Novels by ยีนเด่น

สามวันต่อมา" เดี๋ยวนี้กลับบ้านเร็วทุกวันนะมึง " ตอนนี้ผมกำลังเก็บของเตรียมจะไปรับผักขม วันนี้เราเลิกเรียนพร้อมกัน" เรื่องของกู " ผมเงยหน้ามองไอสงแล้วก้มเก็บของต่อ" ไอสัส ได้หญิงแล้วลืมเพื่อน " แต่ก็ไม่วายที่ไอสงมันจะว่าผม แต่แล้วไงมันเรื่องจริง" เป็นมึงจะเลือกเพื่อนหรือเลือกหญิง " เก้าทัพที่นั่งข้างๆหันไปถามสงคราม" ไม่น่าถาม อย่างกูก็ต้องเลือก.... " ไอสงหยุดพูดแล้วทำหน้าเจ้าเลห์ใส่พวกผม" หญิงดิว้ะ ถามอะไรไม่คิด "" ไอสัส " คำตอบของไอสงครามไม่ได้ผิดไปจากที่ผมคิดเท่าไหร่ แต่ก็อดด่ามันไม่ได้จริงๆ แต่เชื่อผมเถอะครับถ้าถึงเวลานั้นจริงๆมันก็ต้องเลือกเพื่อนอยู่แล้ว" พวกมึงจะตามกูมาทำไมเนี่ย " ผมไม่เข้าใจจริงๆแทนที่จะแยกย้ายกันกลับแต่พวกมันเสือกเดินตามผมมาที่คณะอักษร แม้แต่ไอออกศึกก็มาด้วย เอากับพวกมันเหอะ" อยากมาดูสาวอักษร " เรื่องผู้หญิงนี้ยกให้มันจริงๆ ไอสงคราม" กูแค่เดินมาเรื่อย ๆ " อยากจะให้ไอเก้ามันสาบานจริงๆว่ามันแค่เดินมาเรื่อย ๆ ไม่ได้ตามผมมา แต่คิดไปคิดมาก็อย่าเลยเดี๋ยวแม่งตายฟรี" แล้วมึงอ่ะ " ผมหันไปถามไอออกศึกที่เดินตามมาเงียบๆ" กูตามไอเก้ามา " โอ้โห้ แม่งมากันเป็นทีมว้

@ คอนโด" นายเข้ามาทำไมอ่ะ " ฉันกำลังวุ่นกับการทำอาหารอยู่ในครัวแต่เห็นบัลลังก์เดินเข้ามาเลยอดที่จะถามออกไปไม่ได้ ปกติเวลาฉันทำอาหารก็ไม่เห็นว่าเค้าจะเข้ามา" มาช่วยเธอไง ? " บัลลังก์พูดจบก็เดินเข้ามาแล้วก็มองๆของที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์" นายเนี่ยนะจะมาช่วย ?เคยเข้าครัวก่อนรึเปล่าเหอะ " ถึงคำถามฉันจะดูดูถูกเค้าไปหน่อยก็เถอะ แต่มันก็จริงนิ ตั้งแต่ฉันมาอยู่ที่นี้ฉันยังไม่เคยเห็นบัลลังก์จะเข้าครัวมาทำอาหารอะไรเลย" แล้วนี้ไม่เข้าตรงไหน " บัลลังก์ยกคิ้วแบบกวนๆมาให้ฉัน ไม่ใช่แค่หน้าเค้านะที่กวนคำพูดก็กวนอวัยวะเบื้องล่างที่สุด" เหอะ ฉันเสียเวลามาเยอะแล้ว นายช่วยออกไปนั่งรอแบบที่เคยทำเถอะ เชิญ " ฉันผายมือเพื่อเป็นการย้ำว่าให้เค้ารีบๆออกไป ฉันจะได้ทำอาหารต่อ เพราะตอนนี้ฉันเริ่มหิวแล้ว เอาเวลาที่ยืนเถียงกับเค้ามาทำอาหารตอนนี้ฉันคงทำอะไรได้หลายอย่างแล้ว" คนเรามันก็ควรได้รับโอกาสเพื่อพิสูจน์ตัวเอง " แล้วบัลลังก์ก็เดินตรงไปที่ถ้วยผักที่ฉันหั่นเตรียมไว้แล้ว นี่เค้าไม่ฟังที่ฉันพูดเลยใช่ไหม" จะมาช่วยหรือมาเป็นภาระมากกว่าเดิมนะ " ฉันพูดกับตัวเองเบาๆ เพราะยังไงก็คงไล่คนอย่างบัลลังก์ออกไปไม่ได้อยู่

