(ชาติแรก)บทที่ 4 ชิงหลิงขออภัย

บทที่ 4

ชิงหลิงขออภัย

ณ จวนตระกูลเซี่ย

เท้าเรียวก้าวลงจากระม้าโดยการช่วยเหลือของเซี่ยจือหมิน ดวงตาหวานเศร้ามองไปโดยรอบเรือนหลังใหญ่ที่เงียบสงบเป็นอย่างมาก บ่าวที่มาต้อนรับนายท่านของจวนนั้นมีเพียงพ่อบ้านประจำจวน

“คารวะนายท่านขอรับ”

“แม่นางชิงหลิงจะมาอยู่ที่จวนเซี่ยสามวัน เรียกสาวใช้สามนางมาดูแลนางที่เรือนปีกซ้ายติดกับน้ำตกจำลอง”

“ขอรับนายท่าน”

เจ้าของจวนสั่งเพียงเท่านี้ พ่อบ้านก็ทราบแล้วว่าตนควรทำเช่นไรต่อ ไม่ตั้งคำถาม ไม่แสดงท่าทีสงสัย โค้งตัวลงทำความเคารพแล้วเดินจากไปทำหน้าที่ของตน

นี่คือลักษณะของคนที่นายท่านชอบสินะ

ชิงหลิงพยักหน้ากับตัวเองในใจ ทราบแล้วว่าต่อแต่นี้ตนควรจะปฏิบัติตัวอย่างไรกับเขา

นายท่านชอบคนว่าง่าย ถ้าเจ้าไม่อยากไปก็ต้องสู้

ชิงหลิงไม่รู้ว่าอนาคตจะดีกว่านี้หรือแย่กว่านี้หรือไม่ แต่นางเข็ดกับบุรุษผู้มากภรรยาเป็นที่สุด ที่ใดมีสตรีเยอะที่นั่นย่อมมีความวุ่นวาย การแย่งชิงความโปรดปรานกันของสตรีต่อบุรุษเพียงหนึ่งคนคือสิ่งที่นางไม่โปรดจะทำเป็นที่สุด

“นายท่านไม่มีนายหญิงอื่นหรือเจ้าคะ”

เมื่ออยากรู้ชิงหลิงก็เอ่ยถามขึ้นมาตามตรง ซึ่งการหันมาส่ายหน้าตอบยิ้ม ๆ ของเขาเสริมความมั่นใจให้นางได้มากยิ่งขึ้น

“ข้าดีใจที่ได้ยินเช่นนั้นเจ้าค่ะ”

“เหตุใดถึงดีใจล่ะ”

เซี่ยจือหมินถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าไม่อาจหลบซ่อนความดีใจในแววตาได้ แล้วแบบนี้จะไม่ให้สาวเจ้าแอบมีความหวังแอบมีใจได้อย่างไร

“ข้าไม่อยากซ้ำรอยเดิมเจ้าค่ะ ไม่อยากโดนสตรีของนายท่านผู้ใดทำร้ายอีกแล้ว”

นางแสดงอาการไม่อยากไปอีกแล้ว

“เช่นนั้นสบายใจได้ นายหญิงที่ว่า ข้าไม่มีหรอก” ตอบด้วยน้ำเสียงมั่นคงแล้วเดินหนีนางไปทางอื่น

เรื่องอะไรจะยอมให้นางได้เห็นรอยยิ้มชอบใจของเขา

ชิงหลิงห้ามตัวเองไม่ให้ยิ้มไม่ได้ เดินตามนายท่านเซี่ยไปติด ๆ ชายหนุ่มหันมามองหญิงสาวที่เดินตามตนต้อย ๆ ในใจให้รู้สึกเอ็นดูไม่น้อย จากที่ปรกติขายาวจะจ้ำเดินอย่างรวดเร็วกลายเป็นชะลอการเดินให้ช้าลงจนหญิงสาวเดินตามไม่เหนื่อย

