Novels by ยีนเด่น

" เป็นอะไรของนายห้ะ บัลลังก์ "" เหอะ " ฉันไม่รู้ว่าบัลลังก์เป็นอะไร ตั้งแต่กลับจากที่ร้านก็เอาแต่ทำหน้าเหมือนใครไปเหยียบหาง ตอนแรกฉันก็คิดว่าปล่อยไว้เดี๋ยวก็หายเองแหละ แต่นี่ฉันอาบน้ำแต่งตัวจะนอนแล้วก็ยังทำหน้าแบบนั้นอยู่ มันทำให้ฉันเริ่มจะหงุดหงิดตามไปด้วย" มีอะไรก็พูด ถ้าไม่พูดก็เลิกทำหน้าแบบนั้น "" ฉันจะทำหน้าแบบไหนมันก็เรื่องของฉันไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ " บัลลังก์เดี๋ยวนี้เค้าต่อปากต่อคำเก่งมากค่ะ เก่งกว่าฉันอีก" มันก็ไม่เกี่ยวกับฉันหรอก แต่นายทำหน้าแบบนั้นฉันหงุดหงิด " มันดูขวางหูขวางตา จนฉันนอนไม่หลับ ลืมบอกไปว่าฉันได้มานอนเตียงเดียวกับบัลลังก์แล้ว แต่ไม่ได้มีอะไรกันหลังจากวันนั้นนะคะ เราแบ่งเขตกันชัดเจน ถึงแม้บางวันจะตื่นมาพบว่าเรากอดกันบ้างก็ตาม" เรื่องของเธอ " พูดจบบัลลังก์ก็นั่งหันหลังให้ฉัน เว้ยย คนเหนื่อยๆอยู่ก็ยังมาเจออะไรแบบนี้ จะบ้า" อ้ะนี่ " ฉันเดินไปหาบัลลังก์แล้วยื่นเงินจำนวนนึงให้เค้าไป" อะไร " บัลลังก์ไม่รู้จักเงินรึไง" ค่าห้องที่ฉันมาอยู่ไง อาจจะไม่มากเท่าไหร่ " เผื่อบัลลังก์ได้เงินแล้วจะอารมณ์ดีขึ้น เพราะเวลาที่ฉันได้เงินฉันก็จะอารมณ์ดี" เก็บไว้กินข้าวไหม "

" ไหนบอกว่าไม่รู้จักทำไมถึงมีข่าวคบกัน " ฉันที่ก้าวเข้ามาในร้านก็เจอกับต้าร์ที่ทักขึ้นมาก่อน แต่เดี๋ยวนะคบหรอ" ข่าวมันไปไกลถึงมหาลัยนายเลยหรอต้าร์ " ฉันถามไปด้วยความอึ้ง ฉันคิดว่ารู้แค่ในมหาลัยฉันซะอีก" ก็เออดิ เธอก็น่าจะรู้ว่าแฟนเธอแม่งเอาเรื่องขนาดไหน " มันก็จริงอย่างที่ต้าร์พูด บัลลังก์นะดังทั้งในมหาลัยตัวเองและมหาลัยอื่น" สรุปคบกันจริงๆหรอว้ะ "" อื้ม " ฉันก็พยักหน้าไป แล้วเดินเข้าไปหลังร้านเพื่อเอาของไปเก็บและเปลี่ยนเสื้อผ้า" คบกันได้ไงว้ะ ไหนบอกว่าไม่รู้จัก " แต่พอออกมาก็เจอต้าร์อยู่ที่เดิม" กะ....ก็ " ก็อะไรดีผักขม" ก็ตอนที่บอกยังไม่รู้จัก "" เธอจะบอกว่าพึ่งรู้จัก ? " ฉันก็พยักหน้ารับไป" พึ่งรู้จักแต่เธอก็คบกับมันนี่นะ !! " ต้าร์พูดออกมาเหมือนจะมีความโกรธฉันอยู่นิดๆ อะไรของมัน" ก็ใช่ไง พึ่งรู้จักแต่ก็คบกันแล้ว "" รู้จักมันดีแล้วรึไง ถึงกล้าคบกับมัน ไม่กลัวมัน... "" ต้าร์ นายฟังฉันนะ คนที่นายกำลังพูดถึงคือบัลลังก์ ซึ่งเป็นแฟนของฉัน ฉันรู้ตัวดีว่ากำลังทำอะไร "" อีกอย่างจะเป็นแฟนกันจะรู้จักนานแล้วหรือพึ่งรู้จักมันก็ไม่สำคัญ "" ฉันว่าเราไปทำงานกันดีกว่า ลูกค้าเริ่มมาแล

