ตามหาปลาที่หายไป

ในสองสัปดาห์ต่อมาเรือนท้ายหมู่บ้านก็มีผู้มาเยือน ผู้ช่วยนายท่านเจ้าของเกาะราชันย์ มาติดต่อซื้อปลาตัวใหญ่ด้วยตนเอง

“ตายาย นายท่านให้มาถามว่าเหตุใดช่วงนี้ไม่เอาปลาไปขายให้” 

จางเหลียงผู้ช่วยของซ่งซื่อไป๋ เอ่ยถามทันทีที่เจอหน้าชายชราเจ้าของเรือน ซึ่งตอนนี้กำลังนำปลาออกจากอวนลากเพียงลำพัง เนื่องจากภรรยากับหลานสาว ยังไม่กลับจากขายอาหารในตลาด

“ผู้ช่วยจางนี่เอง ข้านึกว่าใคร เดินทางมาเหนื่อย ๆ ไปนั่งพักรอที่แคร่ไม้ตรงนั้นก่อน อีกสักครู่ข้าจะตามไป”

เผยหยวนยิ้มแย้มต้อนรับผู้มาเยือน เนื่องจากคุ้นเคยกันดี เพราะเขามักจะนำปลาสดตัวใหญ่ ไปส่งที่จวนเจ้าของเกาะราชันย์อยู่เรื่อย

“นายท่านให้ข้ามาซื้อปลา คนอื่นเอามาขายก็ไม่ยอมกิน จะกินแต่ปลาของท่านตาคนเดียว”

พอไม่มีปลาสดของตายาย คนผู้นั้นเลือกกินแต่ผักผลไม้ อาหารจานเนื้อก็ไม่ค่อยชอบ เรื่องมากเป็นที่หนึ่ง

“ตายแล้ว! ข้าลืมนายท่านไปเลยมัวแต่เห่อหลานสาว”

เรื่องที่ซ่งซื่อไป๋มีปัญหาเกี่ยวกับอาหารการกิน ผู้คนรับรู้กันทั้งเกาะราชันย์ อาหารจากปลาของตาเฒ่าเผยหยวน คือหนึ่งในอาหารที่บุรุษแสนเอาแต่ใจเรียกหาอยู่เสมอ

ซ่งซื่อไป๋ไม่ได้กินปลาแสนอร่อยมานานถึงสองสัปดาห์ วันนี้เขาทนไม่ไหวจึงให้ผู้ช่วยมาสอบถามถึงเรือน

อีกทั้งนึกเป็นห่วงชายชรา เกรงว่าจะมีปัญหาหรืออย่างไร จึงหายเงียบไปทั้ง ๆ ที่รายได้มีเพียงทางเดียว

“หลานสาวใครหรือตา พวกท่านไปเก็บเด็กที่ไหนมาเลี้ยงดูให้เป็นภาระ”

จางเหลียงเอ่ยถามอย่างนึกเป็นห่วง ลำพังสองตายายหาตำลึงไว้เลี้ยงดูตนเองก็ลำบากมากแล้ว ยังใจบุญไม่เข้าเรื่องอีกหรือ

“หลานสาวแท้ ๆ ของข้ากับยายแก่ เพิ่งมาจากแผ่นดินใหญ่ ที่ข้าลืมปลาของนายท่าน เพราะหลานสาวเอาปลาไปทำขายในตลาด”

“ทำอาหารขายเช่นนั้นหรือ”

“ใช่แล้ว อีกประเดี๋ยวก็คงกลับ นั่นไงมากันพอดีสองยายหลาน ข้าจะให้หลานสาวทำอาหารจานปลาให้ใหม่ ผู้ช่วยจางรอเอาไปให้นายท่านกินเป็นสำรับเย็นดีหรือไม่”

คนเห่อหลานสาว อยากอวดฝีมือการทำอาหาร ที่ผู้ใดได้ลิ้มรสย่อมพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าอร่อย

“แต่ว่า…”

จางเหลียงมองตามทิศทางที่ชายชราบอกกล่าว เขาถึงกับตกตะลึงเมื่อเห็นใบหน้าของผู้มาใหม่ เลยไม่ได้กล่าวปฏิเสธให้จบ

ช่างเถิด หากนายท่านไม่กินเขาจะกินเอง!

