ย้อนเวลากลับมาเลี้ยงลูกและสามี

ย้อนเวลากลับมาเลี้ยงลูกและสามี

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-10-10
Oleh:  Tuk KungTamat
Bahasa: Thai
goodnovel12goodnovel
10
2 Peringkat. 2 Ulasan-ulasan
88Bab
9.8KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

คำโปรย:ชาติก่อนนางทอดทิ้งทั้งลูกและสามีไปเพื่อเอาตัวรอดเพียงคนเดียว เด็กน้อยวัยเพียงสี่หนาวที่ร้องไห้น้ำตานองหน้า ร้องหาท่านแม่ เขาเอาแต่ร้องเรียกท่านแม่อย่าไป อย่าทิ้งเสี่ยวหลงไป ถึงอย่างนั้นนางก็ไม่แม้แต่จะหันหลังกลับ สมควรแล้วที่ในชาติปัจจุบันถูกพ่อทิ้งไปอย่างไม่ไยดี ส่วนแม่ก็ไม่เคยจะดูแลหรือให้ความสนใจเธอเลยสักนิด ใช้ชีวิตอย่างลำบากแสนเข็ญ เมื่อเธอได้กลับมาหาพวกเขาอีกครั้ง คราวนี้เธอจะขอแก้ตัว ต่อให้ลำบากหรือเหน็ดเหนื่อยเพียงใด ขอแค่ให้ลูกและสามีสุขสบาย ข้าผู้นี้จะเป็นคนหาเลี้ยงพวกเจ้าเอง

Lihat lebih banyak

Bab 1

1: นางสาวหวานเจี๊ยบ [1]

CHAPTER ONE

Maya dreamt of the old porch again. The warm summer air smelled like honeysuckle, heavy and sweet. In the dream, she sat with her knees pulled to her chest, a sketchbook resting on her legs. Every now and then, she looked up and saw Ethan walking by — tall, sun-kissed from afternoons outside, his easy laugh bouncing off the wooden rails.

She always pretended to draw the garden, but her pencil usually ended up outlining the curve of his jaw, the messy way his hair fell over his forehead when he bent down to tie his shoes.

In the dream, he turned to her and smiled — that soft, secret smile he didn’t give to anyone else.

She reached her hand out to him, heart pounding, but just as their fingers touched, she woke up with a sharp breath, her heart hammering.

----

The taxi rattled as it drove into Cedar Hill’s main road. Maya pressed her forehead against the window, trying to steady her breathing.

The town looked almost the same as when she left. The gas station still had its flickering neon “Open” sign. The library still had the colorful book return box out front. The old blue benches near the bakery were there too, now surrounded by baskets of bright summer flowers.

A wave of emotions crashed over her — comfort, fear, nostalgia — as if the whole town might recognize her at any moment and whisper, That’s the girl who left.

She caught her reflection in the glass: pale, tired, with eyes too wide. You’re not that scared girl anymore, she told herself. You’ve grown. You’re stronger now.

But the tight knot in her stomach stayed.

The driver cleared his throat, pulling her back. “Almost there, miss?” he asked kindly.

She nodded quickly, fumbling with her bag. “Yes… sorry. It’s just been a long time.”

He gave her a small smile in the mirror. “Coming home is always hard.”

Home. The word felt heavy in her chest.

Her heart jolted as they passed the high school. It looked smaller than she remembered, sitting quietly behind the football field. She could still see her teenage self sitting on those front steps, whispering secrets with Lily after games, feeling like life was simple and endless.

It felt like a lifetime ago.

She had left during sophomore year, when her parents decided they needed a “fresh start” in Chicago. She had begged them to let her stay. She wanted to finish high school here, to stay with Lily. But they didn’t listen.

That was when Lily’s family — the Bennett's — stepped in. They welcomed her like one of their own, opening their doors and hearts without question. For two years, their home became hers. She had late-night kitchen talks with Mrs. Bennett, played board games with Mr. Bennett, and shared endless music and midnight secrets with Lily.

She remembered standing on their porch that first day with her suitcases, trying to act brave while her heart felt like it was falling apart. She had already spent so much time there that it almost felt like home before she even moved in. And when she did, they made her feel like a true daughter, not just a guest.

And then there was Ethan.

