คืนที่รักเร่าร้อน

...........คืนที่รักเร่าร้อน[1]อ้อมแขนซาตาน...........เกาะแห่งหนึ่งในประเทศรัสเซียในค่ำคืนอันเหน็บหนาว ถนนสองฝั่งล้วนคลี่คลุมด้วยปุยหิมะ นานๆ ทีจะมีรถยนต์แล่นผ่านสักคันหนึ่ง เหนือขึ้นไปบนท้องฟ้า เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ยังครางอยู่หึ่งๆ มันบินผ่านเธอไปราวกับนกยักษ์ตัวใหญ่บินผ่านแมลงวันตัวจ้อย ลำคอเธอแห้งผาก อยากได้น้ำสักหยด ขนมปังสักก้อน กี่ชั่วโมงแล้วที่เธอไม่มีอาหารตกถึงท้อง หากอยู่ที่เมืองไทย อย่างน้อยยังได้กินอิ่มนอนหลับ เธอไม่น่าหาเรื่องใส่ตัว ไม่น่าเชื่อใจใครง่ายๆ จนสุดท้ายต้องมาตกอยู่ในสถานะที่ยากลำบาก ไม่มีอาหาร ไม่มีที่พัก ไม่มีแม้แต่พาสปอร์ต ใครกันเล่าจะยื่นมือเข้ามาช่วยเธอ ไม่มีหรอก...นี่คือประเทศที่ผู้คนล้วนคิดถึงแต่เรื่องของตัวเอง ประเทศที่กฎหมายมีไว้เพื่อเพิกเฉย หากมิได้อยู่ใต้ความคุ้มครองขององค์กรใดองค์กรหนึ่งแล้วละก็ อย่าหวังว่าเธอจะรอด ใช่...เธอกำลังจะตายแล้ว หลังจากหนีออกมาจากที่นั่น คลับสุดหรูที่มีไว้เพื่อให้มาเฟียเจ้าถิ่นมาแสวงหาความสำราญ อย่าถามว่าเธอไปอยู่ที่นั่นได้อย่างไร เพราะหากต้องให้เล่า เรื่องมันคงยาว! “ฉันจะฆ่าแก! ยัยน้องตัวแสบ!” ณัชรินทร์ ชนัญธา ร้

เธอหันซ้ายแลขวา ก้าวไปตามทางเดินที่มีประตูห้องเรียงกันเป็นตับ แล้วลงบันไดมา ได้ยินเสียงคนพูดคุยกัน น่าจะเป็นตรงห้องโถงใหญ่ที่มีไออุ่นของเตาผิง เสียงฟืนที่ถูกเผาแตกลั่นดังเปรี๊ยะๆ สื่อให้รู้ว่ามีคนอยู่ตรงนั้นจริงๆ“คุณไม่ใช่เทพบุตรบนฟ้า คุณคือคนจริงๆ ด้วย อเล็กเซย์”เธอเอ่ยออกมาอย่างตะลึงลาน อเล็กเซย์ยืนอยู่ข้างเตาผิงในชุดสูทสีนิลแสนสง่า ช่วงขายาวๆ นั่นไม่ต่างจากนายแบบชื่อดังทีเดียว เขาดูแตกต่างเล็กน้อย ทั้งเรือนผมที่เซ็ตจนเงาวับกับเสื้อสูทที่ไม่ใช่ลายกุหลาบอีกต่อไป เขาดูเหมือนนักธุรกิจมาดขรึมที่หล่อเหลาบาดจิตบาดใจ และเธออดยิ้มไม่ได้ ผู้ชายอะไรหล่ออย่างกับสวรรค์ปั้นมา“คุณจริงๆ ด้วย” เธอเอ่ยแล้วไม่รู้จะวางมือไว้ตรงไหน เขามองเธออยู่ คิ้วย่นและทำหน้างงๆ “ขอบคุณสำหรับเรื่องเมื่อคืนนี้ ฉันไม่รู้จะขอบคุณยังไงดี ฉันมีคำขอบคุณมากมายที่ชาตินี้คงพูดกับคุณไม่หมด ฉันซาบซึ้งที่คุณช่วยฉัน และ...ถ้ามีอะไรที่ฉันพอจะช่วยคุณได้ละก็...”“ฟีโอดอร์!?”ณัชรินทร์สะดุ้งโหยง นั่นเสียงอเล็กเซย์จริงๆ แต่ไม่ใช่แบบนุ่มนวลอย่างที่เธอเคยได้ยิน มันดุดันและเต็มไปด้วยอำนาจ ฟีโอดอร์ก้าวเข้ามาในห้องภายในสิบวินาที เขามอง

