Novels by ยีนเด่น

“ คืนนี้ค้างที่ห้องฉันไม่ได้เหรอ ”“ เราคุยเรื่องนี้กันแล้วนะบัลลังก์ ” เป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ที่ฉันคุยกับบัลลังก์เรื่องนี้ ทุกครั้งที่มานั่งเล่นห้องบัลลังก์ก่อนกลับคอนโดน้ำหวาน บัลลังก์จะรบเร้าให้ฉันค้างตลอด ซึ่งมันไม่จบแค่นอนค้างคืนเฉยๆไง -_-! หลังๆมาฉันเลยต้องปฏิเสธตลอด“ ก็ฉันอยากอยู่กับเธออ่ะ เธอคงไม่รู้หรอกว่าการที่ไม่ได้นอนกอดเธอมันทรมานขนาดไหน ตื่นเช้ามาก็ไม่เจอเธอในอ้อมกอดมันปวดใจแค่ไหน ”“ อย่าเวอร์ได้ไหมบัลลังก์ ” เค้าจะเป็นอะไรขนาดไหน เวอร์มาก“ หึ ใช่ซิ มันก็คงมีแค่ฉันคนเดียวแหละที่อยากให้เราอยู่ด้วยกัน ”“ เธอมันคนใจร้าย ฉันไม่รักเธอแล้ว ”ปัง !“…” อึ้งค่ะ ฉันนั่งอึ้งอยู่บนโซฟา หลังจากที่ตัดพ้อตัวเองเสร็จก็เดินงอนเข้าห้องนอนไปเลย แถมยังปิดประตูเสียงดังด้วย ประตูพังแล้วมั้งนั้น- บัลลังก์ -“ ยังไม่ตามเข้าง้อมาอีก อะไรวะ! ” ผมเข้าห้องมาสักพักแล้วแต่ก็ยังไร้วี่แววของคนที่ควรเข้ามาง้อผม นี้ผมงอนอยู่นะเว้ย ไม่คิดจะมาง้อกันเหรอ นี้มันก็เกือบสองเดือนแล้วนะที่ผักขมย้ายออกไป และผมก็ไม่ได้เวอร์ด้วย ที่ผมพูด ผมรู้สึกแบบนั้นจริงๆ ผักขมเธอทำของใส่ผมรึเปล่าวะ ทำไมผมถึงทั้ง

“ ไปรับถึงไหนว้ะ นานฉิบหาย ” ฉันต้องบอกไหมค่ะว่าใครเป็นคนพูด แต่ฉันว่าทุกคนน่าจะเดากันได้นะ“ แล้วมึงจะไปเสือกอะไรเรื่องของเค้าว่ะ ไอสง ”“ ก็กูอยากรู้ ว่าแต่มึงเถอะเสือกอะไรเรื่องของกู ”“ เอ้า ไอเวรนี้ ”“ มึงเริ่มก่อนนะไอเก้า ”“ เลิกเล่นกันได้ยัง ” ก่อนที่สงครามกับเก้าทัพจะวุ่นวายไปมากกว่านี้บัลลังก์ก็ถามขึ้นนิ่งๆ ซึ่งมันได้ผลเก้าทัพและสงครามเงียบไม่พูดไรต่อ แต่ทั้งสองคนกลับมองหน้ากันก่อนจะหันมามองหน้าบัลลังก์“ มึงเป็นไรว่ะ ” แล้วก็เป็นสงครามที่ถามออกมา“ ผักขม เธออยากกินอะไร ” บัลลังก์เค้าเมินคำถามของสงครามแล้วหันมาถามฉันแทน ส่วนสงครามนะเหรอ“ ชิ้ กูมันไม่ใช่ผักขมซินะมึงถึงไม่สนใจ ” ค่ะ ก็ตามนั้น“ อื้มม ก๋วยเตี๋ยวไก่ร้านนั้นอ่ะ ” ฉันมองไปรอบๆก่อนจะชี้ไปยังร้านก๋วยเตี๋ยวไก่ ไม่ได้กินนานแล้ว จะว่าไปนี้ก็เป็นครั้งแรกที่ฉันมากินข้าวที่คณะวิศวะเลยนะตั้งแต่ที่ฉันตัดสินใจออกห่างจากบัลลังก์“ เดี๋ยวฉัน…”“ เดี๋ยวฉันไปซื้อให้ เธอนั่งรอนี้แหละ ”“ ไม่เป็นไร ฉันไปซื้อเองได้ ”“ เดี๋ยวบัลลังก์ไปซื้อเอง ผักขมนั่งอยู่นี้แหละ เดินมาตั้งไกลคงเหนื่อยแล้ว ”“ ปล่อยมันไปซื้อเถอะ พูดยังไงเธอก็ไม่