“ที่จวนเงียบสงบมากเลยเจ้าค่ะ”

ใจอยากชวนเขาคุยมาก ทว่าตนเองก็เป็นคนที่คุยไม่เก่ง อีกทั้งยังไม่มั่นใจว่าชายหนุ่มจะรู้สึกว่าตนพูดมากหรือไม่ จึงเพียงเอ่ยหัวข้อสนทนานี้ขึ้นมาเท่านั้น

“ข้าชอบความเงียบสงบ ในจวนแห่งนี้จำกัดการเข้าออก แม้แต่สาวใช้ก็ต้องได้รับอนุญาตก่อนถึงจะสามารถเข้ามาในนี้ได้”

นายท่านหวงความเป็นส่วนตัวสินะ

ฝ่าเท้าเล็กชะงักลงโดยพลัน ไม่เดินตามเขาไปอีก ด้วยกลัวว่าอีกฝ่ายจำรำคาญตนจนมีความคิดอยากผลักไสไปให้โดยเร็ว

“เป็นอะไรไป”

ร่างสูงหันมามองด้วยความสงสัย เห็นอีกฝ่ายทำท่าทางเศร้าซึมอีกคราจึงหันกลับมาแล้วเดินเข้าไปหา

“ข้ากลัวนายท่านจะรำคาญ”

ชิงหลิงบอกตามความรู้สึกจริงของตน นางไม่ใช่คนใสซื่อ ไม่ใช่คนเก็บความรู้สึกของตนเอง ดังนั้นจึงไม่คิดปิดบังเขา

“ในหัวน้อย ๆ คิดอะไรเยอะแยะเลยสินะ”

เอ่ยด้วยน้ำเสียงเอ็นดูไม่พอ ยังเอื้อมมือมาเคาะขมับชิงหลิงเบา ๆ ภูติเผ่านางชื่นชอบการสัมผัสเป็นที่สุด เมื่อสัมผัสถึงความรู้สึกเอ็นดูจากเขาได้จึงเผลอเอื้อมมือไปจับแขนแกร่งเอาไว้พร้อมขยับตัวเข้าใกล้

“นายท่าน”

เซี่ยจือหมินชะงักไป ดวงตาไหววูบ เลือดในกายสูบฉีดโดยเร็วจนร่างกายมีความรู้สึกแปลกขึ้นมา

“เจ้าจะทำอะไร”

มือเรียวผละออกจากแขนแกร่งเมื่อน้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไป ใบหน้างามก้มหน้าลงต่ำ กลัวเขาจะลงโทษตนเข้า จึงห้ามความกลัวในจิตใจไม่ได้ ร่างกายพลันสั่นเทาขึ้นมา

“ชิงหลิงขออภัยนายท่าน”

น้ำเสียงของนางสั่นเครือ หลุบตาลงต่ำไม่ยอมให้เขาได้เห็นแววตาเศร้าซึม ซึ่งท่าทางเช่นนี้เรียกความสงสารจากชายหนุ่มได้ไม่น้อย ห้ามใจไม่ไหวเอื้อมมือไปดึงแขนเล็กเข้าใกล้

“ข้าไม่ได้จะลงโทษเจ้า ทำหน้าเศร้าไปไย”

ชิงหลิงเงยหน้าขึ้นสำรวจอารมณ์ในแววตาของเขาอีกครั้ง

“ขออภัยเจ้าค่ะ เป็นชิงหลิงมือเร็วไปแล้ว นายท่านคงไม่ชอบแบบนี้”

ว่าแล้วก็ขืนมือตัวเองออกจากมือใหญ่ แกะมือเขาออกอยู่นาน มือใหญ่ก็ไม่คลายออกจากข้อมือตนเสียที ดวงตาหวานเศร้าจึงมองเขาอีกครั้ง

“ถ้าเจ้าชอบทำแบบนี้ ข้าก็ไม่ขัด”