พยัคฆราช

Chapter 1

พยัคฆราช ชายหนุ่มรูปหล่อพ่อรวย ใช่แล้วเขาคือลูกชายของสิงหราช

ถึงวันนี้อายุของเขาก็ล่วงเลยผ่านมา 27 ปีแล้ว พอศึกษาจบชั้นที่คิดว่าตัวเองพอที่จะดูแลบริษัทแทนพ่อได้ เขาก็ได้รับช่วงต่อจากสิงหราชผู้เป็นพ่อ

ตอนนี้โรงงานผลิตแอลกอฮอล์ หรือโรงงานเหล้าที่พ่อของเขาได้ทำไว้ ชายหนุ่มได้ขยายกิจการออกมาเป็นบริษัทใหญ่โต และผลิตอีกหลายอย่างไม่ได้ทำแค่นั้น ยังมีเครื่องดื่มเพิ่มเติมมาอีกหลากหลายชนิด

"ช่วยเซ็นเอกสารให้ด้วยค่ะ"

"เอกสารอะไร"

"ของที่กำลังจะจัดส่งไปต่างประเทศ" หญิงสาวยื่นแฟ้มเอกสารที่เตรียมมาเพื่อให้เขาได้เซ็น

"ทีหลังให้คนอื่นเอาเข้ามา" พอเซ็นเสร็จชายหนุ่มก็จับมันโยนไปตรงหน้า

"ก็ทำตัวแบบนี้ไงใครเขาอยากจะเอาเข้ามาให้เซ็น" หญิงสาวบ่นพึมพำกับตัวเองพร้อมกับยื่นมือไปหยิบเอกสารนั้นแต่ก็ถูกเขาคว้ากลับคืนไปเสียก่อน

"เธอว่าอะไร"

"ฉันต้องรีบเอาเอกสารไปส่งให้แผนกจัดส่ง" ว่าแล้วหญิงสาวก็ เอื้อมมือไปแย่งเอกสารนั้นกลับคืนมา

ดวงตาของทั้งสองมองจ้องเหมือนกับโกรธแค้นกันมาแต่ชาติปางไหน ..คงคิดว่าฉันไม่กล้าทำอะไรเธอสินะ ให้ฉันว่างเล่นกับเธอก่อนเถอะ ได้เจอกันแน่

[คอนโดหรู]

"คิดถึงที่รักจังเลยค่ะ" มือเรียวลูบไล้ร่องหน้าอกชายหนุ่มที่เพิ่งจะกลับเข้ามาในห้อง

"อ้อนแบบนี้อยากได้อะไรอีกล่ะ"

"ไม่มีใครรู้ใจซาร่าเท่าคุณอีกแล้วค่ะ"

"วันนี้ผมเหนื่อยอยากจะพัก มีอะไรก็รีบพูดมา"

"ก็บัตรเครดิตที่คุณให้มามันเกินวงเงินแล้วนี่คะ"

ได้ยินแบบนั้นชายหนุ่มก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความไปให้กับผู้ช่วย เพื่อให้เพิ่มวงเงินในบัตรเครดิตให้กับผู้หญิงคนที่เขากำลังพัวพันอยู่

"คุณน่ารักจังเลยค่ะ" ว่าแล้วซาร่าก็ผลักร่างหนาของอีกฝ่ายล้มลงไปที่โซฟาอย่างง่ายดาย

"ผมบอกว่าเหนื่อยไงซาร่า"

"ซาร่าได้ยินแบบนี้ทุกครั้งที่คุณกลับเข้ามาในห้องนี้" ริมฝีปากบางแนบจูบลงทันทีที่พูดจบ

ในเวลาเดียวกันนั้น.. ที่คฤหาสน์หลังใหญ่โตของสิงหราช

"แสนสวยจ๊ะ"

"คะ"

"พรุ่งนี้แม่ฝากบอกให้พยัคฆ์กลับมาที่บ้านหน่อยนะลูก พ่อใกล้จะกลับมาแล้ว"

"เอ่อ..ค่ะ" แสนสวยพ่นลมหายใจออกมาเมื่อได้ยินคำไหว้วานจากอัปสรสุดาแม่ของพยัคฆราช

"ทะเลาะกันอีกหรือเปล่าลูก"

"นิดหน่อยค่ะ"

"ถ้าเลี่ยงได้ก็พยายามเลี่ยงไปก่อนนะ"

"ค่ะ" คำนี้เธอได้ยินตั้งแต่เข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้แล้ว

"ถ้าพ่อรู้ว่ายังไม่เลิกกับผู้หญิงคนนั้น พยัคฆ์ได้ถูกพ่อเล่นงานหนักแน่ หนูช่วยแม่หน่อยนะลูก"