“โธ่เว้ย! จะอะไรกันนักกันหนา ปล่อยฉันออกไปนะ ปล่อยฉ้านนน!!!”ณัชรินทร์กรีดร้อง ทั้งยังทุบบานประตูปังๆ เพื่อส่งสัญญาณให้คนข้างนอก แต่จนแล้วจนรอดก็เสียแรงเปล่า เธอกลับมานั่งที่โซฟาตัวหนึ่งที่วางอยู่ปลายเตียง ถึงกับหอบแฮ่กๆ เมื่อออกแรงหวดไม้กอล์ฟใส่ประตูไปหลายรอบ ก็อยากชื่นชมกับความหรูหรามีราคาของเครื่องเรือนทั้งหลาย แต่นาทีนี้มันชื่นชมอะไรไม่ลง พอนั่งนิ่งๆ สงบสติอารมณ์ก็เริ่มทำใจแล้วว่าถึงอย่างไร เสียตัวให้มาเฟียบ้าอำนาจแค่คนเดียวก็ยังดีกว่าถูกขายไปซ่องเพื่อปรนเปรอผู้ชายมากหน้าหลายตา อันนี้ก็แค่คิดปลอบใจตัวเองละนะ เพราะถ้าเป็นไปได้ ก็อยากหอบความสาวกลับเมืองไทยนั่นแหละ“ยัยขวัญ เธอรู้ไหมว่าทำอะไรไว้กับพี่ เธอรู้บ้างไหม” พูดกับตัวเองอย่างสิ้นหวังแล้วหันมองที่หน้าต่าง หิมะสีขาวยังโปรยปราย ใกล้จะปีใหม่แล้ว หิมะก็เห็นสมดั่งใจแล้ว แต่กลับไม่ยินดีเลย เธออยากกลับบ้าน แม้ที่บ้านจะไม่มีใครคิดถึงเธอก็ตาม...........ช่วงสายของวันเดียวกัน คนของเลฟเอาอาหารเข้ามาส่ง ณัชรินทร์อยากหนีออกไปอยู่หรอก แต่ไม่ได้มีแค่สาวใช้นี่นา ผู้ชายร่างสูงใหญ่สองคนก็มาด้วย เธอยอมก็ได้ เธอจะกินให้อิ่ม สมองจะได้แล่น พอสมอง

...........[2]ผู้หญิงของมาเฟีย...........เลฟออกจากห้องไปนานแล้ว นานจนเธอเริ่มทนไม่ไหว การถูกล่ามช่างทรมานกายยิ่งนัก แล้วจู่ๆ ประตูห้องก็ส่งสัญญาณ ทว่าคนที่กลับเข้ามาเหมือนว่าจะไม่ใช่เลฟ เสื้อเชิ้ตลายเรขาคณิตสีส้มสดใสกับกางเกงสีขาวสะอาด น่าจะไม่ใช่พ่อคนใจร้ายที่ชื่อเลฟอย่างแน่นอน“โอ...พระเจ้า!? เขาทำอะไรกับคุณกันนี่”บุรุษผู้หล่อเหลาโผเข้าหาณัชรินทร์ ช่วยปลดพันธนาการที่ห้อยร้อยมือเจ้าหล่อนอยู่ เขาดึงสาบเสื้อหล่อนให้เข้ามาชิดกัน ปิดกั้นพุ่มทรวงที่เหลือเพียงเสื้อชั้นในหุ้มห่อ การกระทำของเขาทำให้ณัชรินทร์ยิ้มออกมาทั้งที่น้ำตาเอ่อนอง“นี่คุณใช่ไหม อเล็กเซย์ใช่ไหม”“ใช่...ผมเอง ขอโทษด้วยที่เขาทำกับคุณแบบนี้ สาบานได้ว่าเขาไม่ใช่คนใจร้าย”“ไม่จริง! เขาใจร้าย ใจร้ายมากๆ เลย ฮือออ...” ณัชรินทร์ร้องระงม ทำไมสองคนนี้ต้องหน้าตาเหมือนกันด้วยนะ มันน่าโมโหที่พวกเขามาอยู่ต่อหน้าเธอโดยที่คนหนึ่งเธออยากจะฆ่า แต่กับอีกคนเธออยากจะกอดเขาเหลือเกินแล้วอ้อมแขนอุ่นๆ ของอเล็กเซย์ก็โอบรัดร่างเธอ เธอวางใบหน้ากับอกเขา ปลดปล่อยน้ำตาแห่งความกลัว ความอดสูใจที่เกิดจากการกระทำของเลฟ เธออยากฆ่านายนั่นให้ตายคามือ ท

“โอ...ช่างแต่งหน้าของฉันเก่งขนาดนี้เชียวรึ” วาเลนติน่าหันไปยิ้มให้กับช่างหน้าช่างผม ก่อนจะไล่ทุกคนออกไปจากห้อง กระต่ายน้อยผิวเหลืองนวล พอจับแต่งเนื้อแต่งตัวเข้าหน่อยก็ใช้ได้ทีเดียว“นะ...นั่น นั่นหนูหรือคะ”“แน่นอนจ้ะสาวน้อย”“เอ่อ...คุณไม่ต้องทำถึงขนาดนี้ก็ได้ หนูมารบกวนแท้ๆ ให้หนูใส่ชุดสาวใช้ก็ยังได้”“โอ...ไม่ได้หรอกจ้ะคนสวย คนที่ได้ขึ้นเตียงเลฟน่ะ จะให้ไปใส่ชุดสาวใช้ได้ยังไง เอาละนะ พอแต่งเนื้อแต่งตัวเสร็จแล้วน่าอวดเสียจริง ไปเถอะ ไปเปิดหูเปิดตากันดีกว่า”“คะ? ไปไหนคะ”วาเลนติน่ายิ้มเย็น ก่อนจะเรียกหาผู้ช่วยของนาง แล้วไม่กี่นาทีหลังจากนั้น เธอก็ถูกลากไปเหมือนตุ๊กตาตัวน้อยที่เจ้าของจะอุ้มไปไหนก็ได้ตามแต่ใจปรารถนาเหมือนฝันที่เธอได้แต่งตัวสวย และนั่งรถคันโก้ วาเลนติน่าพาเธอเข้ามาที่ห้างสรรพสินค้าที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากคลับของตระกูลมากนัก พวกเธอเดินเข้าร้านโน้นออกร้านนี้ มีบอดี้การ์ดตามหลังเป็นพรวน บ้างช่วยหิ้วข้าวของ ที่เป็นพวกกระเป๋าเสื้อผ้ารองเท้า ตามหลังมา บอกแล้วว่าเหมือนฝัน เธออยากได้อะไร วาเลนติน่าก็ชี้นิ้วสั่งเพื่อซื้อให้เธอ แต่เชื่อไหม ต่อให้มีของดีๆ ใส่ มีความสะดวกสะบายที่เธอไ