พยัคฆราช

​พยัคฆราช ชายหนุ่มรูปหล่อพ่อรวย เขาคือทายาทเพียงคนเดียวของ สิงหราช ปัจจุบันในวัย 27 ปี หลังจากเรียนจบและมั่นใจว่าความสามารถเพียงพอที่จะกุมบังเหียนธุรกิจต่อจากบิดา เขาก็เข้ามารับช่วงต่ออย่างเต็มตัว

​จากเดิมที่เป็นเพียงโรงงานผลิตแอลกอฮอล์หรือโรงงานสุราที่พ่อสร้างไว้ ชายหนุ่มได้แผ่ขยายอาณาจักรจนกลายเป็นบริษัทใหญ่โต พัฒนาผลิตภัณฑ์เครื่องดื่มหลากหลายชนิดจนรุ่งเรืองกว่าเดิมหลายเท่าตัว

​"ช่วยเซ็นเอกสารให้ด้วยค่ะ" เสียงหวานเอ่ยขึ้นกลางห้องทำงาน

​"เอกสารอะไร" ชายหนุ่มถามเสียงเรียบโดยไม่เงยหน้ามอง

​"ของที่กำลังจะจัดส่งไปต่างประเทศค่ะ" หญิงสาวยื่นแฟ้มที่เตรียมมาให้เขาเซ็น

​"ทีหลังให้คนอื่นเอาเข้ามา" เมื่อตวัดปากกาเสร็จ พยัคฆราชก็โยนแฟ้มลงตรงหน้าเธออย่างไม่ใยดี

​"ก็ทำตัวแบบนี้ไง ใครเขาอยากจะเอาเข้ามาให้เซ็น" แสนสวยบ่นพึมพำกับตัวเองพลางเอื้อมมือไปหยิบเอกสาร แต่กลับถูกมือหนาคว้าแฟ้มคืนไปเสียก่อน

​"เธอว่าอะไรนะ" สายตาคมกริบจ้องเขม็ง

​"ฉันต้องรีบเอาเอกสารไปให้แผนกจัดส่งค่ะ" ว่าแล้วหญิงสาวก็พยายามเอื้อมมือไปแย่งเอกสารคืนมา

​ดวงตาของทั้งสองประสานกันนิ่ง ราวกับโกรธแค้นกันมาแต่ชาติปางไหน ..คงคิดว่าฉันไม่กล้าทำอะไรเธอสินะ ไว้ฉันว่างเมื่อไรได้เจอกันแน่ พยัคฆราชคาดโทษในใจ

​[คอนโดหรู]

​"คิดถึงที่รักจังเลยค่ะ" มือเรียวสวยลูบไล้ไปตามแผงอกของชายหนุ่มที่เพิ่งก้าวเข้ามาในห้อง

​"อ้อนแบบนี้ อยากได้อะไรอีกล่ะ"

​"ไม่มีใครรู้ใจซาร่าเท่าคุณอีกแล้วค่ะ" หญิงสาวออดอ้อน

​"วันนี้ผมเหนื่อย อยากพัก มีอะไรก็รีบพูดมา"

​"ก็บัตรเครดิตที่คุณให้มามันเกินวงเงินแล้วนี่คะ"

​เมื่อได้ยินดังนั้น ชายหนุ่มก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหาผู้ช่วยทันที เพื่อสั่งให้เพิ่มวงเงินในบัตรเครดิตให้กับหญิงสาวที่เขากำลังพัวพันอยู่

​"คุณน่ารักจังเลยค่ะ" ซาร่าฉีกยิ้มหวานก่อนจะผลักร่างหนาลงบนโซฟาอย่างง่ายดาย

​"ผมบอกว่าเหนื่อยไงซาร่า"

​"ซาร่าก็ได้ยินแบบนี้ทุกครั้งที่คุณกลับมานั่นแหละค่ะ"

"แต่วันนี้ไม่ได้จริงๆ ผมเหนื่อย" สายตาคมมองจ้องใบหน้าหญิงสาวที่ดื้อรั้นจนฝ่ายหญิงต้องถอยออกก่อน

​ในเวลาเดียวกัน ณ คฤหาสน์หลังงาม..

​"แสนสวยจ๊ะ"

​"คะ?"