Her heart gave a small, guilty thud at the memory. Ethan Bennett. Lily’s older brother.

Back then, he was a senior — tall, confident, with a quiet charm that felt impossible to resist. He had this warm smile that could make her stomach twist into knots, and eyes that felt like they saw everything she tried to hide. He would ruffle her hair when he passed her in the hallway, or toss her a soda on movie nights. Every small gesture sent her heart racing.

She had never told him how she felt. Before she could, he graduated and left for college in California. She heard bits and pieces about him later — how he started a tech company, became a CEO before turning thirty. It all felt so far away, like a story from another world.

The driver turned into the Bennett's driveway, the same cracked driveway where she and Lily used to practice rollerblading and skateboard tricks.

She paused, looking at the house. So many memories floated around her — late nights eating s’mores in the backyard, singing along to old songs in Lily’s room, giggling under the covers after lights-out. She could almost see Ethan’s car pulling up beside hers, his hair messy from soccer practice, giving her that relaxed wave before disappearing inside.

She pressed her palm to her chest, taking a deep breath.

He wouldn’t be here. She knew that. Last she heard, he lived in San Francisco, busy with meetings, parties, and a life she couldn’t imagine.

This visit wasn’t about him. She was here for Lily, for the Bennett's, and maybe for the girl she had left behind all those years ago.

The driver stayed quiet, sensing her hesitation. Finally, she pushed open the car door and stepped out, grabbing her small suitcase and rolling it toward the porch.

She paused at the steps, her fingers brushing the railing she used to climb on like a monkey.

She could almost hear Mrs. Bennett calling out, “Shoes off before you come in!”

The front door was painted a soft yellow now, with a pretty wreath full of tiny lavender sprigs and little wooden stars.

She stood there for a moment, her heart thumping loudly in her ears. Her fingers hovered over the brass doorbell. Just ring it, she told herself.

Her mind drifted to Ethan again. She pictured him somewhere in a sleek office, laughing with important people, completely unaware that she stood here, shaking at the thought of stepping into his old home.

A small laugh escaped her lips — nervous and wistful at the same time.

She shook her head. Stop it, Maya. You’re not here for him.

Finally, she pressed the doorbell.

She heard quick footsteps inside, then a muffled thump. Her breath caught.

The door swung open.

Lily stood there, her hair longer than before and twisted into a messy bun. She wore an oversized vintage T-shirt and ripped jeans. She looked just the same, only brighter, more alive.

“Oh. My!” Lily gasped, her hand flying to her mouth.

For a second, they just stared at each other.

Then Lily shrieked and threw herself forward, hugging Maya so tightly she almost fell backward. Lily smelled like vanilla lotion and fresh laundry — exactly the same as every sleepover, every late-night snack run, every whispered secret.

“You’re really here!” Lily whispered, her voice shaking. “I can’t believe it. You have no idea how much I missed you.”

Maya felt her throat tighten. She nodded, tears rising to her eyes before she could stop them.

Lily pulled back just enough to look at her face. “Oh my gosh, you look amazing. And tired. And… oh, just get inside already!”

She grabbed Maya’s hand and dragged her inside. “Mom and Dad are going to flip when they see you. Your old room is waiting — Mom redecorated it a bit, but she kept most of your stuff.”

Maya’s eyes darted around the hallway as she stepped in. The cinnamon roll smell drifted through the house. The family photos lined the walls. The same old rug she and Lily used to slide across in socks still lay on the floor.

She felt the knot in her chest start to loosen. This place didn’t just look like home — it felt like it.

She turned to look at Lily again, who was smiling so widely her cheeks might split.

For the first time in a long while, Maya felt like she belonged somewhere.

And as Lily closed the door behind them, Maya took a deep, shaky breath. She knew life wasn’t going to be simple here. There would be old wounds, unexpected feelings, and memories she hadn’t faced in years. But maybe — just maybe — she had come to the right place.

She squeezed Lily’s hand, and Lily squeezed back, giggling.

“I missed you so much,” Maya whispered.

Lily grinned. “Then stay forever.”

