทันที

“เรื่องที่คุณทำร้ายแม่ ผมจะไม่เอาเรื่อง”

ราวกับไม่ได้ยินเรื่องที่เขาพูด ฐิตตาบอกทั้งที่ยังมองไปทางอื่น คล้ายไม่ใส่ใจว่าใครจะเป็นจะตายเพราะใคร

“เซ็นใบหย่าให้ฉันเดี๋ยวนี้”          

นายแพทย์ภวินท์ได้ยินแล้วก็ได้แต่แค่นหัวเราะทั้งที่ไม่ได้ขำเลยสักนิด ถามกลับ

“ผมทำแบบนั้นไม่ได้หรอกฐิตตา ไม่ใช่เพราะว่าผมรักคุณมากจนไม่อยากหย่านะ แต่ที่ยังหย่าไม่ได้เพราะต้องให้เป็นไปตามสัญญาของอาจารย์”

เขาเรียกบิดาของเธอว่าอาจารย์ทุกครั้ง ฐิตตาได้ยินแบบนั้นแล้ว เอ่ยขึ้นอย่างต้องการเอาชนะ อ้างถึงทนายประจำตระกูล

“ฉันจะคุยกับอาสุนัยให้ สัญญาบ้าบออะไรกัน ไร้สาระที่สุด”

ภวินท์เข้ามายืนประจันหน้ากับเธอ แล้วบอก

“ผมเคยคุยกับท่านแล้วเรื่องนี้ คุณก็ทนไปก่อนแล้วกัน รอให้ครบกำหนดสัญญา ผมจะหย่าให้ทันที อย่าว่าแต่คุณเลยที่อยากหย่า ผมเองก็อยากจนตัวสั่นเหมือนกัน”

เมื่อเห็นว่าในห้องมีแค่เราสองคน เขาก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงยียวน

“หวังว่าจะไม่ท้องเสียก่อนล่ะ”           

ฐิตตาเสียววาบขึ้นในอก ตวัดตามองเขา กล่าวแทบเป็นตวาด

“มันจะเป็นแบบนั้นไปได้ยังไง”

“ทำไมจะไม่ได้” นายแพทย์ภวินท์ย้ายมานั่งลงบนเตียงของเธอแล้วโน้มตัวเข้ามาพูดเสียใกล้

“ในเมื่อเรื่องที่เราทำร่วมกันนั่นน่ะ มันทำให้คุณท้องได้ ไม่รู้หรอกหรือ”

โต้กลับทันควันด้วยอารมณ์โมโห

“ไม่มีทาง! ฉันไม่มีทางท้องเด็ดขาด”

เขาลุกยืนแล้วว่าต่ออย่างไม่แยแส

“ก็ดีแล้วไง เพราะถ้าคุณท้อง ผมนี่ล่ะยื่นฟ้องไม่ให้คุณมีสิทธิ์ในตัวลูก ผู้หญิงแบบคุณจะดูแลใครได้ แค่ตัวคุณเองยังเอาไม่รอดเลยฐิตตา”

เขาขู่เธอสารพัดแล้วถึงจากไป ฐิตตาทั้งแค้นใจ เจ็บใจ เมื่อมองเห็นรถยุโรปของอีกฝ่ายขับออกไปจากรั้วบ้านแล้ว เธอตรงไปลากกระเป๋าลงมาที่ชั้นล่างของบ้าน นึกสังเวชที่แม้แต่บ้านหลังนี้ บิดาก็โอนให้เป็นชื่อของนายแพทย์ภวินท์ กิจการโรงพยาบาลท่านก็มอบหุ้นให้เขาจนเกินกึ่งหนึ่ง  

ที่นี่ไม่มีอะไรเป็นของเธออีกต่อไปแล้ว

และทะเบียนสมรสไม่สามารถกักขังเธอเอาไว้ได้ เธอจะไป ครบสัญญาเมื่อไร เธอจะกลับมาทวงใบหย่า บ้าน และทรัพย์สินของเธอคืน

ฐิตตาอดสูนัก แต่เธอจะไม่อดทน เธออยู่ที่นี่ไม่ได้อีกต่อไปแล้ว

นายแพทย์ภวินท์ปิดแฟ้มรายงานลง เหลือบมองปฏิทินคล้ายครุ่นคิดรอคอย เขาไม่ได้ข่าวของฐิตตาอีกเลยจากวันนั้น ถึงนาทีนี้ก็ล่วงเข้าไปครึ่งปีแล้ว วันที่คนในบ้านรายงานว่าเจ้าหล่อนลากกระเป๋าออกไป เขาคิดว่าฐิตตาคงจากไปได้ไม่นานหรอก อย่างเก่งก็คงแค่เดือนเดียว

แต่นี่มันหกเดือนมาแล้ว หล่อนหายไปไหน

ก็ช่างประไร

อยากเตลิดไปไหนก็ไปเถอะ หากจะตามหาตัวกันจริงๆ มันก็ไม่ยากนักหรอก จ้างคนตามหาประเดี๋ยวก็เจอ เผลอๆเงินหมด ผู้หญิงที่ไม่ได้เรื่องแบบนั้นก็จะกลับมาเอง โดยที่เขาไม่ต้องออกตามหาด้วยซ้ำ

ก่อนผุดคำถามแวบเข้ามาในหัว

แล้วถ้าเธอไม่กลับมาล่ะ

ก็ช่างประไร                         

บ้านของตัว

กิจการของพ่อตัว จะยกให้เขาก็ได้นี่ คิดอย่างมีโมโหขึ้นมาอีก

เพราะตอนนี้เขาพยายามเต็มที่แล้ว กับการเคลียร์ยอดติดลบของโรงพยาบาล และผลประกอบการก็ดีขึ้นตามลำดับ ราคาหุ้นของโรงพยาบาลสูงขึ้นจากเดิมจนเป็นที่น่าพอใจอยู่ไม่น้อยทีเดียว

ส่วนเรื่องฐิตตา เขาจะให้ความสำคัญเธอรองลงมาจากนั้น

งานที่สำคัญที่สุดของนายแพทย์ภวินท์ตอนนี้คือบริหารที่นี่ให้มันรอดอย่างที่อาจารย์ชวัลฝากฝังเขาเอาไว้ก่อนที่ท่านจะเสียชีวิตลง