- ตอนเย็น -“ บัลลังก์... ” ตอนนี้ฉันกับบัลลังก์อยู่ในรถกำลังจะกลับคอนโด แต่มันมีเรื่องที่ค้างคาใจฉันตั้งแต่ตอนเที่ยงแล้ว แต่ฉันก็ลังเลที่จะถามบัลลังก์เหมือนกัน เอาไงดี ฉันควรจะถามดีไหมนะ“ มีอะไรก็พูด ”“ แสนรู้ ” บัลลังก์เค้าแสนรู้จริงๆนะ ไม่ว่าฉันมีอะไร บัลลังก์เค้าก็จะมองออกทุกอย่าง ทุกอย่างจนฉันหมั่นไส้“ ..... ”“ ฉันชม ไม่เห็นต้องมองแบบนั้นเลย ” มองเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อกันไปได้ ถึงคำชมของฉันจะออกแนวว่าเค้าเป็นน้องหมาก็เถอะ“ คือ...ออกศึกกับน้องมิลินเค้ามีปัญหาอะไรกันรึเปล่า ” จากที่ฉันสังเกตมาเหมือนสองคนนั้นจะมีปัญหาอะไรกันเลย และทุกครั้งก็เหมือนจะมีแค่มิลินที่รู้สึก ฉันหมายถึงเสียใจอ่ะเหมือนจะมีแค่น้องที่เสียใจ“ จะพูดว่ามีปัญหากันก็คงจะไม่ใช่ซะทีเดียว ” หมายถึงไม่ได้มีปัญหากันหรอ“ ช่วยอธิบายให้เข้าใจได้ไหม ”“ มีอะไรมาแลก ” บัลลังก์หันมามองหน้าฉันแล้วกระตุกยิ้มเบาๆก่อนจะหันไปให้ความสนใจกับท้องถนนอีกครั้ง“ ไม่อยากตอบ พูดตรงๆมันจะตายรึไง ” การตอบคำถามแบบนั้นของบัลลังก์ หมายถึงเค้าไม่อยากตอบ ถ้าคำถามนี้ไม่ตอบ งั้นฉันถามใหม่ก็ได้“ ออกศึกรักมิลินไหม ” เพราะสิ่งที่ฉันเห็นมัน

- มหาลัย -“ ขอบคุณที่มาส่ง ” ฉันเอ่ยขอบคุณบัลลังก์ทันทีที่รถมาจอดยังหน้าคณะของตัวเอง“ ..... ” เมื่อเห็นบัลลังก์เค้าไม่ได้ตอบอะไรกลับมาฉันลยเช็คของของตัวเองก่อนลงจากรถอีกครั้งเพื่อความมั่นใจก่อนจะเปิดประตูลงจากรถหมับแต่บัลลังก์ก็คว้าข้อมือฉันไว้ก่อน ฉันเลยหันไปมองบัลลังก์ว่ามีอะไรรึเปล่าแต่เค้าก็มองหน้าฉันนิ่งอยู่สักพักก่อนจะพูดออกมา พูดออกมาเลยดอกพิกุลมันจะร่วงรึไงนะ“ เที่ยงนี้จะมากินข้าวที่คณะฉันไหม ”“ วันนี้เหรอ.... ” สมองฉันกำลังประมวลผลอยู่ว่าวันนี้ฉันกับบัลลังก์พักตรงกันรึเปล่า ซึ่งวันนี้ฉันกับเค้าพักตรงกันถึงว่าทำไมบัลลังก์ถึงถาม เค้าจำตารางเรียนฉันได้ด้วยหรอ“ จะคิดนานทำไมว้ะ ” พอฉันยังไม่ให้คำตอบบัลลังก์ก็มาหงุดหงิดใส่ฉัน อะไรของเค้า“ แล้วนายจะมาหงุดหงิดใส่ฉันทำไมเนี่ย ”“ ก็เธอช้า แค่ตอบว่าจะไปหรือไม่ไปมันยากตรงไหน ” เค้าเป็นอะไรของเค้า“ นายก็หัดใจเย็นซะบ้างซิ ” เพราะเค้าชอบใจร้อนแบบนี้ไงถึงได้มีเรื่องอยู่บ่อยๆ“ สรุป ? ” บัลลังก์พ่นลมหายใจออกมาเบาๆเหมือนพยายามทำให้ตัวเองใจเย็นลงแล้ถามฉันอีกครั้ง“ อื้อ เดี๋ยวเลิกเรียนแล้วฉันไป ” คำตอบของฉันคงสร้างความพอใจให้บัลลังก์อ

ไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศที่กระทบกับร่างกายเปลือยเปล่าของฉันไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกหนาวเลยสักนิดตรงกันข้ามร่างกายของฉันมันกำลังร้อนรุ่มเพราะคนด้านบนที่เปลือยเปล่าเหมือนกันกับฉัน การกระทำของเค้ามันกำลังทำให้ฉันแทบขาดใจ“ อื้อออ บัลลังก์ ” ไม่ว่าบัลลังก์จะใช้มือลูบไปตรงส่วนไหนของร่างกายฉัน ฉันก็รู้สึกสะท้านไปหมด บัลลังก์ค่อยๆใช้ปลายนิ้วไต่จากต้นขาของฉันขึ้นมาจนมาหยุดที่หน้าอกฉันจากนั้นเค้าก็หมุนวนรอบยอดแล้วๆเขี่ยมันเบาๆ เท่านั้นก็ทำให้แข็งเป็นไต“ อ้ะ ” ฉันร้องออกมาด้วยความตกใจ เพราะบัลลังก์เค้ามองหน้าฉันก่อนจะก้มลงดูดยอดมันเบาๆ แค่นั้นก็ทำให้เลือดในกายฉันสูบฉีดไปทั่วทั้งร่างจ๊วบ จ๊วบ เสียงของบัลลังก์ที่กำลังดูดดึงมันอยู่ดังไปทั่วทั้งห้อง เค้าดูด สลับกับบีบเคล้นมันทั้งสองข้าง ฉันทำได้เพียงแค่ขยุ้มผมเพื่อเป็นการระบายความรู้สึกที่มี“ บัลลังก์ อ้ะ อย่าทำรอย ” ฉันร้องห้ามทันทีที่บัลลังก์เริ่มไซร้ซอกคอ“ ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุนะ หึ ” เสียงบัลลังก์ดังอู้อี้อยู่ตรงซอกคอฉันแต่ทันทีที่พูดจบ บัลลังก์ก็ทำรอยทันที นี่ซินะที่เค้าบอกยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ“ บัลลังก์ ” ฉันเรียกเค้าเบาๆ แล้วจับหน้าเค้าให้ม

“ สวยกว่าที่ฉันคิดไว้ซะอีก ” ตอนนี้ฉันกับบัลลังก์กำลังนั่งดูพระอาทิตย์ตกด้วยกันอยู่บนโขดหิน ภาพตรงหน้ามันสวยมกเลยนะ บางคนอาจจะคิดว่ามันก็ไม่ได้สวยอะไรขนาดนั้นไหมทำไมต้องตื่นเต้นด้วย แต่สำหรับฉันคนที่ไม่เคยมาทะเลสักครั้ง ไม่เคยเห็นภาพแบบนี้เลยมันก็คงไม่แปลกที่จะตื่นเต้น“ ...... ” ฉันหันไปมองบัลลังก์ที่ทำหน้านิ่งมองตรงไปยังแสงสีเหลืองที่ค่อยๆหายลงไปในทะเล ภาพแบบนี้เค้าก็คงมองมันจนชินแล้วมั้ง“ มองหน้าฉันทำไม ” ฉันก็ไม่ได้อยากถามไปแบบนั้นหรก ถ้าบัลลังก์เค้าไม่มองนานขนาดนั้น“ เป็นอะไร ” เป็นอะไร ใครเป็นอะไร ฉันหรอ“ เห็นทำหน้าเศร้า ” นี่เค้าสังเกตฉันด้วยหรอ“ เปล่าก็แค่คิดเล่นๆ ว่าถ้ามาดูกับแม่มันคงจะดี ” แต่มันคงไม่มีโอกาสนั้นแล้ว“ แล้วทำไมเธอไม่คิดบ้างล่ะ ว่าแม่เธอก็ดูพระอาทิตย์ตรงกับเธออยู่ตรงนู้น ” ฉันมองตามนิ้วเรียวของบัลลังก์ที่ชี้ไปยังท้องฟ้ากว้าง“ หึ ”“ หัวเราะอะไรของเธอ ”“ เปล่า แค่ไม่คิดว่านายจะมีมุมนี้ ”“ อะไร ” บัลลังก์เค้าพูดเสียงต่ำ แต่ฉันรู้ว่าเค้าคงกำลังอาย“ ขอบคุณนะ ” เพราะคำพูดของบัลลังก์มันทำให้ฉันคิดได้ว่า แม่ไม่ได้ห่างจากฉันไปไหนเลยแม่ยังคงมองฉันอยู่ที่ไกลๆและแ

