บทที่ 7

เวลาล่วงเลยมาจนถึงช่วงปิดเทอม

ตอนนี้อัยย์ร่าเบาความเสียใจจากเรื่องพี่สาวลงไปบ้างแล้ว แม้บ่อยครั้งเวลาที่อยู่คนเดียวจะมีนึกถึงเอรินบ้าง แต่เพราะเพื่อน ๆ ของเธอมักจะชอบชวนออกไปเที่ยวข้างนอก หรือไม่ก็มาหาที่ห้อง ทำให้ตอนนี้อัยย์ร่าคนเดิมที่เคยสดใสกลับมาเป็นปกติได้บ้างแล้ว

ติ้ง ติ้ง ติ้ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นจากโทรศัพท์ที่วางอยู่หน้าทีวี อัยย์ร่ารีบวิ่งไปเปิดดูแชต และก็คาดเดาได้เลยว่า อันนาต้องส่งมาอวดแน่ ๆ เพราะ ตอนนี้เธอกำลังไปเทีั่ยวอยู่ที่เซี่ยงไฮ้

แชตกลุ่ม :

อันนา : ที่นี้คนเยอะมากแทบทุกพื้นที่ คิดถึงอาหารไทย จะบ้าตายอยู่แล้ว…

อันนา : - ส่งรูปภาพสามรูป -

อันนาส่งภาพของตัวเองที่กำลังเซลฟี่อยู่ พร้อมกับทำท่าทางบ่งบอกว่า กินอาหารไม่ได้เลยมาให้เพื่อนในกลุ่มดู

เจ : กระแดะ! ต้องกินภัตตาคารหรือไง ถึงจะกินลง?

อันนา : นั้นปากแน่นะที่พูด ของที่ฝากซื้อไม่ต้องเอาเนอะ

เจ : โอ๋นะนางชะนี เดี๋ยวจูบปลอบ

อันนา : อิเจ รับไม่ได้อะ ลบข้อความเดี๋ยวนี้!

แทนไท : สาว ๆ ด่ากันอีกแล้วครับ ถึงคิวคนหล่อต้องมาห้ามอีกหรือเปล่าเอ่ย

อัยย์ร่าหลุดขำเมื่ออ่านข้อความในกลุ่ม พวกเธอสนิทกันมากขึ้น ส่วนเจกับอันนามักจะตีกันตลอด และชอบใช้คำพูดแรง ๆ แต่ไม่มีใครโกรธกันเลย เพราะ รู้ว่ายิ่งคุยกันแบบนี้ยิ่งสนิทกันและเป็นแค่คำหยอกล้อตามประสาเพื่อนเฉย ๆ

อัยย์ร่า : น้ำหอมอัยย์ อย่าลืมนะ @อันนา

เจ : เดี๋ยวนี้หัดฉีดน้ำหง น้ำหอม น้องสาวเธอพร้อมใช้งานแล้วหรือไงยัยจิ๋ว?

อันนา : ปากดีอีกแล้ว

อัยย์ร่า : ….

แทนไท : ออกจากกลุ่มดีไหมนะ

ติ้ง ติ้ง!

ทว่า…

จู่ ๆ เสียงแจ้งเตือนข้อความของพี่สาว คนที่เธอไม่คาดคิดว่าจะทักมา และห่างหายไปนานกลับเด้งข้อความซ้อนทับกับแชตของกลุ่มเพื่อน อัยย์ร่ารีบปัดเข้าไปยังช่องแชตนั้นด้วยความตื่นเต้นปะปนกับความแปลกใจไม่น้อย

แชตเอริน

เอริน : - สติ๊กเกอร์ -

เอริน : สบายดีไหม?

