Masuk- หลายเดือนผ่านไป – “ คนดีรอด้วย จะรีบเดินไปไหน ” เสียงของพี่กันต์ดังอยู่ด้านหลังฉันที่กำลังกึ่งเดินกึ่งวิ่ง ฉันอยากหนีไปให้ไกลจากพี่กันต์ตอนนี้มาก ไม่ใช่ว่าเราสองคนทะเลาะอะไรกันหรอก แต่เป็นเพราะว่า “ พี่กันต์ก็หยุดเรียกแอมป์แบบนั้นสักทีซิ ” คนดีอะไรนั้นอ่ะ เมื่อไหร่จะเลิกเรียกฉันสักที หมับ !
" ........ " ไอ้แทนก็คือไอ้แทน มันก็ปรายตามามอง แล้วก็ทำหน้านิ่งๆของมันต่อไป" สัส!! "" กูกลับก่อนดีกว่า อยากกอดเมียจะแย่ ขอบใจพวกมึงมากที่เหลือก็ฝากเคลียร์ด้วย "" โหไอ้ห่า ได้เมียคืนแล้วโยนงานให้พวกกูทันทีนะมึง "" อย่าบ่นไอ้สัส เหล้าฟรีเดือนหนึ่งที่มึงขอจะเอาไหม "" เอาครับพี่กันต์ครับ ผมจะเคลีย
Chapter 52ตอนนี้ใจผมมันโคตรปวดหนึบเลยครับ ทั้งคำพูดแล้วก็น้ำเสียงที่แอมป์พูดออกมามันสื่อไปในทางที่ผมจะต้องผิดหวัง เอาจริงๆ ผมก็เตรียมใจมาบ้างแล้ว แต่พอเจอเข้าจริงๆ มันก็คงยอมรับง่ายๆ ไม่ได้หรอก ใช่ไหมล่ะครับผมขอย้อนกลับไปในวันที่ผมกลับจากเชียงใหม่ จำได้ไหมครับที่ผมบอกว่ามีธุระต้องทำ นี่แหละครับธุร
" สาม " เกมส์โอเวอร์ค่ะ ถึงสามแล้วแต่ก็ไม่มีใครออกไป" โอเคครับ ไม่มีใครออกมาก็ไม่เป็นไร ในเมื่อผมให้โอกาสแล้วไม่ออกมาผมก็จะได้ชี้ตัวเลย " วินาทีนี้คือยิ่งกว่าลุ้นเกรดออกหรือหวยออกซะอีก" ผมขอให้นักศึกษาปี 1 ที่เป็นน้องรหัสของผมออกมารับโทษด้วย ครับ " น้องรหัสพี่มันก็คือ...." เชิญครับน้องแอมป์ " ฉัน
Chapter 51ฉันเดินออกไปด้านหน้าด้วยความรู้สึกอยากจะเดินไปต่อยหน้าไอ้คนที่เรียกฉันด้วยสรรพนามนั้นจริงๆ ไม่รู้จะจองเวรฉันไปถึงไหน" นับสิครับ มองหน้าผม แล้วคุณนับได้เหรอ " ไอ้....." ค่ะ 1... 2... 3... 6.... 10....15.....25...... "" ครบไหมครับ "" แปปนึงค่ะ " คือฉันยังนับไม่เสร็จไงแล้วมาถามแบบนี้ฉันจ
" มึงรู้ปะแอมป์ว่าเรื่องอะไร "" กูไม่รู้ เลิกถามกูได้แล้ว แล้วก็เลิกมองกูด้วยสายตาที่กูเป็นต้นเหตุสักทีเถอะ " ก็ตลอดทั้งวันทั้งไอ้เมย์และไอ้เนยมันเอาแต่ถามฉัน และมองว่าฉันเป็นต้นเหตุของเรื่องที่พวกพี่เค้าเรียกมารวมตัว" โห!! มึง ก็มันคิดเป็นอย่างอื่นไม่ได้นี่หว่า "" ทำไมพวกมึงไม่เลิกสงสัยแล้วรอพวก
Chapter 31นี่ก็ผ่านมาอาทิตย์หนึ่งแล้วที่ฉันอยู่คอนโดพี่กันต์ ถามว่าทำไมไม่กลับหอ อยากกลับค่ะ เคยขอกลับแล้ว แต่ก็โดนด่าชุดใหญ่เลย แถมยังบอกอีกว่า' ถ้ากลับไปอยู่ที่หอก็เตรียมตัวตายคาเตียงได้เลย ' เท่านั้นแหละค่ะ ก็ไม่เคยแม้แต่จะขอกลับหอไปเลยช่วงหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาฉันกับพี่กันต์ไปไหนมาไหนด้วยกันตล
" ว่าไง!? "" อะ...เอ่อ แสบๆ " มันไม่ได้เจ็บแต่มันแสบๆ อะ" ไปนั่งรอที่โซฟา เดี๋ยวตามไป " พี่กันต์บอกฉันก่อนจะหันไปทำอะไรบนเตาแล้วก็เดินตามฉันมาพร้อมกับกล่องพยาบาลและกะละมังใบเล็ก" เอามือมา " พอมาถึงพี่กันต์ก็สั่งฉันเสียงเรียบ" คราวหน้าห้ามอะไรก็ฟังกันบ้างดิ เจ็บตัวจนได้ "" ขอโทษ " ฉันรู้ผิดจริงๆ
Chapter 30" ทั้งหมด 1,500 บาท ค่ะ " พนักงานบอก ส่วนพี่กันต์ก็นั่งมองหน้าฉันอยู่" เร็วดิ พี่เค้ารออยู่นะ " ฉันส่งยิ้มให้พี่กันต์" ฝากไว้ก่อนเถอะ " นี่ฉันไม่ได้ผิดนะ ก็พี่กันต์ให้ฉันเลือกร้านเอง ฉันก็เลยเลือกร้านที่คิดว่าน่าจะแพงที่สุดก็แค่นั้น แถมยังสั่งอาหารที่แพงที่สุดมากิน แต่ขอบอกเลยรสชาติสู้ร
" ทำแผลต่อเถอะ " ฉันรีบเปลี่ยนประเด็นทันที" ทำอย่างอื่นก่อนไม่ได้รึไง " พี่กันต์พูดเสียงหง่อยๆ คิดว่าน่ารักตายแหละ" อย่ามาทะลึ่ง "" โอ้ย " พี่กันต์ร้องเสียงหลงออกมา เพราะหลังจากที่ฉันพูดจบฉันก็กดไปที่แผล" มันเจ็บ "" สมน้ำหน้า แบร่ " ฉันยิ้มตาหยีไปให้พี่กันต์" ยัยเด็กบ้านี่ "" อ๊ายย !!" พี่กัน







