Masukเธอตีต้นแขนเขาแล้วหันไปพูดอธิบายให้ราล์ฟกับข้าวหอมเข้าใจ ก่อนหน้านี้ที่พี่ชายของเธอมาเยี่ยม จินเบก็สาธยายศักยภาพตัวเองยกใหญ่ จนเซบต้องชิ่งบินกลับอิตาลีภายในคืนนั้นเลยเพราะเขาคงทนฟังไม่ไหว “ใจร้ายมากนะ” “ทานข้าวกันเลยดีไหม เห็นว่าเพิ่งลงเครื่องมาเลยหนิคะ” มาเฟียสาวเมินสีหน้
“สงสัยจะมาถึงกันแล้ว ออกไปรับแปปนึงนะอยู่คนเดียวได้ใช่ไหม?” จินเบพูดกับเฟรย่าที่กำลังอุ้มลูกสาวของเขาอยู่ในอก เขากำลังจะเดินออกไปรับไอ้ราล์ฟกับภรรยาหน้าเด็กของมัน แต่ก็อดเป็นห่วงเมียตัวเองไม่ได้เลยต้องหันกลับมาถามอีกทีเพื่อความแน่ใจ “ได้สิ ประตูห้องก็อยู่แค่นี้ ไหนจะพี่เลี้ยงอีกตั
เบ๊าะ! ร่างสูงถอนตัวตนออกมาจนเกิดเสียงลามกดังขึ้น เขาจับพลิกให้ร่างบางนอนคว่ำโก่งบั้นท้ายพร้อมยัดปลายหัวเห็ดเข้าไปในโพรงเนื้อคับแคบอีกครั้ง ตาคมจ้องมองแก่นกายของตัวเองผลุบหายเข้าไปในตัวของเฟรย่า เขากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่แล้วใช้มือคลึงก้นเนียน ๆ ของมาเฟียสาว เพี๊ยะ! ฝ่ามือหน
ครืดดด ~ “…อือ กลับมาแล้วเหรอ” ประตูห้องนอนถูกเลื่อนเปิดออกในเวลาเกือบตีสอง ทำให้ร่างแบบบางที่เข้านอนตั้งแต่สี่ทุ่มสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาจากเสียงรบกวน ที่ว่างข้างตัวเธอยวบลงพร้อมความหนักอึ้งที่เหวี่ยงเข้ามารั้งเอวบางไปสวมกอด “อืม เพิ่งทำงานเสร็จ” จินเบตอบแล้วซุกจมูกเข
“กูว่าแล้ว” เขาสบถออกมาเสียงเข้มเมื่อเห็นวิคยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูทึบสีดำสนิท ขายาวเดินตรงเข้าไปหาชายแว่นดำแล้วยกมือขึ้นมาคลึงขมับตัวเองพร้อมถอนหายใจออกมาอีกครั้งอย่างคนกำลังระงับอารมณ์ “เฟรย่ากำลังคัดตัวนายโลมเหรอ” “ครับ” “อืม” พลั่ก! หัวหน้าแมคจี
โกดังแมคจี “ทำไมอากาศมันร้อนแบบนี้วะ นี่หน้าหนาวจริงเหรอ” จินเบบ่นออกมาเสียงดัง เขาเดินกลับเข้ามาในห้องทำงานพร้อมหัวหน้าฮอปกินส์ที่บินมาส่งสินค้าล็อตสำคัญด้วยตัวเอง ราล์ฟมองมาเฟียจอมกะล่อนแล้วก็ได้แต่ส่ายหัวไปมา เขามองเสื้อโค้ทตัวหนายาวถึงข้อเท้าที่จินเบใส่ ไหนจะผ้าพันคอกับเ
“ขอบคุณครับ ว่าแต่มีเรื่องให้ผมจัดการ หรือแก้ไขตรงหนะ…” “ไม่มีหรอก ต้องขอโทษที่รบกวนเวลาเรา แต่มีคนเขาอยากคุยกับพ่อหนุ่มน่ะ” จินเบมองชายสูงวัยตรงหน้าพลันคิ้วหนาก็ย่นเข้าหากันด้วยความฉงน ชายหนุ่มไม่ทันจะได้ถามอะไรกลับไปคุณทาเคชิก็ลุกขึ้นเดินออกไปจากห้องเสียก่อน แต่ความสงสัยก็อยู่กับ
สวนลับ 01:00น. “ฉันแค่ถามเฉย ๆ ถ้านายไม่สะดวกใจที่จะพูด ก็ไม่จำเป็นต้องพูดอะไร” เฟรย่ายกแก้วทรงเตี้ยในมือขึ้นจิบ เธอมองสบตากับเขาก่อนจะหลุบตาลงมองเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ในมือแทนเพราะไม่อยากให้คนที่นั่งอยู่ด้วยกันรู้สึกอึดอัด หรือลำบากใจที่ต้องพูดถึงเรื่องของตัวเอง ความเงียบคืบค
อาคารแมคจี (อาวุธล็อตใหม่เพิ่งออกจากโกดังกูเมื่อเช้า พรุ่งนี้ก็น่าจะถึงมึง ช้าสุดก็อาจจะอีกสองวันถ้าสภาพอากาศไม่ดี) “มึงจะรีบพูดไปไหน เห็นอยู่ว่ากูกำลังเดินกลับห้องทำงาน” จินเบปรายตามองหน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดพกพาที่เขาถือมันไว้ในมือขณะกำลังเดินออกจากห้องประชุมเพื่อกลับไปยังห้อ
รถซูเปอร์คาร์ขับเข้าถนนใหญ่เพื่อมุ่งหน้าออกนอกเมือง บรรยากาศด้านนอกมืดสนิท และไม่ค่อยมีรถคันอื่นบนท้องถนนเท่าไหร่นัก คงเป็นเพราะใกล้จะเที่ยงคืนแล้วด้วย ความเงียบของจินเบไม่ได้สร้างความอึดอัดอย่างที่ควรจะเป็น เขาไม่ได้พูดอะไรออกมาเลยตลอดทาง ทำให้เธอต้องนั่งเงียบเช่นกันเพราะพอจะรับรู้ได้ว่าตอ