- หลายอาทิตย์ต่อมา -“ ผักขม ”“ … ”“ ผักขม ”“ … ”“ ผักขม !!! ”“ บัลลังก์นายเป็นบ้าเหรอ จะตะโกนทำไม ”“ ก็เธอไม่ตอบฉัน ”“ แล้วมันใช่เวลาไหมที่นายเรียกฉันตอนนี้ ”“ ก็ถ้าไม่คุยตอนนี้… ”“ นักศึกษาตรงไหนจะคุยกันอีกนานไหม จะคุยก็ออกไปคุยข้างนอกรบกวนนอื่นเขา ”“ ขอโทษค่ะอาจารย์ ” ฉันรีบเอ่ยขอโทษอาจารย์แล้วก้มหัวเป็นการขอโทษเพื่อนในคลาสด้วย ก่อนที่จะหันไปคาดโทษบัลลังก์ ก็บอกแล้วว่ามันไม่ใชเวลายังจะมาคุยอีก แล้วเค้าเป็นบ้าอะไรก็ไม่รู้สองสามวันมานี้ตัวติดกับฉันตลอด ถ้าเค้าไม่มีเรียนแต่ฉันมีก็จะมานั่งเรียนด้วยแบบนี้ ถ้ามาแล้วอยู่เงียบๆจะไม่เป็นอะไรเลย แต่มาแล้วสร้างปัญหาให้ฉันแบบนี้ฉันก็ทนไม่ไหวเหมือนกันนะ“ ฉัน… ”“ เงียบปากไปเลยนะบัลลังก์ ถ้านายยังพูดอีกแม้แต่คำเดียวฉันจะไม่คุยอะไรกับนายอีก คอยดู ” ฉันกัดฟังพูดกับเค้าตาก็มองที่อาจารย์สอน ดีแค่ไหนที่วิชานี้อาจารย์ไม่ได้เข้มงวดขนาดนั้น ไม่งั้นฉันได้โยนออกไปนอกห้องแล้วก็โดนหักคะแนนอันน้อยนิดไปแล้ว“ วันนี้อาจารย์ก็ขอจบการบรรยายไว้เพียงเท่านี้ มีใครสงสัยอะไรไหม ”“ …. ”“ ถ้าไม่มี งั้นอาจารย์ขอตัวก่อน ”“ ขอบคุณค่ะ / ครับ ” อาจารย์สอนดีมาก

“ อื้อ ” ฉันรู้สึกตัวเพราะแรงที่กอดกระชับฉันแน่นจนฉันแทบจะหายใจไม่ออกจนต้องลืมตาตื่นขึ้นมา สิ่งแรกที่ฉันเจอหลังจากลืมตาตื่นก็คือผู้ชายที่รังแกร่างกายฉันมาตลอดทั้งคืน กว่าเค้าจะหยุดก็ฟ้าสางอย่างที่เค้าพูดไว้จริงๆ“ ฉันจะเอาคืนนายยังไงได้บ้างนะ ” ฉันพูดขึ้นมาเบาๆเพราะกลัวคนที่หลับอยู่จะได้ยิน“ อื้มม ” เสียงของบัลลังก์ดังขึ้นมาเล็กน้อย เพราะโดนรบกวนจากการนอน ฉันแค่ขยับตัวนิดเดียวเองนะ ก็เค้ากอดฉันแน่นเกินไป แต่บัลลังก์เค้าก็ยอมคลายอ้อมกอดให้ฉัน แต่แค่นิดหน่อยเท่านั้น และนั้นก็ทำให้ฉันมองเห็นหน้าอกของบัลลังก์ที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามอย่างเต็มตาอึก !ฉันเผลอกลืนน้ำลายลงคอที่มองเห็นมันใกล้ๆแบบนี้ และฉันก็คงไม่ผิดใช่ไหมที่จะห้ามใจตัวเองไม่อยู่จนต้องยื่นมือไปสัมผัสมัน“ แน่นมาก ” มันแน่นมากจริงๆ นี้เป็นครั้งแรกเลยมั้งที่ฉันสัมผัสมันตรงๆและนานขนาดนี้ ปกติจะเป็นฝ่ายโดนจับมากกว่า แต่ก็แอบกลัวโดนจับได้เหมือนกันนะที่มาจับหน้าอกบัลลังก์แบบนี้ ผู้หญิงที่ไหนเค้าจะมานอนจับ นอนลูบหน้าอกผู้ชายแบบนี้ ฉันเลยต้องจับต้องลูบอย่างเบามือที่สุดเพราะกลัวบัลลังก์จะตื่นขึ้นมา“ จะจับอีกนานไหม ”“ อื้ม ขออีกหน่อย ” ด