หลายวันต่อมาหลังจากวันนั้นฉันกับบัลลังก์ก็มีความสัมพันธ์ที่ดีขึ้น เราสองคนปรับตัวเข้ากันได้พอสมควรแต่สิ่งที่เปลี่ยนไปอีกหนึ่งอย่างก็คือสายตาของผู้คนที่มองฉันและยิ่งเป็นสายตาของผู้หญิงที่มองฉันด้วยความไม่เป็นมิตรเท่าไหร่ ฉันเป็นคนที่ไม่ค่อยมีใครสนใจเท่าไหร่อยู่แล้วพอมีคนมามองก็เลยยังไม่ค่อยชิน" ผักขม ข่าวลือที่แกคบกับบัลลังก์มันจริงหรอ " น้ำหวานถามฉันขึ้นหลังจากนั่งกดโทรศัพท์มานานพอสมควร" ก็จริง " ฉันยังไม่ได้เล่าอะไรให้น้ำหวานฟังเลย ไม่อยากให้มันเป็นห่วง รู้แค่ว่าฉันคบกับบัลลังก์ในนามมันก็พอแล้ว ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าข่าวที่ฉันคบกับบัลลังก์มันเริ่มมาจากจุดไหน เท่าที่จำได้ฉันแทบจะไม่ได้พูดเรื่องนี้กับใคร ก็มีแค่ตอนนั้นที่บัลลังก์บอกกับเด็กวิศวะใต้ตึกคณะวันนั้นแค่นั้น สงสัยคงพูดต่อกันมั้ง" ไปรู้จักกันตอนไหน "" ก็สักพักแล้ว " ฉันกับบัลลังก์รู้จักกันมันนานหรือยังนะ" จ้องทำไม " น้ำหวานจ้องฉันเหมือนกำลังจับผิดอะไรบางอย่าง" บัลลังก์เค้าไม่ได้บังคับแกใช่ไหม ฉันได้ยินชื่อเสียงของแก๊งค์นั้นมาพอสมควร " ฉันก็พึ่งมารู้เหมือนกันว่าบัลลังก์และเพื่อนของเค้าค่อนข้างจะเป็นที่รู้จักของมหาลัยไม่

" อื้ออ " ฉันขยับตัวเข้าหาไออุ่นที่มอบมาให้ฉัน ก่อนจะลืมตาขึ้นมองมันเป็นภาพที่เคยเห็นมาก่อนแต่มันต่างจากครั้งนั้นตรงที่เราทั้งสองคนมีเสื้อผ้าติดตัวอยู่กันครบทุกชิ้น ฉันนอนอยู่ในอ้อมกอดของบัลลังก์แถมฉันยังเอามือไปกอดลำตัวเค้าอีก ฉันขยับตัวอย่างเบาที่สุดและเงยหน้ามองบัลลังก์" ตอนนายหลับก็ดูดีเหมือนกันนะ " ฉันจ้องมองใบหน้าบัลลังก์ต่ออีกสักพักเพราะคิดว่าเค้าคงจะยังไม่ตื่น บัลลังก์ตอนนี้ดูดีเหมือนกันนะ เค้าดูต่างจากคนที่ชอบหงุดหงิด ชอบใช้กำลัง อยากให้หลับแบบนี้ไปนานๆจัง จะได้มองหน้าเค้าโดยไม่ต้องกลัวว่าเค้าจะว่าอะไร คิ้มเข้มๆ ตาที่ปิดสนิท จมูกโด่งๆนั้น ปากสีชมพูที่อาจจะติดคล้ำไปนิดเพราะเค้าสูบบุหรี่ ทุกส่วนที่อยู่บนหน้าของบัลลังก์ มันเป็นอะไรที่เหมาะกับเค้ามากๆ" จะลักหลับฉันรึไง " เฮือกก !! ฉันสะดุ้งทันทีที่เสียงของบัลลังก์ดังขึ้น บัลลังก์จะรู้ไหมนะว่าฉันแอบมองหน้าเค้าอยู่ก่อนหน้านี้" ปะ... เปล่าสักหน่อย ฉันไม่ใช่นายนะบัลลังก์ " ที่ชอบฉวยโอกาส อันนี้ฉันพูดต่อในใจ" ฉันทำไม " บัลลังก์ก็ถามออกมานิ่งๆ แต่กลับเป็นฉันเองที่นิ่งไม่ได้" ..... " ฉันไม่ตอบแต่พยายามจะลุกออกไปแทน แต่ก็ช้ากว่าบัลลั