​"พรุ่งนี้แม่ฝากบอกให้พยัคฆ์กลับมาที่บ้านหน่อยนะลูก พ่อเขากำลังจะกลับมาแล้ว"

​"เอ่อ..ค่ะ" แสนสวยลอบถอนหายใจยาวเมื่อได้รับคำไหว้วานจาก อัปสรสุดา มารดาของพยัคฆราช

​"ทะเลาะกันอีกหรือเปล่าลูก"

​"นิดหน่อยค่ะ"

​"ถ้าเลี่ยงได้ก็พยายามเลี่ยงไปก่อนนะลูก"

​"ค่ะ" คำนี้เธอได้ยินจนชินชาตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาอยู่ที่นี่

​"ถ้าพ่อเขารู้ว่าพยัคฆ์ยังไม่เลิกกับผู้หญิงคนนั้น พยัคฆ์ต้องถูกเล่นงานหนักแน่ หนูช่วยแม่หน่อยนะลูกนะ"

​"ค่ะ.." หญิงสาวตอบรับเสียงแผ่วเบาด้วยความลำบากใจ

​แสนสวย หรือ นางสาวแสนสวย พิทักษ์วงศ์ ย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้หลังจากคุณยายเสียชีวิต ยายของเธอคือคนที่มีบุญคุณเคยช่วยเหลืออัปสรสุดาตอนคลอดพยัคฆราชเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน

​ในตอนนั้นอัปสรสุดาอยากรับทั้งสองมาดูแล แต่ยายของแสนสวยเกรงใจไม่อยากรบกวน นางจึงช่วยเหลือด้านที่อยู่อาศัยและการศึกษาของแสนสวยมาโดยตลอด จนกระทั่งยายจากไป แสนสวยที่ไม่เหลือใครจึงถูกรับมาอยู่ในคฤหาสน์ ซึ่งนั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้พยัคฆราชไม่ค่อยติดบ้านและย้ายออกไปอยู่ที่คอนโดในที่สุด

​​เช้าวันต่อมาที่บริษัท.. หญิงสาวถูกเรียกตัวเข้าพบในห้องบริหารระดับสูง และเธอก็รู้ดีว่าพายุลูกใหญ่กำลังรออยู่

​"เธอทำงานยังไง! ถ้าเรื่องแค่นี้รับผิดชอบไม่ได้ ก็ปล่อยให้คนอื่นเขาทำไป!" แฟ้มเอกสารในมือถูกโยนโครมลงบนโต๊ะเบื้องหน้าแสนสวย ซึ่งมันกลายเป็นภาพชินตาสำหรับเธอไปเสียแล้ว

​"เรื่องอะไรคะ" มือเรียวหยิบแฟ้มเจ้าปัญหาขึ้นมาเปิดดู "เมื่อวานนี้ฉันส่งเรื่องไปที่แผนกจัดส่งแล้วนี่คะ"

​"นี่แหละคือคำแก้ตัวของคนที่ปัดความรับผิดชอบ!"

​"ฉันไม่ได้ปัดความรับผิดชอบ แต่ฉันยื่นเรื่องไปแล้วจริงๆ" แสนสวยเม้มปากแน่นก่อนจะถือแฟ้มเดินตรงไปยังแผนกจัดส่งทันที

​"ทำไมของถึงส่งออกไม่ทันคะ" เธอถามพนักงานที่รับเรื่อง

​"ขอโทษจริงๆ ค่ะคุณแสนสวย เมื่อวานตอนที่คุณเอาเอกสารมาให้ ฉันกำลังคุยโทรศัพท์เรื่องสำคัญอยู่ พอคุยเสร็จฉันก็เลยลืมสนิทเลยค่ะ"

​"เรื่องสำคัญ? เรื่องอะไรคะ"

​"ลูกสาวของฉันถูกส่งโรงพยาบาลกะทันหันค่ะ ต้องผ่าตัดไส้ติ่งด่วน"

​สีหน้าของแสนสวยอ่อนลงทันทีเมื่อทราบเหตุผล "แล้วตอนนี้แกเป็นยังไงบ้างคะ"

​"กำลังพักฟื้นค่ะ"

​"ดีแล้วค่ะที่ไม่เป็นอะไรมาก ทีหลังอย่าสะเพร่าแบบนี้อีกนะคะ" แสนสวยถอนหายใจทิ้งก่อนจะรวบรวมความกล้ากลับเข้าไปเผชิญหน้ากับคนเผด็จการอีกครั้ง

​ห้องทำงานพยัคฆราช..

​"ถ้าส่งออกตอนนี้ยังทันอยู่ไหมคะ"

​"ทัน? แค่ออเดอร์ส่งออกยังเลทแบบนี้ ใครเขาจะอยากทำธุรกิจด้วย!"

​"ช้าไปแค่วันเดียวเองนี่คะ"

​"เธอพูดออกมาได้ยังไงว่าวันเดียวเอง! รู้ไหมว่าเอกสารนำเข้าต้องเดินเรื่องใหม่หมด!"

​"ฉันขอโทษค่ะ เรื่องนี้ฉันผิดเอง" แสนสวยเลือกที่จะรับผิดไว้เพียงคนเดียว เพราะถ้าเธอบอกความจริงไป พนักงานคนนั้นต้องเดือดร้อนแน่ๆ

​"รู้ตัวว่าผิดก็ดี.. ช่วยพิจารณาตัวเองด้วย!" พยัคฆราชทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงเย็นชา