บรรยากาศที่ต่างกัน

คำถามจากผู้เป็นนาย ทำให้จางเหลียงชะงักไปเล็กน้อย ด้วยหวั่นเกรงอารมณ์ที่ไม่เคยคงที่เลยสักวัน แต่เขาจำเป็นต้องบอกกล่าวความจริง

“หลานสาวตาเผยกับยายลี่ อายุเลยวัยปักปิ่นมาสองปีแล้วขอรับ”

“หืม…สตรีอายุ 17 ปี”

ครานี้นอกจากดวงตากระตุก หัวคิ้วเข้มยังขมวดเข้าหากันจนเกิดปมแน่น

สตรีเข้ามาทางไหน เมื่อไหร่ และอย่างไร สตรีอายุถึงวัยออกเรือนเข้ามาอยู่ในเกาะของเขา เหตุใดเขาถึงไม่รู้เรื่องเลย

โดยปกติแล้วแรงงานบนเกาะ หรือญาติของผู้อาศัยอยู่บนเกาะ หากจะเข้ามาพักอาศัย ต้องแจ้ง เพศ อายุ ให้เจ้าของเกาะรับรู้โดยตรง

เห็นแก่ตายายอายุมากแล้ว คงหลงลืมกฎเกณฑ์ไปทั้งหมด ซ่งซื่อไป๋เลยไม่คิดเอาผิดแต่อย่างใด

“แม่นางหลิวอายุ 17 ปี แล้วขอรับ”

‘นางงดงามมาก งามเหมือนนางสวรรค์’

ประโยคเหล่านี้จางเหลียงไม่กล้ากล่าวออกไป เพราะหวั่นเกรงโทสะของนายท่านหน้าขรึม ลำพังไม่บอกเรื่องคนทำอาหาร ก็ถือว่ามีความผิดมากแล้ว

ผู้ช่วยหนุ่มก้มหน้ารอฟังเสียงก่นด่า ตามนิสัยเลือดร้อนและเกลียดชังสตรีอายุต่ำกว่าห้าสิบปี ทว่ามีเพียงน้ำเสียงราบเรียบเอ่ยซักถามเพิ่มเติม

“สตรีผู้นี้หรือที่แย่งปลาของข้าไป หรือนางเป็นคนทำปลานึ่งสมุนไพรจานนั้น”

เมื่อคิดไตร่ตรองดูดี ๆ จึงเห็นถึงความผิดปกติ เนื่องจากยายลี่ไม่กล้าทำอาหารมาให้เขากินเลยสักครั้ง เพราะเกรงว่าจะทำไม่อร่อย แต่ครั้งนี้กลับมีอาหารจานปลาส่งมาถึงจวน

“ขะ…ขอรับ ข้าน้อยขออภัยที่ไม่ได้แจ้งนายท่านก่อน”

“ช่างเถิด ข้ากินจนแทบไม่เหลือก้าง มาบอกเอาป่านนี้จะให้อาเจียนออกมาหรือยังไง”

ของดีของอร่อยขนาดนั้น เขาจะยอมปล่อยผ่านไปสักครั้ง ชักอยากรู้แล้วว่าแม่ครัวคนนี้ ทำอาหารจานอื่นขายด้วยหรือไม่

เรื่องราวบนโต๊ะอาหารในจวนหลังใหญ่ จบลงโดยที่ไม่มีใครถูกคาดโทษ อีกทั้งยังเกิดเหตุการณ์ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน บ่าวไพร่ในจวนนับสิบคนต่างสะกิด และเรียกสหายให้หันมองภาพแปลกตา

เจ้าของจวนผิวปากอย่างอารมณ์ดี สองขายาวเดินตรงไปยังเรือนนอนส่วนตัว ไม่มีเสียงบ่นใด ๆ ทั้งนั้น ปกติต้องมีบ้างไม่บ่นลมก็บ่นฝน

‘แค่ได้กินอาหารถูกปาก นายท่านก็เลิกทำหน้าหงิก’

‘ไม่มีเสียงบ่นอะไรเลย’

‘นายท่านผิวปากเหมือนคนอารมณ์ดี’

‘แม่นางหลิวขายอาหารอยู่ที่ใด ข้าจะตามไปซื้อ’

‘ข้าจะรีบไปถามสหายนอกจวนประเดี๋ยวนี้’

บ่าวไพร่ต่างจดจำให้ขึ้นใจ พวกเขาต้องหมั่นไปหาอาหารจานปลา ซึ่งเป็นฝีมือของหลานสาวตาเผย มาขึ้นโต๊ะอาหารให้นายท่านเรื่อย ๆ เสียแล้ว

ผู้คนนับร้อยชีวิตบนเกาะราชันย์ ล้วนใช้ชีวิตอยู่อย่างเรียบง่ายและสงบสุข ซึ่งแตกต่างจากชาวเมืองบนแผ่นดินใหญ่ ที่ต้องดิ้นรนให้ตนเองมีลู่ทางทำมาหากิน และดิ้นรนเพื่อให้ได้มาในสิ่งที่ต้องการ

“ข้ามาขอพบหยางอ๋อง”

เสียงของสตรีงาม ซึ่งเดินลงจากรถม้าเพื่อแจ้งความประสงค์กับทหารเฝ้ายามด้วยตนเอง

ก่อนหน้านี้สาวใช้ส่วนตัวของนางลงไปแจ้งแล้ว แต่ถูกปฏิเสธในทันที

“เอ่อ…คือว่า”