Maya laughed through her tears.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasan

Nattery
Nattery
สนุกมาก ครบรส ใช้ไอเทมคุ้มค่า ขอบคุณที่อัพเดทจนจบ
2025-12-18 10:11:17
0
0
Little Angel
Little Angel
สนุกมาก อันรวดเดียวจบเลย
2025-10-18 11:23:53
2
0
88 Bab
2: นางสาวหวานเจี๊ยบ [2]
ในวันที่เจอกันครั้งแรก เด็กสาวเดินหิวโซมาขอข้าวกิน นางก็เลยให้ข้าวผัดไปหนึ่งจาน จากนั้นจึงได้ถามความเป็นมาของหญิงสาว พอรู้เรื่องนางก็อดที่จะสงสารไม่ได้จึงให้มาทำงานที่ร้าน แลกกับค่าแรงวันละสองร้อยห้าสิบบาท และให้พักหลังร้านไปก่อนมีเงินเมื่อไหร่ก็ค่อยขยับขยายออกไปเมื่อเห็นว่าความประพฤติดีขยันขันแข็ง นางจึงเพิ่มให้เป็นวันละสามร้อยบาท จนเด็กน้อยพอลืมตาอ้าปากได้จึงได้ออกไปหาห้องเช่า“ขอบคุณจ้ะป้าแตน งั้นหวานไม่เกรงใจนะ” หญิงสาวยกมือไหว้พร้อมกับรีบรับมาโดยไว เธออยากได้มานานแล้วแม้แต่โทรศัพท์สักเครื่องก็ยังไม่มี ถ้าได้ไอแพดมาเธอก็จะสามารถค้นหาสิ่งต่าง ๆ ที่อยากจะรู้อยากเห็นได้ โดยที่ไม่ต้องไปคอยยืนมองกับเด็กน้อยคนอื่นในซอย“ไม่ต้องเกรงใจพวกข้าหรอก เอ็งก็เหมือนลูกเหมือนหลาน” นางแตนได้แต่ยิ้มตามกับความดีอกดีใจที่สาวน้อยเอาแต่ยิ้มกว้าง จับพลิกซ้ายขวาตื่นเต้นกับของที่ได้รับ แม้จะเป็นของเก่าที่คนอื่นไม่ใช้แล้วก็ตาม“ลุงกับป้าให้ วันนี้วันเกิดเอ็งไม่ใช่หรือ” ลุงพงษ์ยื่นซองสีแดงให้หวานเจี๊ยบ ตั้งแต่ได้มาช่วยงานเขากับภรรยาก็ช่วยเบาแรงได้เยอะ จึงคุยกันว่าจะให้ของขวัญกับหวานเจี๊ยบสักหน่อย เพื่อเป็นก
Baca selengkapnya
3: อเมซิ่งต่างโลก [1]
“อืม ทำไมรู้สึกอึดอัดจัง” หวานเจี๊ยบรู้สึกอึดอัดหายใจแทบไม่ออก เหมือนมีอะไรบางอย่างกดทับที่หน้าอกด้านขวาของตน ไม่ว่าจะพยายามพลิกตัวอย่างไรก็ไม่สามารถขยับได้ดั่งใจเอาเสียเลยแต่ก่อนที่หญิงสาวจะลืมตาตื่นขึ้น กลับมีภาพหนึ่งในความทรงจำเก่าหวนกลับมามากมาย แต่แปลกตรงที่ตัวเธอเองไม่ได้รู้สึกปวดหัว หรือปวดร่างกายเลยสักนิด ทุกอย่างมันไหลเวียนเข้ามาไม่หยุดหย่อน ภาพความทรงจำเก่าก่อนยิ่งภาพความเดิมไหลเวียนเข้ามามากเท่าไหร่ น้ำตาของเธอก็หลั่งไหลออกมาเป็นสายมากเท่านั้น สตรีนางหนึ่งที่ทอดทิ้งทั้งลูกและสามีไปเพื่อเอาตัวรอดเพียงคนเดียว เด็กน้อยวัยเพียงสี่หนาวร้องไห้น้ำตานองหน้า ร้องหาท่านแม่ เขาเอาแต่ร้องเรียกท่านแม่อย่าไป อย่าทิ้งเสี่ยวหลงไป