“ อะไรละที่นายรักมากกว่าศักดิ์ศรีของตัวเอง ” “ เธอไง ” “ เมื่อก่อนฉันยอมแลกทุกอย่างเพื่อรักษาศักดิ์ศรีของตัวเอง แต่พอมีเธอเข้ามาในชีวิต ”“ เข้ามาเปลี่ยนสิ่งต่างๆ มันทำให้ฉันรู้ว่ามันมีสิ่งสำคัญกว่าศักดิ์ศรีที่ฉันต้องรักษา ” “ นั้นก็คือเธอ…ผักขม ” ระหว่างที่บัลลังก์พูดอยู่นั้นสายตาของเค้าก็มองมาที่ฉันไม่วางตาเหมือนจะสื่อให้รู้ว่าเค้าพูดจริง และฉันก็เชื่อทุกคำพูดของบัลลังก์เพราะฉันสัมผัสได้ถึงความจริงใจที่มันส่งผ่านแววตาและน้ำเสียงของเค้าเราสองคนต่างสบตากันไม่มีใครสักคนที่คิดจะหลบสายตาของอีกฝ่ายก่อนที่ฉันจะสังเกตเห็นสายตาของบัลลังก์ที่ค่อยๆมองต่ำลงมา ดูเหมือนจะอยู่ที่ริมฝีปากของฉันนะ และมันก็ไม่ใช่แค่สายตาที่มองต่ำลงมาแต่บัลลังก์ยังค่อยๆโน้มตัวลงประกบริมฝีปากของตัวเองมาที่ริมฝีปากของฉัน" อื้อออ " บัลลังก์ค่อยๆจูบซับที่ริมฝีปากอยู่สักพักก่อนจะส่งลิ้นสากเข้ามาสำรวจในโพรงปากของฉัน ส่วนฉันก็เต็มใจให้บัลลังก์ได้สำรวจมันอย่างเต็ม" อ้ะ ! " ฉันนิ่วหน้าด้วยความเจ็บเมื่อบัลลังก์ดูดดึงริมฝีปากฉันเพราะมันไปโดนแผลที่เกิดจากการโดนไฟตบหมับ !" อื้ออ " ฉันจับหน้าบัลลังก์ไว้ไม่ให้เค้าถอนจูบออกไ

“ ค่อยๆนะ ” ฉันกำลังประคองบัลลังก์เดินไปนั่งยังโซฟา ความจริงเค้าก็ไม่ได้เจ็บถึงขั้นเดินเองไม่ได้แต่ฉันกลัวว่าบัลลังก์เดินเร็วไปหรือลงน้ำหนักผิดท่ามันอาจะกระทบกระเทือนแผลเค้าก็ได้ฟุบ !“ อ่ะ ! บัลลังก์ ! ” ฉันร้องด้วยความตกใจ เผลอหันหลังให้เค้าแค่แปปเดียวเค้าก็กระแทกตัวนั่งลงโซฟาเต็มแรง ถึงโซฟามันจะนุ่มแต่มันอาจจะกระทบกระเทือนก็ได้“ ฉันแค่โดนต่อย ไม่ได้โดนรถชน อย่าเวอร์ให้มาก ” เค้าจะหาว่าฉันเวอร์ก็ได้ แต่ที่ฉันทำก็เพราะเป็นห่วงเค้าแค่นั้นเอง“ จะไปไหน ”“ ……. ” ฉันเลือกที่จะไม่ตอบคำถามเค้าแล้วเดินไปยังจุดหมายที่ฉันตั้งใจ ไม่นานก็กลับมาพร้อมกับอุปกรณ์ทำแผล“ ขอโทษนะ นายเจ็บตัวเพราะฉันอีกแล้ว ” ฉันบอกเค้าออกไปเสียงสั่น ไม่ได้อยากให้สั่นแบนี้เลยแล้วก็ไม่อยากมานั่งร้องไห้ต่อหน้าเค้าแบบนี้ด้วย แต่พอเห็นแผล เห็นเลือดที่มันยังซึมออกมา ฉันก็ห้ามตัวเองไม่ได้ ยิ่งได้เห็นแผลเค้าใกล้ๆแบบนี้ด้วยแล้วมันยิ่งรู้สึกแย่มากๆ“ จะทำก็รีบทำสักที ” บัลลังก์ปรายตามองฉันนิดหน่อยก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงติดจะหงุดหงิดนิดหน่อยแล้วเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ไม่อยากเห็นหน้าฉันขนาดนั้นเลยเหรอ ฉันปาดน้ำตาที่อยู่บนหน้