มือเรียวเริ่มสั่นจากคำทักทายแรกของพี่สาวที่เธอคิดถึงแทบทุกวัน มือเล็กพยายามจับโทรศัพท์ให้มั่น นิ้วเล็ก ๆ จิ้มลงไปที่แป้นพิมพ์ ความตื่นเต้นทำให้เธอพิมพ์ผิด ๆ ถูก ๆ จนต้องลบและพืมพ์ใหม่หลายครั้ง

อัยย์ร่า : อัยย์จะขึ้นปีสองแล้วนะ

อัยย์ร่า : คิดถึง ทำไมถึงหายไปแบบนี้ พ่อกับแม่เป็นห่วงพี่มากนะพี่ริน

เพียงประโยคสั้น ๆ ที่พิมพ์ลงไปในข้อความของพี่สาว เท่านั้นน้ำตาของอัยย์ร่าก็เริ่มไหลอาบแก้มอย่างห้ามเอาไว้ไม่อยู่ เธอกับเอรินสนิทกันมากจริง ๆ ไม่เคยทะเลาะกันเลยสักอย่าง เอรินเป็นพี่สาวที่ดีของเธอมาตลอด เพราะ มีกันสองคนพี่น้องเลยทำให้คุยกันได้ทุกเรื่อง

เอริน : ขอโทษ

เอริน : โกรธพี่มากไหม?

อัยย์ร่า : อื้อ โกรธมาก

อัยย์ร่า : แต่เป็นห่วงมากกว่า ความรักมันมีมากกว่าความโกรธ

Read

ข้อความขึ้นว่าอ่านแล้วทันทีที่เธอพิมพ์ส่งไป เอรินปล่อยให้ช่องแชตเงียบไปสักพักใหญ่ อัยย์ร่ายังคงไม่ปัดออกจากแชตของพี่สาว เธอยังคงรอคอยให้พี่สาวตอบกลับมาอยู่อย่างนั้น และไม่นานข้อความก็เด้งอีกครั้ง

เอริน : เดือนหน้าวันเกิดอัยย์แล้ว มาเจอกันหน่อยไหม?

อัยย์ร่า : ทำไมจะไม่อยาก อัยย์อายุยี่สิบขวบครั้งแรกเลยนะ

เอริน : มาเจอพี่ที่คลับ Black Ember สี่ทุ่ม วันไหนเดี๋ยวพี่จะทักมาบอกอีกที

อัยย์ร่าตอบตกลงไปทันทีอย่างไม่ต้องคิดอะไร เธอดีใจที่จะได้เจอกับพี่สาวที่ไม่ได้เจอกันมานาน และมีคำถามมากมายที่ต้องการพูดคุยกับเธอ ร่างเล็กของอัยย์ร่าทิ้งตัวลงบนเตียง เธอเอาโทรศัพท์แนบอกเอาไว้อย่างนั้นไม่ขยับไปไหนอยู่พักใหญ่

หนึ่งเดือนต่อมา

อัยย์ร่ากำลังแต่งตัวอยู่หน้ากระจก เธอเปลี่ยนลองชุดไปแล้วเกือบห้าชุด เพราะ ไม่รู้ว่าจะใส่ชุดไหนไปเจอเอรินดี เธอทั้งตื่นเต้น ดีใจและกลัวสับสนปนกันไปหมด หลังจากวันนั้นที่ได้คุยกับเอริน เธอก็พิมพ์บอกเพื่อนในกลุ่ม ทุกคนดีใจปนเป็นห่วง เพราะ อัยย์ร่าไม่เคยไปเที่ยวสถานที่แบบนั้นเลย ทำให้เจอาสาจะพาไปเอง ส่วนอันนาและแทนไท ก็ติดธุระที่บ้าน ทำให้ไปด้วยกันไม่ได้

ติ้ง ติ้ง! เสียงข้อความดังขึ้นภายใต้ห้องที่เงียบสนิท

แชตกลุ่ม :

เจ : เจอกันหน้าคลับนะ ฉันไม่อยากให้แกเดินไปคนเดียว @อัยย์ร่า

อัยย์ร่า : โอเค

แทนไท : เดินทางปลอดภัยนะสาว ๆ

อันนา : คุยกันดี ๆ นะแก

โทรศัพท์ถูกเก็บเข้ากระเป๋า อัยย์ร่าหมุนดูตัวเองหน้ากระจกอีกครั้ง วันนี้เธอใส่เพียงชุดเดรสสายเดี่ยวสีครีมเรียบ ๆ ไม่ได้โป๊มากเกินไป แต่ก็พอทำให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งเล็กน้อย