ตอนนี้ฉันได้แต่นั่งมองบัลลังก์ที่กำลังวุ่นกับการเอาอาหารใส่ถ้วยอยู่ ฉันอยากนอนมากกว่าต้องลุกขึ้นมากินอะไร ตอนนี้แค่นั่งฉันยังไม่มีแรงเลย ถ้าเมื่อกี้บัลลังก์ไม่ช่วยพยุงออกมาฉันคงไม่ได้มานั่งตรงนี้" อ้ะ กินซะจะได้กินยา " บัลลังก์ยื่นถ้วยที่มีโจ๊กอยู่มาทางฉัน แต่ตอนนี้ฉันไม่ไหวจริงๆ มันไม่มีแรง" ป้อนหน่อยได้ป้าววว " ฉันถามบัลลังก์ออกไปเสียงอ่อน จริงๆมันก็ไม่ได้หวังให้บัลลังก์ป้อนหรอกแต่ลองขอไปดูก่อน" เยอะ ! " ถึงปากจะพูดแบบนั้นแต่การกระทำของเค้ามันตรงกันข้ามเลย บัลลังก์ตักโจ๊กมาในปริมาณที่พอดีแล้วยื่นมาจ่อปากฉัน แต่ฉันก็ยังไม่ยอมกินเข้าไปจนบัลลังก์มองหน้าฉัน" มันร้อนอ้ะ เป่าก่อน "" เรื่องมากว้ะแม่ง "ฟู่ววว ฟู่วววเป็นอีกครั้งที่ปากของเค้าว่าฉันแต่การกระทำก็ยังทำตรงกันข้ามมันเป็นภาพที่ทำให้ฉันเผลอยิ้มออกมาเบาๆ เมื่อรู้สึกว่ามันน่าจะหายร้อนแล้วฉันเลยอ้าปากรอให้บัลลังก์ป้อน บัลลังก์ที่เห็นฉันอ้าปากรอก็ยื่นช้อนมาให้ ง้ำ โจ๊กร้านนี้ถ้ากินตอนปกติคงจะอร่อยมากแน่ๆ ขนาดฉันไม่สบายอยู่ลิ้นไม่ค่อยรับรู้รสยังรู้สึกว่ามันอร่อยเลย" อร่อยป้ะ " ป้อนฉันได้แค่คำเดียวบัลลังก์ก็ถามฉัน แถมหน้าตาดูจริงจ

แอ๊ดดดผมเปิดประตูเข้าห้องตัวเองหลังจากทะเลาะกับผักขมเรียกว่าทะเลาะไหมว้ะ เออนั้นแหละจะอะไรก็ชั่งแม่ง แต่ตอนนั้นผมโมโหจริงๆก็คนมันเอาไปแล้วจะให้ทำไงว้ะ แล้วยัยนั้นก็มาตบผมเกิดมายังไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนตบผมมาก่อน ดีแค่ไหนแล้วที่ผมไม่ตบเธอคืน แต่ทำไมห้องมันมืดๆว้ะพรึ่บบผมเดินไปเปิดไฟในห้องไม่นานมันก็สว่าง ผมก็เดินเข้าห้องนอนไป ตอนนี้มันก็เริ่มมืดแล้วเดินเข้ามาในห้องก็เจอกับสภาพเตียงที่มีผ้าปูที่นอนเต็มไปด้วยรอยเลือดอยู่ ผมเดินไปกระชากผ้าปูออกแล้วเดินไปหยิบผ้าปูใหม่มาปูแทน หลังจากนั้นผมก็นอนเล่นโทรศัพท์บนเตียงแก้เซ็ง ว่าแต่ทำไมมันเงียบแปลกๆว้ะ ผักขมไปไหน แต่เธอจะไปไหนมันเกี่ยวอะไรกับผมด้วยว้ะในความฝันของผักขม" แม่หนูคิดถึงแม่ " ในห้วงของความฝันมีภาพหญิงสาวคนนึงที่ฉันเรียกว่าแม่ แม่ยิ้มให้ฉันอย่างอ่อนโยน ฉันคิดถึงรอยยิ้มนั้น" แม่มารับหนูใช่ไหม " ฉันถามออกไปแล้วค่อยๆเดินไปหาแม่ แต่ยิ่งเดินไปเท่าไหร่มันก็ดูเหมือนจะไกลออกไปเรื่อยๆ" แม่อย่าทิ้งหนูไป อึก แม่รอหนูก่อน " ฉันพูดออกไปแล้วรีบวิ่งตามแม่ไปก่อนที่แม่จะเริ่มค่อยๆจางหายไป และกลายเป็นภาพเหตุการณ์ที่ฉันจำฝังใจไม่เคยลืม" เอาตังมา ""