ถึงอย่างนั้นนางก็ไม่แม้แต่จะหันหลังกลับเลยสักนิดสามีที่ป่วยนอนติดเตียงขยับตัวไม่ได้ เอาแต่จ้องมองและตัดพ้อในความใจร้ายภรรยารักลูกก็ยังเล็กสามีพิการกลับทิ้งพวกเขาไปอย่างไม่ไยดี ทั้งที่ก่อนหน้านั้นนางเองที่เป็นคนอยากได้พวกเขามา พอได้ความรักแล้วกลับไม่เห็นคุณค่า หนีไปพร้อมกับเงินก้อนสุดท้ายทิ้งให้สองพ่อลูกต้องอดตายในกระท่อมหลังเก่าผุพังสมควรแล้วที่ในชาตินี้ตัวเธ
Baca selengkapnya
4: อเมซิ่งต่างโลก [2]
“เสี่ยวหลงไม่ต้องร้อง” มือบางยื่นออกไปหมายจะเช็ดน้ำตาให้ ทว่าเด็กน้อยกลับถอยกายออกห่างอย่างรวดเร็ว“ขอรับ ข้าจะเชื่อฟังท่านแม่” เสี่ยวหลงรีบกลั้นก้อนสะอื้นทันที หากเขาทำตัวดีๆ มารดาก็จะรักเขามากขึ้นอย่างแน่นอน“หิวหรือไม่ เดี๋ยวแม่จะทำอะไรให้กินนะ” ตอนนี้ก็สายมากแล้ว เสี่ยวหลงของนางกำลังโตไม่ควรอดอาหารสักมื้อ นางอยากจะหยิกตนเองให้เนื้อเขียวนักใจร้ายกับลูกชายที่น่ารักเช่นนี้ได้อย่างไร“ขอรับ” เสี่ยวหลงเริ่มยิ้มทั้งน้ำตา ถึงจะยังหวาดกลัวอยู่บ้าง แต่จิตใจที่อ่อนแอมันเรียกร้องหาความรักความอบอุ่นมากกว่า เป็นครั้งแรกเชียวนะที่ท่านแม่พูดจาดีกับเขาเช่นนี้“เสี่ยวหลงเจ้าช่วยไปดูซิว่าท่านพ่อตื่นหรือยังถ้าตื่นแล้วเอาน้ำให้ท่านพ่อบ้วนปากก่อนนะ”“ขอรับท่านแม่” ท่านแม่ว่าอย่างไรเขาก็ว่าอย่างนั้น ขอเพียงได้ความรักแค่นี้ก็พอแล้ว เด็กน้อยวิ่งออกไปนอกบ้านกลับมาอีกครั้งพร้อมกับขันน้ำในมือ เดินตรงไปห้องนอนของบิดาพร้อมกับร้องเรียกเสียงดัง“ท่านพ่อ”จือหลินที่ได้เห็นความสดใสของเด็กน้อยกลับมา นางก็ได้แต่ส่ายหน้ายิ้มๆ ลูกก็น่ารักถึงเพียงนี้ไม่รู้ว่าเมื่อก่อนนางทิ้งไปได้อย่างไรกันนะหญิงสาวเข้ามาในครัวพร้อมกั
Baca selengkapnya
5: สามีอารมณ์ร้าย [1]
“ออกไป ข้าไม่อยากเห็นหน้าเจ้า” เหมาเสี่ยวถงตวาดลั่น สตรีน่าชัง เขาเคยรักสตรีชั่วช้าเช่นนี้ไปได้อย่างไร ไม่ดูแลเขาก็ช่างเถิด แต่ลูกนางกลับไม่เคยเหลียวแล นี่ก็คงจะกลับมาจากในตัวเมืองล่ะสิ ออกไปเช่าบ้านผู้อื่นหลับนอน แต่ไม่เคยอยู่บ้านตนเอง ปล่อยให้เสี่ยวหลงต้องอดมื้อกินมื้อ ถ้าหากเขาเดินได้ปกติดีไม่ป่วยนอนติดเตียง ไม่มีทางที่เขาจะปล่อยให้ลูกต้องอดอยากเช่นนี้“ท่านพี่ข้าสำนึกผิดแล้วเจ้าค่ะ ต่อไปนี้ข้าจะไม่ทำตัวเหลวไหลอีกแล้ว ยกโทษให้ข้าเถอะนะเจ้าคะ” ยิ่งมาเห็นสภาพสามีในตอนนี้ใจกลับไหววูบ เขาต้องลำบากและทรมานมากแค่ไหนกันนะ“คนเคยมีสันดานเช่นไร