สมาชิกคนใหม่

สองตายายแก่ชราช่วยกันลากร่างคนจมน้ำ ซึ่งลอยมาติดตรงอวนลากปลา ให้เข้ามาพักในเรือนหลังเล็กของพวกตน

คราแรกนึกว่าออกเรือครั้งนี้โชคดีได้ปลาตัวใหญ่ จะได้นำไปขายให้นายท่านเจ้าของเกาะ ผู้ซึ่งชื่นชอบปลาตัวใหญ่เป็นที่หนึ่ง แต่กลับกลายเป็นสตรีคล้ายจะหมดลมหายใจไปแล้วเสียอย่างนั้น

“ตาแก่ แม่หนูผู้นี้ตายหรือยัง”

“ยังมีชีพจร แต่แผ่วเบายิ่งนัก ข้าจะรีบไปตามหมอเหอมาช่วยดูอาการ ยายแก่เจ้าช่วยเช็ดตัวและเปลี่ยนอาภรณ์ให้นางเถิด”

รอไม่นานหมอประจำหมู่บ้านขนาดเล็ก ซึ่งตั้งอยู่ในอาณาเขตของเกาะราชันย์ ก็รีบเดินตามเจ้าของเรือนมารักษาคนป่วย

“ให้ดื่มโอสถสักเจ็ดวัน อาการน่าจะดีขึ้น สตรีผู้นี้จมน้ำมานานแต่โชคดีที่มีชีวิตรอด”

หมอหนุ่มวัยสามสิบปี ชำเลืองมองคนป่วยซึ่งพอมองออกว่างดงามกว่าสตรีใด

ขนาดใบหน้าซีดเซียวเพราะป่วยไข้ ยังสามารถดึงดูดสายตาให้จ้องมอง สตรีรูปลักษณ์เช่นนี้จะนำปัญหามาให้นายท่านหรือไม่ หมอหนุ่มได้แต่คิดอยู่ในใจเพียงลำพัง

“ขอบคุณท่านหมอ”

สองตายายก้มหัวลงขอบคุณ พวกเขาฐานะยากจนพอมีอาหารให้กินอิ่มท้องไปวัน ๆ แต่จิตใจมีกุศล เห็นคนใกล้ตายเลยไม่อาจนิ่งดูดาย

“คงต้องให้พักที่นี่ จนกว่าแม่หนูผู้นี้จะฟื้น”

เผยหยวน เอ่ยกับคู่ชีวิตเสียงนุ่ม ตั้งแต่บุตรีเพียงคนเดียวจากไปใช้ชีวิตบนแผ่นดินใหญ่ พวกเขาจึงเหลือเพียงกันและกัน

“ตามนั้นแหละตาแก่ ข้าสงสารนางยิ่งนัก เห็นใบหน้าแล้วนึกถึงบุตรสาวของพวกเราอย่างไรไม่รู้”

ยิ่งมองพิศมองเพ่งยิ่งเห็นถึงความละม้ายคล้ายคลึง ริมฝีปากอวบอิ่มรูปกระจับเช่นนี้ หามองได้ไม่บ่อยครั้งนักหรอก

“นางไปแต่งงานกับคนในเมืองหลวง ป่านนี้คงมีชีวิตที่ดี เจ้าอย่าคิดมากอีกเลย ข้าจะรีบไปขายปลาให้นายท่านเจ้าอยู่รอที่เรือนเถิด”

“เอ๊ะ! ตาแก่ ท่านดูนี่”

เสียงเรียกของภรรยาทำให้ชายสูงวัย เดินกลับเข้าไปในเรือนอีกครั้ง

“ดูอะไรกันยายแก่ ยามนี้สายมากแล้ว ประเดี๋ยวคนครัวของนายท่านจะรอนาน”

“แหวนที่นิ้วของนาง…”

แหวนหยกสีแดงสด ซึ่งสวมไว้ตรงนิ้วชี้เรียวยาว ส่องแสงประกายเจิดจ้ารับกับแสงแดดยามเช้า เป็นเหตุให้ผู้ช่วยชีวิตจ้องมองมาด้วยสายตาตื่นเต้นระคนแปลกใจ

“รอให้นางฟื้นก่อน พวกเราค่อยสอบถามกันอีกที”

“ตาแก่ข้าใจคอไม่ค่อยดีเลย หรือว่า…”

“ชิงชิงสงบใจลงเถิด หากเป็นอย่างที่เจ้าคิด อย่างน้อยยังเหลือคนให้พวกเราดูแลไม่ใช่หรือ”

ผู้เป็นสามีรู้สึกกังวลใจไม่ต่างกัน แต่เขาต้องเป็นหลักยึดเหนี่ยวให้ภรรยา หากเกิดเรื่องร้ายขึ้นจริง ๆ พวกเขาจะดูแลคนอยู่ให้ดีที่สุด

“อือ ข้าจะเฝ้านางเอง ท่านรีบเอาปลาไปให้นายท่านเถิด”

เช้าวันที่เจ็ดคนป่วยก็ลืมตาตื่นขึ้น ดวงตาของนางพยายามเปิดกว้าง แต่ต้องรีบหยีเล็กลงเพราะสู้แสงแดดไม่ไหว

“อือ”

เสียงแหบแห้งของคนป่วย ทำให้ผู้ที่เข้ามาดูแลเช็ดตัวให้ทุกวันยิ้มกว้างดีใจ

“ตาแก่เอ้ย แม่หนูตื่นแล้วรีบมาดูเร็ว”

รอไม่นานเสียงฝีเท้าดังก็เข้ามาใกล้ คนเพิ่งฟื้นได้ยินเสียงผู้มาใหม่กล่าวด้วยน้ำเสียงดีใจไม่ต่างกัน