# คลับ Black Ember

เมื่ออัยย์ร่าเดินทางมาถึงหน้าคลับ เธอเดินตรงเข้าไปหาเจที่ยืนรออยู่ก่อนแล้ว ร่างเล็กแสดงอาการตื่นเต้นออกมาไม่ปกปิด

“ตื่นเต้นหรอยัยจิ๋ว?” เจเรียกเพื่อนตัวเล็กด้วยสรรพนามที่เรียกประจำเพราะเจเห็นว่าเหมาะกับอัยย์ร่าดี

“นิดหน่อย เคยมาแบบนี้ครั้งแรกเลยแก เสียงดังเหมือนกันนะ”

“อันนี้มันแค่เด็ก ๆ คลับนี้ต่างจากทุกคลับนะบอกไว้ก่อน พี่แกเที่ยวสถานที่แบบนี้ด้วย แสดงว่าไม่เบาเลยนะ”

“ทำไมหรอ?”

“ในนี้มันฟรีเซ็กส์” เจขยับเข้ามาใกล้เพื่อนตัวเล็ก กระซิบข้างหู “แบว่า ชั้นบนของคลับ มันเป็นพื้นที่ที่จะลากกันไปกินตรงไหนของคลับก็ได้”

“กิน?”

“เอากันนั้นแหละ”

อัยย์ร่ากลืนน้ำลายลงคอจากสิ่งที่ได้ยิน เธอไม่ค่อยประสีประสากับเรื่องพวกนี้มากนัก เลยไม่ค่อยชินเวลาได้ยินเรื่องใต้สะดือ แต่ก็พอเข้าใจความหมายที่เพื่อนพูด

ทั้งสองคนเดินเข้ามาด้านใน และกำลังมุ่งหน้าขึ้นไปที่ชั้นสองของคลับ ซึ่งเป็นโซนตามตำแหน่งที่เอรินบอกเอาไว้ เมื่อเดินขึ้นมาชั้นบน ดวงตากลมกวาดสายตามองไปรอบ ๆ และก็หยุดนิ่งอยู่กับผู้หญิงที่นั่งอยู่ตรงโซฟาใหญ่ พร้อมกับมีชายชุดดำยืนอยู่ตรงนั้นสองคน

อัยย์ร่าเดินตรงไปยังที่เอรินนั่งอยู่ แต่เมื่อกำลังจะเดินเข้าไปใกล้ ชายสองคนที่เฝ้าอยู่ก็เอามือกลั้นเธอเอาไว้ไม่ให้เข้าไปหาพี่สาว

“ไม่ต้อง นั้นน้องสาวฉัน”

เอรินรีบพูดขึ้นเสียงดัง การ์ดทั้งสองคนจึงปล่อยให้อัยย์ร่าและเจเดินเข้าไปข้างใน เจเดินเกาะแขนเพื่อนตัวเล็กแน่นไม่ยอมห่าง จนกระทั่งทั้งสองคนก้าวมานั่งตรงโซฟาข้าง ๆ เอริน

อัยย์ร่ามองไปที่หน้าของเอริน ตอนนี้เธอไม่เหมือนพี่สาวเธอเลยสักนิด เอรินดูโทรมและผอมลงจากเดิมไปมาก ความสดใสที่เคยมีตอนนี้ไม่หลงเหลืออยู่แล้ว อัยย์ร่าเป็นฝ่ายที่จะพูดเปิดบทสนทนาก่อน

“พี่ริน ทำไมถึงโทรมขนาดนี้?”