ไม่มีทางจะกลับมาดีได้หรอก ข้าจะเขียนใบหย่าให้แล้วเจ้าก็เอาเงินก้อนสุดท้ายไปจากที่นี่ซะ” เขายอมแพ้แล้ว ไม่อยากจะดึงรั้งนางไว้อีกต่อไปแล้ว สภาพเช่นนี้ก็ไม่แปลกที่จะไม่มีใครอยากจะอยู่ด้วย“ข้าไม่ไปเจ้าค่ะ ท่านกับลูกอยู่ที่ใดข้าก็อยู่ที่นั่นแหละ” หญิงสาวใช้ความหน้ามึนเข้าสู้ ประคองร่างผ่ายผอมที่มีแต่หนังหุ้มกระดูกขึ้นมาจากที่นอน กลิ่นอาจมส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้งไปทั่ว จนนางต้องยกแขนเสื้อขึ้นปิดจมูกแทบไม่ทัน“หากรังเกียจมากนัก ก็ไม่ต้องมาแตะต้องข้า” ชายหนุ่ม
Baca selengkapnya
6: สามีอารมณ์ร้าย [2]
เหมาเสี่ยวถงได้แต่ตะลึงงัน ที่ภรรยาพูดกับบุตรชายไม่ตวาดดุด่า อีกทั้งยังทำอาหารให้เสี่ยวหลงกินอีกด้วย เป็นไปไม่ได้หรอก สตรีอย่างนางคงจะหวังให้พวกเขาสองพ่อลูกตายใจก่อนสินะ คงจะมีแผนอะไรสักอย่างเพื่อกำจัดเขาและลูกให้พ้นทาง“มาเจ้าค่ะ ทีนี้ถึงตาท่านแล้ว” หญิงสาวจัดการถอดกางเกงของสามีออกไปเป็นที่เรียบร้อย โดยที่ไม่มีอาการเขินอายทั้งสิ้น ตอนนี้นางไม่มีกะจิตกะใจจะมาคิดสิ่งใด ในสมองคิดเพียงแต่จะรักษาเขาได้อย่างไร ถึงจะหายสามารถกลับมาเดินได้อีกครั้ง“ข้าบอกแล้วอย่างไร ไม่ต้องมาสงสาร ไสหัวออกไปซะ” ยิ่งเห็นสายตาที่มองเขาไม่มีความเขินอาย มันยิ่งทำให้เขารู้สึกเสียหน้า สู้ให้นางมองเขาเช่นเดิมก่อนหน้านั้นยังรู้สึกดีเสียกว่า ไม่มีความรักไม่มีความหวังดีพร้อมจะหนีหายไปได้ตลอดเวลาจือหลินไม่สนใจคำด่าทอของสามี นางจัดการเทน้ำยาฆ่าเชื้อยี่ห้อดังลงในน้ำ และไม่สนใจสายตาสงสัยใคร่รู้ของเหมาเสี่ยวถงหลังจากที่ผสมน้ำยาฆ่าเชื้อกับน้ำสะอาดเสร็จแล้ว นางจึงใช้ผ้าชุบน้ำบิดให้หมาดจากนั้นก็จัดการเช็ดตามเนื้อตัวของสามี เช็ดเนื้อตัวจนสะอาดเอี่ยมแต่ว่าชุดเขานี่สิ ไม่มีที่ดูดีเลยสักตัว หญิงสาวลุกเดินหายออกไปจากห้อง นางกลับ
Baca selengkapnya
7: กำจัดเหา [1]
“กินเสร็จแล้วตามแม่ออกไปตรงลานอาบน้ำ ถ้วยจานไม่ต้องเก็บเดี๋ยวแม่จัดการเอง” หญิงสาวถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ แค่วันแรกที่ย้อนเวลากลับมาก็งานหนักถึงเพียงนี้เชียวหรือจือหลินเข้าไปในห้องครัวอีกครั้ง แล้วจากนั้นจึงเรียกของวิเศษออกมาแล้วจัดการหาชุดสำหรับเด็กและผู้ใหญ่อย่างละสามชุด ผ้าเช็ดตัว สบู่ก้อนสำหรับเด็ก ครีมนวดผม แชมพู