"ค่ะ" เสียงหญิงสาวตอบออกไปแผ่วเบามากจะไม่ตอบก็ไม่ได้

เรามารู้จักแสนสวยกันบ้าง เธอชื่อนางสาวแสนสวย พิทักษ์วงศ์

แสนสวยได้ย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ตั้งแต่คุณยายเสีย คุณยายของเธอก็คือป้าคนที่ช่วยอัปสรสุดา ตอนคลอดอยู่โรงพยาบาลเมื่อยี่สิบกว่าปีที่แล้ว ..นั่นก็คือตอนที่คลอดพยัคฆราชหรือหมาน้อย(มันคือชื่อของพยัคฆราชที่แม่เคยเรียกตั้งแต่สมัยเด็ก)

ตอนเจอกันอยู่โรงพยาบาลอีกครั้ง อัปสรสุดาอยากจะรับทั้งสองเข้ามาอยู่ในบ้านด้วยกัน แต่ยายของแสนสวยก็ไม่อยากมารบกวน นางก็เลยช่วยเหลือด้วยการหาที่อยู่อาศัยและช่วยเหลืออีกหลายๆ อย่าง รวมไปถึงการเรียนการศึกษาของแสนสวย

พอคุณยายจากไปแล้วแสนสวยก็ไม่เหลือใคร นางก็เลยรับเข้ามาไว้ในบ้านด้วย ตั้งแต่แสนสวยเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้พยัคฆราชก็ไม่ค่อยอยู่ติดบ้าน ..จนกระทั่งทุกวันนี้เขาได้ย้ายออกไปอยู่ที่คอนโด

[บริษัท]

เช้าวันนี้หญิงสาวถูกเรียกตัวเข้ามาพบในห้องของท่านผู้บริหารระดับสูง ถ้าถูกเรียกตัวเข้ามาแบบนี้เธอรู้ดีว่าต้องมีเรื่องแน่

"เธอทำงานยังไง! ถ้าเรื่องแค่นี้รับผิดชอบไม่ได้ก็ปล่อยให้คนอื่นเขาทำไป" แฟ้มเอกสารที่อยู่ในมือได้ถูกโยนลงบนโต๊ะตรงหน้าของแสนสวย และมันก็เป็นภาพที่ชินตาสำหรับเธอแล้ว

"เรื่องอะไรคะ" มือเรียวเอื้อมไปหยิบแฟ้มที่มีปัญหาขึ้นมาเปิดดู

"เมื่อวานนี้ฉันได้ส่งไปให้กับแผนกจัดส่งแล้วนี่คะ"

"นี่แหละมันคือคำแก้ตัวของคนที่ปัดความรับผิดชอบ"

"ฉันไม่คิดจะปัดความรับผิดชอบ แต่ฉันยื่นเรื่องไปที่แผนกนั้นแล้วจริงๆ" ว่าแล้วแสนสวยก็ถือแฟ้มเอกสารออกจากห้องมาเพื่อที่จะไปแผนกจัดส่ง

"ทำไมของถึงส่งออกไม่ทันคะ"

"ขอโทษค่ะเมื่อวานนี้ตอนที่คุณเอาเอกสารมาให้ เอ่อ ฉันกำลังคุยโทรศัพท์เรื่องสำคัญอยู่ พอคุยเสร็จฉันก็เลยลืม"

"เรื่องสำคัญ? เรื่องอะไรคะ"

"ลูกสาวของฉันถูกส่งตัวเข้าโรงพยาบาล"

"เป็นอะไร" สีหน้าและท่าทางของหญิงสาวเปลี่ยนไปทันที เมื่อรู้เหตุผลที่งานจัดส่งออกไม่ทัน

"เจ็บท้องกะทันหันค่ะ พอไปโรงพยาบาลต้องได้ผ่าตัดไส้ติ่งด่วน"

"แล้วตอนนี้เป็นยังไงบ้างคะ"

"ตอนนี้กำลังพักฟื้นอยู่ค่ะ"

"ดีแล้วค่ะที่ไม่เป็นอะไรมาก ทีหลังก็อย่าสะเพร่าแบบนี้อีกนะคะ" ก่อนจะออกจากห้องนั้นมาเธอต้องได้ลอบถอนหายใจ เพราะเธอต้องเข้าไปเจอเขาอีกครั้ง

ห้องทำงานของพยัคฆราช..

"ถ้าส่งออกไปตอนนี้ยังทันอยู่ไหมคะ"

"ทัน? แค่ออเดอร์ส่งออกยังเลทแล้วนี่ใครเขาอยากจะมาทำธุรกิจด้วย"

"ช้าไปแค่วันเดียวเอง"

"เธอพูดออกมาได้ยังไงว่าวันเดียวเอง เธอรู้ไหมว่าเอกสารนำเข้าต้องได้เดินเรื่องใหม่หมด"

"ฉันขอโทษค่ะ เรื่องนี้ฉันผิดเอง" จบที่เธอคงจะเบาที่สุดแล้วล่ะ เพราะถ้าบอกเรื่องนั้นออกไปพี่คนที่รับเรื่องจากเธอต้องเดือดร้อนแน่

"รู้ตัวว่าผิดก็ดีแล้ว..ช่วยพิจารณาตัวเองด้วย"

เขียนโดยชะนีติดมันส์