- หลายเดือนผ่านไป – “ คนดีรอด้วย จะรีบเดินไปไหน ” เสียงของพี่กันต์ดังอยู่ด้านหลังฉันที่กำลังกึ่งเดินกึ่งวิ่ง ฉันอยากหนีไปให้ไกลจากพี่กันต์ตอนนี้มาก ไม่ใช่ว่าเราสองคนทะเลาะอะไรกันหรอก แต่เป็นเพราะว่า “ พี่กันต์ก็หยุดเรียกแอมป์แบบนั้นสักทีซิ ” คนดีอะไรนั้นอ่ะ เมื่อไหร่จะเลิกเรียกฉันสักที หมับ !

" ........ " ไอ้แทนก็คือไอ้แทน มันก็ปรายตามามอง แล้วก็ทำหน้านิ่งๆของมันต่อไป" สัส!! "" กูกลับก่อนดีกว่า อยากกอดเมียจะแย่ ขอบใจพวกมึงมากที่เหลือก็ฝากเคลียร์ด้วย "" โหไอ้ห่า ได้เมียคืนแล้วโยนงานให้พวกกูทันทีนะมึง "" อย่าบ่นไอ้สัส เหล้าฟรีเดือนหนึ่งที่มึงขอจะเอาไหม "" เอาครับพี่กันต์ครับ ผมจะเคลีย

Chapter 52ตอนนี้ใจผมมันโคตรปวดหนึบเลยครับ ทั้งคำพูดแล้วก็น้ำเสียงที่แอมป์พูดออกมามันสื่อไปในทางที่ผมจะต้องผิดหวัง เอาจริงๆ ผมก็เตรียมใจมาบ้างแล้ว แต่พอเจอเข้าจริงๆ มันก็คงยอมรับง่ายๆ ไม่ได้หรอก ใช่ไหมล่ะครับผมขอย้อนกลับไปในวันที่ผมกลับจากเชียงใหม่ จำได้ไหมครับที่ผมบอกว่ามีธุระต้องทำ นี่แหละครับธุร

" สาม " เกมส์โอเวอร์ค่ะ ถึงสามแล้วแต่ก็ไม่มีใครออกไป" โอเคครับ ไม่มีใครออกมาก็ไม่เป็นไร ในเมื่อผมให้โอกาสแล้วไม่ออกมาผมก็จะได้ชี้ตัวเลย " วินาทีนี้คือยิ่งกว่าลุ้นเกรดออกหรือหวยออกซะอีก" ผมขอให้นักศึกษาปี 1 ที่เป็นน้องรหัสของผมออกมารับโทษด้วย ครับ " น้องรหัสพี่มันก็คือ...." เชิญครับน้องแอมป์ " ฉัน

Chapter 51ฉันเดินออกไปด้านหน้าด้วยความรู้สึกอยากจะเดินไปต่อยหน้าไอ้คนที่เรียกฉันด้วยสรรพนามนั้นจริงๆ ไม่รู้จะจองเวรฉันไปถึงไหน" นับสิครับ มองหน้าผม แล้วคุณนับได้เหรอ " ไอ้....." ค่ะ 1... 2... 3... 6.... 10....15.....25...... "" ครบไหมครับ "" แปปนึงค่ะ " คือฉันยังนับไม่เสร็จไงแล้วมาถามแบบนี้ฉันจ

" มึงรู้ปะแอมป์ว่าเรื่องอะไร "" กูไม่รู้ เลิกถามกูได้แล้ว แล้วก็เลิกมองกูด้วยสายตาที่กูเป็นต้นเหตุสักทีเถอะ " ก็ตลอดทั้งวันทั้งไอ้เมย์และไอ้เนยมันเอาแต่ถามฉัน และมองว่าฉันเป็นต้นเหตุของเรื่องที่พวกพี่เค้าเรียกมารวมตัว" โห!! มึง ก็มันคิดเป็นอย่างอื่นไม่ได้นี่หว่า "" ทำไมพวกมึงไม่เลิกสงสัยแล้วรอพวก