ログイン“เพิ่งสองทุ่มเอง ไปหาบาร์นั่งชิลกันต่อไหม?” เอเดนยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูแล้วเอ่ยปากชวนเฟรย่าที่เดินอยู่ข้าง ๆ กัน ทั้งคู่เพิ่งทานอาหารเสร็จแล้วกำลังจะเดินออกจากร้าน เสียงของชายหนุ่มทำให้มาเฟียสาวหยุดคิดไป เธอมองหน้าเอเดนพลางใช้ความคิดอยู่ในหัวว่าควรไปดื่มต่อกับเขาดีหรือเปล่า แต่ไม่ท
คลิก! “หาวว ~ ตัวขี้เกียจมันแฝงร่างฉันอยู่รึไงนะ…” นิ้วเรียวคลิกเมาส์ปิดโปรแกรมทำงานบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ลงพร้อมอ้าปากหาวไปด้วย หญิงสาวไถขาเลื่อนเก้าอี้ออกมาจากโต๊ะทำงานแล้วยกแขนเหยียดไปมาเพื่อสลัดความเมื่อยล้ากับความเอื่อยเฉื่อยที่มากผิดปกติในวันนี้ออกไปจากตัว เฟรย่าทิ้งแขนลงข้างตัวอี
07:30น. ครืดดด ~ จินเบเลื่อนประตูไม้แล้วพาตัวเองออกมายืนด้านนอกก่อนที่สาวเจ้าของห้องจะตามหลังชายหนุ่มออกมา ทั้งคู่พากันตื่นแต่เช้าตรู่โดยไม่ทราบสาเหตุทั้ง ๆ ที่เมื่อคืนได้นอนกันไปไม่กี่ชั่วโมงด้วยซ้ำ “นายยืนเฝ้าแบบนี้ทั้งคืนเลยเหรอ” หัวหน้าแมคจีหันไปถามชายแว่นดำที่ย
สิ่งที่จินเบตอบกลับมาสร้างความงุนงงให้คนใต้ร่างไม่น้อย เพราะคงจะมีแค่เขาที่เข้าใจมันคนเดียว แต่หญิงสาวก็ไม่ได้เซ้าซี้ถามอะไรต่อเพราะตอนนี้เธอไม่มีกระจิตกระใจจะสนใจอะไรทั้งนั้น นอกจากการสอดใส่ที่เขาเป็นคนควบคุม นัยน์ตาคมมองร่างเล็กขยับเถือกไถไปกับที่นอนตามแรงกายของเขา ชายหนุ่มมองร่างกายขาวโพ
หอนายโลม “คิดยังไงถึงทำธุรกิจนี้วะ” มาเฟียหนุ่มบ่นหลังจากเปิดประตูลงมายืนโชว์ความเพอร์เฟกต์ทั้งรูปร่าง และหน้าตาของเขาอยู่นอกตัวรถ ชายหนุ่มมองลานจอดรถที่มีรถจอดอยู่จนแทบไม่เหลือช่องว่างก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาการ์ดสี่คนของแบรดลีย์ “ฉันมาหาเฟรย่า” เขาบอกคนของมาเฟียสาวแล
“ขอบคุณครับ ว่าแต่มีเรื่องให้ผมจัดการ หรือแก้ไขตรงหนะ…” “ไม่มีหรอก ต้องขอโทษที่รบกวนเวลาเรา แต่มีคนเขาอยากคุยกับพ่อหนุ่มน่ะ” จินเบมองชายสูงวัยตรงหน้าพลันคิ้วหนาก็ย่นเข้าหากันด้วยความฉงน ชายหนุ่มไม่ทันจะได้ถามอะไรกลับไปคุณทาเคชิก็ลุกขึ้นเดินออกไปจากห้องเสียก่อน แต่ความสงสัยก็อยู่กับ