- หลายเดือนผ่านไป – “ คนดีรอด้วย จะรีบเดินไปไหน ” เสียงของพี่กันต์ดังอยู่ด้านหลังฉันที่กำลังกึ่งเดินกึ่งวิ่ง ฉันอยากหนีไปให้ไกลจากพี่กันต์ตอนนี้มาก ไม่ใช่ว่าเราสองคนทะเลาะอะไรกันหรอก แต่เป็นเพราะว่า “ พี่กันต์ก็หยุดเรียกแอมป์แบบนั้นสักทีซิ ” คนดีอะไรนั้นอ่ะ เมื่อไหร่จะเลิกเรียกฉันสักที หมับ !

" ........ " ไอ้แทนก็คือไอ้แทน มันก็ปรายตามามอง แล้วก็ทำหน้านิ่งๆของมันต่อไป" สัส!! "" กูกลับก่อนดีกว่า อยากกอดเมียจะแย่ ขอบใจพวกมึงมากที่เหลือก็ฝากเคลียร์ด้วย "" โหไอ้ห่า ได้เมียคืนแล้วโยนงานให้พวกกูทันทีนะมึง "" อย่าบ่นไอ้สัส เหล้าฟรีเดือนหนึ่งที่มึงขอจะเอาไหม "" เอาครับพี่กันต์ครับ ผมจะเคลีย

Chapter 52ตอนนี้ใจผมมันโคตรปวดหนึบเลยครับ ทั้งคำพูดแล้วก็น้ำเสียงที่แอมป์พูดออกมามันสื่อไปในทางที่ผมจะต้องผิดหวัง เอาจริงๆ ผมก็เตรียมใจมาบ้างแล้ว แต่พอเจอเข้าจริงๆ มันก็คงยอมรับง่ายๆ ไม่ได้หรอก ใช่ไหมล่ะครับผมขอย้อนกลับไปในวันที่ผมกลับจากเชียงใหม่ จำได้ไหมครับที่ผมบอกว่ามีธุระต้องทำ นี่แหละครับธุร

" สาม " เกมส์โอเวอร์ค่ะ ถึงสามแล้วแต่ก็ไม่มีใครออกไป" โอเคครับ ไม่มีใครออกมาก็ไม่เป็นไร ในเมื่อผมให้โอกาสแล้วไม่ออกมาผมก็จะได้ชี้ตัวเลย " วินาทีนี้คือยิ่งกว่าลุ้นเกรดออกหรือหวยออกซะอีก" ผมขอให้นักศึกษาปี 1 ที่เป็นน้องรหัสของผมออกมารับโทษด้วย ครับ " น้องรหัสพี่มันก็คือ...." เชิญครับน้องแอมป์ " ฉัน

Chapter 51ฉันเดินออกไปด้านหน้าด้วยความรู้สึกอยากจะเดินไปต่อยหน้าไอ้คนที่เรียกฉันด้วยสรรพนามนั้นจริงๆ ไม่รู้จะจองเวรฉันไปถึงไหน" นับสิครับ มองหน้าผม แล้วคุณนับได้เหรอ " ไอ้....." ค่ะ 1... 2... 3... 6.... 10....15.....25...... "" ครบไหมครับ "" แปปนึงค่ะ " คือฉันยังนับไม่เสร็จไงแล้วมาถามแบบนี้ฉันจ

" มึงรู้ปะแอมป์ว่าเรื่องอะไร "" กูไม่รู้ เลิกถามกูได้แล้ว แล้วก็เลิกมองกูด้วยสายตาที่กูเป็นต้นเหตุสักทีเถอะ " ก็ตลอดทั้งวันทั้งไอ้เมย์และไอ้เนยมันเอาแต่ถามฉัน และมองว่าฉันเป็นต้นเหตุของเรื่องที่พวกพี่เค้าเรียกมารวมตัว" โห!! มึง ก็มันคิดเป็นอย่างอื่นไม่ได้นี่หว่า "" ทำไมพวกมึงไม่เลิกสงสัยแล้วรอพวก