และที่ขาดไม่ได้เลยนั้นคือหวีเสนียด นางสังเกตเห็นในตอนที่บุตรชายเดินผ่าน เด็กน้อยเกาหัวยุกยิกในบางครั้งจะมีตัวเหาไต่ขึ้นมาด้านบนให้เห็น สิ่งแรกคงจะต้องจัดการอาบน้ำให้เสี่ยวหลงเสียใหม่หลังจากเตรียมทุกอย่างพร้อมแล้ว ร่างบางจึงได้หอบเอาของทั้งหมดออกไปตรงลานสำหรับใช้อาบน้ำ จะเรียกว่าลานก็ไม่ได้ เป็นเพียงแค่ไม้ไผ่สานตั้งเป็นฉากสูงถึงปลายคาง แล้วเอาใบไม้มาแปะทับไว้เพื่อไม่ให้คนภายนอกได้เห็น ส่วนน้ำก็ต้องไปตักมาจากลำธาร และก็ต้องเดินไกลออกไปพอดู“ขอโทษขอรับท่านแม่ ที่ยังไม่ได้ตักน้ำ” เด็กน้อยยืนก้มหน้าจนปลายคางชิดอก เตรียมรับโทสะจากมารดา วันนี้เขาตื่นสายกว่าทุกวัน และมัวแต่ดีใจที่มารดาพูดดีด้วยจนลืมไปว่ายังไม่ได้ไปตักน้ำใส่อ่างน้ำใช้ ตามคำสั่งของท่านแม่ที่เขาจะต้องทำเช่นนี้ทุกว
Baca selengkapnya
8: กำจัดเหา [2]
“ท่านพ่อเงียบไปแล้วขอรับ” เมื่อเห็นว่าไม่มีเสียงตอบรับจากบิดา เสี่ยวหลงจึงได้ก้มหัวลงให้มารดาจัดการกับเหาบนหัวเขาต่อ ถ้าการทนเจ็บตัวสักหน่อยให้ท่านแม่หวีมันออกให้ แลกกับการที่เขาจะได้ไม่ต้องทนคันไปทั้งหัวเขาก็ยอมจือหลินพยักหน้า จากนั้นก็จัดการอาบน้ำกำจัดเหาให้บุตรชายอย่างเมามัน ทั้งขัดตัวและสระผม ดูเหมือนเสี่ยวหลงของนางจะชอบมากทีเดียว เอาแต่พูดว่าหอมๆ ไม่หยุด ไม่รู้ว่าเมื่อก่อนนางใจร้ายกับบุตรชายที่น่ารักเช่นนี้ไปได้อย่างไรกันนะ ต่อไปนี้แม่จะทำให้เจ้ามีแต่เสียงหัวเราะ และรอยยิ้มที่สดใสเอง“ท่านแม่ขอรับ ผงสีขาวนี่คืออะไร หอมมากเลยขอรับ” ไม่เพียงแค่หอมเหมือนดอกไม้ แต่มันยังเย็นสบายตัวมากอีกด้วย“สิ่งนี้เรียกว่าแป้งเย็นจ้ะ” เมื่ออาบน้ำทาแป้งให้เสี่ยวหลงเสร็จ ก็นำผ้าขนหนูมาเช็ดผมให้พอหมาด แล้วจึงให้ใส่ชุดใหม่ที่นางนำมาด้วย จะว่าไปบุตรชายนางก็หล่อเหลาเหมือนกันนะเนี่ย โตขึ้นพนันได้เลยว่าหัวกระไดไม่มีวันแห้ง“ท่านแม่ให้ชุดใหม่ข้าหรือขอรับ” เด็กน้อยกระโดดโลดเต้น ดีใจที่ได้รับชุดใหม่ เขาใส่ชุดเดิมมาหลายเดือนแล้ว เดิมทีมีสองชุดไว้ผลัดเปลี่ยนแต่เมื่อไม่นานมานี้เขาทำขาดในตอนที่เข้าป่าไปเก็บฟืน ม
Baca selengkapnya
9: ทำความสะอาดครั้งใหญ่ [1]