“ข้าลู่เจิ้งหนิง ว่าที่คู่หมายของหยางอ๋อง”

“ท่านอ๋องบอกว่าไม่ต้อนรับผู้ใดขอรับ คุณหนูลู่เชิญกลับไปเถิด พวกข้าไม่อยากถูกท่านอ๋องลงโทษ”

เป็นเวลานับเดือนที่ตำหนักแห่งนี้ถูกปิด เจ้าของตำหนักสั่งห้ามไม่ให้คนนอกเข้ามาอย่างเด็ดขาด มีเพียงพระมารดาของหยางอ๋อง ที่สามารถเข้าไปได้โดยไม่ต้องแจ้ง

“บังอาจ ข้าเป็นถึงว่าที่พระชายาเอก พวกเจ้ามีกี่หัวกันแน่จึงกล้าขัดขวางข้า”

เมื่อกล่าวดี ๆ ไม่เป็นผล ลู่เจิ้งหนิงจึงใช้อำนาจในมือ เพื่อให้ได้มาในสิ่งที่ต้องการ

หลังจากเหตุการณ์ร้ายในวันนั้น นางยังคงอยู่ในสถานะว่าที่พระชายาเอกของหยางอ๋อง

อุตส่าห์ใจดีรอให้คนเศร้าซึม หลบหายหนีหน้าเพื่อพักใจนานแรมเดือน ยามนี้ถึงเวลาของนางบ้างแล้ว

อีกสามเดือนข้างหน้า ต้องมีพิธีอภิเษกสมรสเกิดขึ้น!

“หรือพวกเจ้าอยากถูกลงโทษ ในข้อหาหมิ่นเกียรติพระชายา”

“ไม่ใช่อย่างนั้นขอรับ”

นายทหารยามสองคนรีบนั่งคุกเข่าลง พวกเขารู้จักชื่อแซ่ของว่าที่พระชายาเอก เลยรู้สึกหวั่นเกรงสตรีตรงหน้าอยู่ไม่น้อย

“เช่นนั้นก็เปิดประตูจวน”

“ขอรับ ๆ”

เมื่อเข้ามาภายในตำหนัก ลู่เจิ้งหนิงจึงรีบเดินไปหาบุรุษคู่หมาย ซึ่งยามนี้นั่งพักผ่อนอยู่ในศาลาท้ายตำหนัก ตามคำบอกกล่าวของขันทีคนสนิท

“ท่านอ๋องเพคะ”

“เจ้ามาทำไม ข้าอยากอยู่คนเดียว”

น้ำเสียงห้วนเอ่ยตอบทันควัน แผลในใจที่ยังไม่จางหาย อีกทั้งยังถูกสะกิดเพียงเพราะได้ยินเสียงของผู้มาเยือน

“ออกไปเปิดหูเปิดตาบ้างเถิดเพคะ ยิ่งเห็นพระองค์เป็นเช่นนี้หม่อมฉันยิ่งรู้สึกผิด”

“หากรู้สึกผิดจริง วันนั้นเจ้าคงไม่ออกไปเดินเล่นทั้ง ๆ ที่ขาเจ็บ” 

หากลู่เจิ้งหนิงไม่ออกไปเดินเล่น คงไม่ถูกคนร้ายนำมาต่อรอง จนเป็นเหตุให้หลิวชิงหรูหายสาบสูญ

“ท่านอ๋องคิดเช่นนั้นหรือเพคะ”

น้ำเสียงสั่นเครือเอ่ยอยู่ด้านหลัง เมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ของสตรีที่ถูกวางตัวให้เป็นพระชายาเอก โทสะของซ่งหยางจวินจึงค่อย ๆ คลายลงไป

เรื่องที่เพิ่งรับรู้จากการบอกกล่าวของพระมารดา จำเป็นต้องใช้ความแข็งแกร่งของตระกูลลู่ ให้เข้ามาหนุนนำตำแหน่งของเขา

ตำแหน่งที่เหมาะสมต่อการขึ้นครองบัลลังก์มังกร ต่อจากพระบิดาวัยหกสิบกว่าชันษา

เขาเหมาะสมกว่าพี่ชายนอกรีตผู้นั้น!

“หนิงเอ๋อร์ข้าขออภัย ข้าไม่ได้ตั้งใจกล่าวเช่นนั้น ข้าคงรู้สึกเครียดมากไป ความคิดเลยตีรวนกันไปหมด เช่นนั้นวันนี้ข้าจะออกไปข้างนอกกับเจ้า ดีหรือไม่”

ลู่เจิ้งหนิงไม่ใช่คนผิด ซ่งหยางจวินจึงพยายามมองนางในแง่ดีเช่นเคย แต่มีความรู้สึกบางอย่างแอบแฝงอยู่เช่นกัน

อาการมองไม่ทั่วหน้า หรือไม่อยากมองหน้า ยังคงผ่านเข้ามาในความคิดอยู่เรื่อย

เหตุการณ์ในวันนั้นเป็นเขาที่ไม่รอบคอบ และคนผิดต่างได้รับผลกรรมไปตาม ๆ กัน คนร้ายจากลาไปพร้อมกับคนรัก แสงจันทร์สีขาวนวลเลือนหายไปกับท้องทะเล