- หลายเดือนผ่านไป – “ คนดีรอด้วย จะรีบเดินไปไหน ” เสียงของพี่กันต์ดังอยู่ด้านหลังฉันที่กำลังกึ่งเดินกึ่งวิ่ง ฉันอยากหนีไปให้ไกลจากพี่กันต์ตอนนี้มาก ไม่ใช่ว่าเราสองคนทะเลาะอะไรกันหรอก แต่เป็นเพราะว่า “ พี่กันต์ก็หยุดเรียกแอมป์แบบนั้นสักทีซิ ” คนดีอะไรนั้นอ่ะ เมื่อไหร่จะเลิกเรียกฉันสักที หมับ !

" ........ " ไอ้แทนก็คือไอ้แทน มันก็ปรายตามามอง แล้วก็ทำหน้านิ่งๆของมันต่อไป" สัส!! "" กูกลับก่อนดีกว่า อยากกอดเมียจะแย่ ขอบใจพวกมึงมากที่เหลือก็ฝากเคลียร์ด้วย "" โหไอ้ห่า ได้เมียคืนแล้วโยนงานให้พวกกูทันทีนะมึง "" อย่าบ่นไอ้สัส เหล้าฟรีเดือนหนึ่งที่มึงขอจะเอาไหม "" เอาครับพี่กันต์ครับ ผมจะเคลีย

Chapter 52ตอนนี้ใจผมมันโคตรปวดหนึบเลยครับ ทั้งคำพูดแล้วก็น้ำเสียงที่แอมป์พูดออกมามันสื่อไปในทางที่ผมจะต้องผิดหวัง เอาจริงๆ ผมก็เตรียมใจมาบ้างแล้ว แต่พอเจอเข้าจริงๆ มันก็คงยอมรับง่ายๆ ไม่ได้หรอก ใช่ไหมล่ะครับผมขอย้อนกลับไปในวันที่ผมกลับจากเชียงใหม่ จำได้ไหมครับที่ผมบอกว่ามีธุระต้องทำ นี่แหละครับธุร

" สาม " เกมส์โอเวอร์ค่ะ ถึงสามแล้วแต่ก็ไม่มีใครออกไป" โอเคครับ ไม่มีใครออกมาก็ไม่เป็นไร ในเมื่อผมให้โอกาสแล้วไม่ออกมาผมก็จะได้ชี้ตัวเลย " วินาทีนี้คือยิ่งกว่าลุ้นเกรดออกหรือหวยออกซะอีก" ผมขอให้นักศึกษาปี 1 ที่เป็นน้องรหัสของผมออกมารับโทษด้วย ครับ " น้องรหัสพี่มันก็คือ...." เชิญครับน้องแอมป์ " ฉัน

Chapter 51ฉันเดินออกไปด้านหน้าด้วยความรู้สึกอยากจะเดินไปต่อยหน้าไอ้คนที่เรียกฉันด้วยสรรพนามนั้นจริงๆ ไม่รู้จะจองเวรฉันไปถึงไหน" นับสิครับ มองหน้าผม แล้วคุณนับได้เหรอ " ไอ้....." ค่ะ 1... 2... 3... 6.... 10....15.....25...... "" ครบไหมครับ "" แปปนึงค่ะ " คือฉันยังนับไม่เสร็จไงแล้วมาถามแบบนี้ฉันจ

" มึงรู้ปะแอมป์ว่าเรื่องอะไร "" กูไม่รู้ เลิกถามกูได้แล้ว แล้วก็เลิกมองกูด้วยสายตาที่กูเป็นต้นเหตุสักทีเถอะ " ก็ตลอดทั้งวันทั้งไอ้เมย์และไอ้เนยมันเอาแต่ถามฉัน และมองว่าฉันเป็นต้นเหตุของเรื่องที่พวกพี่เค้าเรียกมารวมตัว" โห!! มึง ก็มันคิดเป็นอย่างอื่นไม่ได้นี่หว่า "" ทำไมพวกมึงไม่เลิกสงสัยแล้วรอพวก