จื่อหลินยืนเท้าสะเอวมองบ้านด้วยสีหน้ายุ่งเหยิง งานใหญ่ งานหนัก และงานช้าง เพราะบ้านหลังน้อยที่เกือบจะผุพัง ทั้งรกและสกปรกมากเหลือเกิน กลิ่นอับผสมกับกลิ่นไม่พึงประสงค์ที่ออกมาจากห้องของสามี เล่นเอานางต้องดึงเอาแมสมาสวม ไม่รู้ว่าใช้ชีวิตอยู่กันไปได้อย่างไร ถ้าหากจะโทษก็คงจะโทษความเห็นแก่ตัวของตนเองกระมังทั้งบ้านตอนนี้ก็มีเงินเพียงแค่ไม่ถึงตำลึงนับว่าดีแล้วที่นางได้กลับมาพร้อมกับของวิเศษ ฉะนั้นเรื่องเงินจึงไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรสำหรับครอบครัว หากมีของวิเศษแล้วนางก็สามารถต่อยอดได้อีกเยอะหญิงสาวยื่นนิ่งอย่างใช้ความคิด ตนเองควรเริ่มจากตรงไหนก่อนดี เพราะไม่ว่าจะมองไปตรงไหน ก็มีสภาพไม่ต่างกันเลยสักที่ ก่อนจะตัดสินใจได้ว่านางควรจะเริ่มจากห้องของสามีก่อนหญิงสาวเข้ามาในห้องนอนเหมาเสี่ยวถงแล้วจึงได้เรียกไอแพดขึ้นมาพร้อมกับฉายภาพแอปพลิเคชันต่างๆ บนอากาศ เพื่อให้เจ้านายของมันได้เลือกหาสิ่งที่ต้องการจือหลินเปิดระบบชอปปิงขึ้นมา จากนั้นนางจึงได้เลือกหาสิ่งของที่ต้องการ“อืม... คงต้องเอาพวกอุปกรณ์ทำความสะอาด และก็สเปรย์น้ำหอมออกมาก่อน” เมื่อนางได้สิ่งของที่ต้องการ ก็รีบเก็บไอแพดลงไปทันที เพราะกลัวว่าบ
Baca selengkapnya
10: ทำความสะอาดครั้งใหญ่ [2]
“เสี่ยวหลงไปล้างมือแล้วมากินข้าวได้แล้ว” จือหลินให้บุตรชายออกไปล้างมือก่อนกินข้าว จากนั้นจึงวางอาหารไว้ที่โต๊ะข้างเตียง แล้วนั่งรอเสี่ยวหลงน้อยมากินข้าวพร้อมกัน“ขอรับท่านแม่” ร่างเล็กปีนลงจากเก้าอี้ข้างเตียงได้ ก็รีบออกไปล้างมือตามคำสั่งของมารดาทันทีโดยไม่ต้องให้บอกซ้ำ วันนี้เขาจะได้กินอาหารพร้อมหน้าด้วยแหละ ช่างน่ายินดียิ่งนักคล้อยหลังบุตรชายจือหลินจึงได้เข้าไปดึงผ้าห่มออกให้ชายหนุ่ม และยังยกตัวเขาให้อยู่ในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอน เพื่อจะได้สะดวกในการป้อนข้าว“เจ้าต้องการอะไร” เหมาเสี่ยวถงเค้นเสียงถามภรรยาด้วยความไม่ชอบใจ การทำดีของนางจะต้องมีสิ่งแลกเปลี่ยนเสมอ ไม่มีทางเสียหรอกที่จะทำให้โดยไม่ได้อะไรตอบแทน“ความรักเจ้าค่ะ” เมื่อตอบออกไปแล้วก็ทำให้นางรู้สึกเขินได้เหมือนกัน ไม่คิดว่าตนเองจะกล้าพูดออกไปตรง ๆ เช่นนี้ แต่ว่าเห็นสีหน้าของเขาแล้วนางก็อดที่จะเย้าแหย่ไม่ได้เลยจริง ๆ คนอะไรคิ้วชนกันได้ทุกเวลาที่เจอกันเหมาเสี่ยวถงเม้มปากแน่น ถึงเขาจะปากร้ายแต่ว่าความรักที่มีต่อนางก็ยังคงอยู่ไม่เปลี่ยนแปลง การที่ภรรยาพูดออกมาเช่นนี้ไม่ใช่ว่านางมีคนรักใหม่หรอกหรือ“ได้ เจ้าก็เอาหนังสือหย่ามาได้เลย ข
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status