“หลานสาวข้าทำอาหารจานปลาอร่อยมาก ขายดีจนผู้คนในตลาดมารอต่อแถวซื้อทุกวัน รับรองว่านายท่านไม่ว่าอันใดหรอก”

หลังจากแบ่งปลาไว้ทำอาหารกินในครอบครัว ปลาที่เหลือหลิวชิงหรูนำมาปรุงสุก แล้วไปตั้งแผงขายในตลาด ขายดีมากหมดเกลี้ยงทุกวัน เผยหยวนเลยลืมแบ่งไว้ขายให้นายท่าน

“ขอรับ ๆ”

จางเหลียงแอบเก็บทุกรายละเอียด เพื่อนำไปบอกกล่าวให้ผู้เป็นนายรับรู้

‘ที่ขายดีเพราะรสชาติอาหารอร่อย หรือหน้าตาแม่ค้างดงามล่มเมืองกันแน่’

ด้วยเหตุนี้ในเย็นวันนั้น จางเหลียงจึงได้นำปลานึ่งสมุนไพรตัวใหญ่ กินคู่กันกับน้ำจิ้มรสเด็ดสีสันจัดจ้าน ขึ้นโต๊ะอาหารให้ผู้เป็นนาย

ผู้ช่วยหนุ่มอ้างว่านำมาจากเรือนตาเผยหยวน โดยไม่ได้บอกว่าเป็นฝีมือแม่ครัวคนใด

เมื่อรู้ว่าเป็นปลาของท่านตา ซึ่งเขาไว้ใจเรื่องความสด สะอาด รสชาติดี บุรุษผู้แสนเรื่องมากจึงยอมกินปลานึ่งสมุนไพรจานใหญ่

ทว่ากินเพียงคำแรก ตะเกียบในมือซ่งซื่อไป๋ถึงกับชะงักลงทันที ผู้ช่วยซึ่งคอยสังเกตอาการถึงกับเข่าอ่อน หวั่นเกรงถูกลงทัณฑ์ในเรื่องเล็กน้อย

“จางเหลียง ยายลี่ทำอาหารจานปลาเองหรือ”

“เอ่อ ไม่ถูกปากหรือขอรับ คราวหลังข้าน้อยจะได้นำปลาสดมาให้โรงครัวที่จวนทำเอง ขออภัยขอรับนายท่าน”

จางเหลียงยังไม่กล้าบอกเรื่องแม่ครัวตัวจริง เพราะเกรงว่าอีกฝ่ายจะไม่ยอมกินสำรับตรงหน้า หากสำรับมีปัญหาคนลำบากย่อมไม่พ้นเขา

“ไม่ใช่ มันอร่อยมาก ถูกปากข้ายิ่งนัก หากมีอีกเจ้าซื้อมาให้หมด ข้าจะเก็บไว้กินคนเดียว”

“ขอรับ”

จางเหลียงยืนกลืนน้ำลายมองนายเหนือหัว แทะกินปลานึ่งตัวใหญ่จนเหลือแต่ก้าง แม้แต่น้ำจิ้มรสเด็ดยังหมดเกลี้ยง ไม่เหลือติดก้นถ้วยเลยสักนิด

เมื่อได้กินอาหารถูกปากจนอิ่ม เลยรู้สึกปลอดโปร่งโล่งสบาย เจ้าของจวนจึงเอ่ยถามผู้ช่วยในเรื่องที่เขานึกเป็นกังวล

“ตายายป่วย หรือเกิดปัญหาอะไรหรือเปล่า เหตุใดจึงไม่เอาปลามาขายให้ข้า”

“เอ่อ ท่านตาท่านยายมีหลานสาวมาอยู่ด้วยขอรับ ท่านยายพาหลานสาวไปขายอาหารจานปลาในตลาด ตาเผยเลยไม่มีปลามาขายให้นายท่าน”

“หลานสาว?”

ดวงตาคนถามกระตุก หรือคนมาใหม่เป็นตัวปัญหา มิหนำซ้ำยังมาแย่งกินปลาของเขาอีก

“ขอรับ เห็นว่ามาจากแผ่นดินใหญ่ บิดามารดาตายจากจึงกลับมาอยู่กับตายาย”

“พวกทิ้งคนแก่ไปมีความสุข พอวันหนึ่งไม่มีที่พึ่งเลยกลับมา ตายายช่างน่าสงสาร แก่ปูนนี้ยังต้องรับภาระเลี้ยงเด็กอีก”

“เอ่อ…”

จางเหลียงกำลังจะอธิบายเพิ่มเติม แต่นายท่านของเขากลับพูดแทรกขึ้นก่อน

“เด็กคนนั้นกี่หนาวแล้ว ผู้ใดพามาส่ง เหตุใดข้าถึงไม่รู้เรื่องว่ามีเด็กลงเรือมาที่เกาะ”

ทั้ง ๆ ที่เพิ่งฟังเรื่องเล่า ว่าหลานสาวตาเผยไปทำอาหารขายในตลาด แต่คนฟังกลับคิดว่าหลานสาวที่กล่าวถึง อายุไม่เกินเจ็ดแปดหนาวเสียอย่างนั้น