เอรินยิ้มบาง ๆ มาให้น้องสาวของเธอ และขยับเข้ามาใกล้จนนั่งที่โซฟาตัวเดียวกันกับอัยย์ร่าที่นั่งอยู่ มือทั้งสองคนจับกันแน่น ดวงตาแดงก่ำ ของทั้งคู่บ่งบอกถึงความรู้สึกต่าง ๆ โดยไม่ต้องพูดอะไรออกมาสักคำ

“สุขสันต์วันเกิดย้อนหลังนะ น้องสาวของพี่”

“อื้อ~” อัยย์ร่าสะอื้นออกมาอย่างห้ามเอาไว้ไม่อยู่ เธอกอดพี่สาวตัวเองเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย เอรินยกฝ่ามือมาลูบที่หลังของน้องสาวเบา ๆ พร้อมกับร้องไห้ออกมาไม่ต่างกัน

“พี่ขอโทษนะ”

อัยย์ร่าส่ายหน้าไปมา เธอผละกอดนั้นออก และค่อย ๆ มองหน้าพี่สาวของตัวเองอีกครั้ง อัยย์ร่ายกมือขึ้นทั้งสองข้าง ลูบไปที่แก้มของเอรินอย่างเบามือ

“ทำไมพี่สาวของอัยย์ถึงสภาพเป็นแบบนี้”

เอรินยกมือขึ้นมาจับฝ่ามือเล็กของน้องสาวเอาไว้แน่น

“พี่โอเค พี่เลือกเองนิเนอะ จะโทษใครได้” เอรินพูดพร้อมรอยยิ้มปนคราบน้ำตาที่กำลังคลออยู่

“เล่าให้อัยย์ฟังได้ไหม ว่ามันเกิดอะไรขึ้น?”

เอรินก้มหน้าลงสะอื้นเบา ๆ อีกครั้ง เธอช้อนตามองไปยังการ์ดสองคนที่ยังยืนอยู่ และจ้องมองนิ่ง ๆ มาทางที่พวกเธอนั่งกันอยู่อย่างไม่ลดละ เอรินหันไปพูดกับการ์ดสองคนนั้น

“ออกไปจากตรงนี้ก่อนได้ไหม ฉันอยากคุยกับน้องสาวเป็นการส่วนตัว”

การ์ดทั้งสองคนยังคงไม่ขยับตัว ราวกับคำสั่งของเอรินไม่มีอำนาจมากพอให้พวกเขาทำตาม เอรินเช็ดคราบน้ำตาและพยายามพูดเสียงแข็งขึ้นมาอีกครั้ง

“หรืออยากให้นายรู้ว่า พวกแกขัดใจฉัน รู้ใช่ไหมว่า ตอนนี้เขาถูกใจฉันขนาดไหน?”

เอรินออกคำสั่งเสียงเข้ม ทำให้การ์ดทั้งสองคนหันมองหน้ากันครู่หนึ่ง และค่อย ๆ เดินออกไปจากตรงนี้ ทำให้ตอนนี้มีเพียง เอริน อัยย์ร่า และเจเท่านั้น เอรินหันกลับมามองน้องสาวตัวเองอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ใบหน้าของเธอจริงจังมากขึ้น

“มีหลายเรื่องที่พี่ยังเล่าให้อัยย์ฟังตอนนี้ไม่ได้ พี่ไม่มีเวลามาขนาดนั้น” เอรินขยับเข้ามาใกล้อัยย์ร่าใกล้มากกว่าเดิม

“ฟังพี่นะอัยย์ ตอนนี้ชีวิตของพี่กำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย ที่พี่ไม่มีวันรู้เลยว่าเส้นด้ายนั้นมันขาดลงตอนไหน ถ้าพี่เป็นอะไรไป ห้ามบอกเรื่องที่เจอพี่วันนี้ให้พ่อแม่รู้”

“ทะ ทำไมพี่รินพูดแบบนั้น?” อัยย์ร่ารีบส่ายหน้าอย่างไม่ยอมรับ

“อัยย์ฟังพี่นะ ตอนนี้พี่มีงานที่ต้องทำ มันเกี่ยวกับความเป็นความตายของพี่”

“งานอะไรคะ? ถ้ามันอันตรายขนาดนั้นพี่รินอย่าทำเลยนะ”

เอรินดึงน้องสาวของตัวเองเข้ามากอดไว้แน่น เพราะ ตอนนี้อัยย์ร่ากำลังสติแตกจากสิ่งที่ได้ยิน เธอกระซิบเข้าไปที่ข้างใบหูของน้องสาวเบา ๆ เพื่อไม่ให้ต้องการให้ใครได้ยิน

…ตอนนี้พี่กำลังเป็นนกต่อ