‘ใครกันดีใจที่ข้ารอดชีวิต’

“โอ้! ดี ดียิ่งนัก แม่หนูเจ้าปลอดภัยแล้ว”

“ท่านยาย”

คนแรกที่นางมองเห็น คือสตรีสูงวัยเส้นผมสีขาวเกือบทั้งศีรษะ คนป่วยจึงเอ่ยเรียกไปตามเข้าใจ ส่วนอีกคนยังมองไม่ชัดนัก

“แม่หนูดื่มน้ำก่อนค่อยพูด เจ้าหลับไปนานถึงเจ็ดวัน พวกข้าสองคนตายายเห็นเจ้าลอยมาติดอวนลากปลา เลยช่วยขึ้นมาได้ทัน”

“ขอบคุณเจ้าค่ะ ท่านตาท่านยาย”

ริมฝีปากสีซีดแย้มกว้าง ยินดียิ่งนักที่ตนรอดชีวิต ตามคำอ้อนวอนขอก่อนร่างจมดิ่งลงทะเล และยินดีมากที่สองคนตรงหน้า ไม่ใช่คนตระกูลหลิวกับบุรุษชั่วผู้นั้น!

ผ่านไปอีกห้าวันคนป่วยจึงหายเป็นปกติ ในวันที่สองหลังจากฟื้นขึ้นมา สองตายายได้ตัดสินใจซักถาม ถึงที่มาที่ไปของแหวนหยกสีแดง 

สองตายายรับรู้ความจริงหลายอย่าง ความจริงที่ทำให้หัวใจแทบแหลกสลาย สามชีวิตในเรือนหลังเล็กท้ายเกาะ ได้โอบกอดปลอบโยนซึ่งกันและกันอยู่นานสองนาน

พวกเขาเป็นครอบครัวเดียวกันโดยสายเลือด...

ยามเช้าวันใหม่คนที่หายป่วยไข้แล้ว รีบเดินตรงไปยังท้ายเรือลากปลาของครอบครัว

“ท่านตาท่านยาย ให้ข้าช่วยเถิดเจ้าค่ะ”

สองมือเล็กช่วยดึงอวนลากปลาขึ้นจากทะเล อวนขนาดกลางหนักอึ้งดึงแทบไม่ไหว บ่งบอกถึงจำนวนของสิ่งมีชีวิตข้างใน

หากขายปลาทั้งหมด คงพอมีตำลึงเลี้ยงดูคนในครอบครัวได้เป็นเดือน

“ไปนั่งหลบลมทะเลเถิดเจ้าเด็กดื้อ ขนาดแม่ของเจ้ายังไม่เคยลองทำเลยสักครั้ง”

ผู้นำครอบครัวเอ่ยอย่างเอ็นดู หลานสาวของเขางดงามมาก อีกทั้งรูปร่างยังอ้อนแอ้นบอบบาง จะให้ช่วยลากอวนปลาได้อย่างไร

“ท่านแม่กล่าวถึงพวกท่านอยู่บ่อยครั้ง และอยากพาข้ามาเยี่ยมที่เกาะ ท่านพ่อพยายามหาวันหยุดยาว แต่เกิดเรื่องขึ้นเสียก่อน”

บิดาของหลิวชิงหรูทำงานในกรมอารักษ์ ขณะยังมีชีวิตเคยดำรงตำแหน่งขุนนางขั้นสอง หากผู้บังคับบัญชาไม่ให้หยุดงาน ท่านพ่อก็ไม่สามารถลาหยุดงานได้ตามใจ

“เอาล่ะ ๆ เรื่องราวผ่านไปแล้ว อย่างน้อย ๆ พวกเรายังเหลือเจ้าให้ดูแล”

ท่านตาผู้เข้มแข็งกล่าวปลอบโยนหลานสาว ขณะที่หลังมือเอื้อมไปเช็ดน้ำตาให้ภรรยาคู่ทุกข์คู่ยาก

“ต่อจากนี้ไป ข้าจะดูแลท่านตาท่านยายเอง เริ่มจากวันนี้เลยเจ้าค่ะ”

หลิวชิงหรูตั้งใจดังที่กล่าว ใบหน้าสวยหวานแย้มยิ้มกว้างกว่าทุกครั้ง ผู้มีพระคุณกลายเป็นครอบครัวที่แท้จริง

สวรรค์ช่างเห็นใจสตรีอาภัพยิ่งนัก! 

เมื่อความตั้งใจเต็มเปี่ยม สองมือเรียวจึงเอื้อมลงไปหยิบปลาในอวนมาหนึ่งตัว ปลาตัวนั้นมีขนาดพอดีอิ่มสำหรับสามคน จากนั้นจึงเดินเข้าไปในครัวขนาดเล็กท้ายเรือน

สองมือหยิบจับเครื่องครัวด้วยความคล่องแคล่ว เพราะดูแลเรื่องอาหารการกินของตนเองมานานหลายปี

ความลำบากของเด็กกำพร้า ปลูกฝังให้หลิวชิงหรูพยายามเรียนรู้เท่าที่จะขวนขวายได้ด้วยตนเอง

มาวันนี้นางกลายเป็นผู้มากฝีมือหลายอย่าง โดยเฉพาะการปรุงอาหารให้อร่อย รอคอยไม่นานกลิ่นอาหารหอม ๆ ก็ลอยมาให้สองตายายสูดดม

“หอมยิ่งนักตาแก่ หลานสาวทำอาหารเป็นด้วย”

“หอมขนาดนี้คงอร่อยมาก ลาภปากข้าแล้วยายแก่”

“อ้าว แล้วที่ผ่านมาไม่อร่อยเลยหรือตาแก่!”