MasukShare
บทที่ 12
Bab terbaru
อดีตดั่งหิมะละลาย บทที่ 19
ตอนนั้นเธอถูกตัดสินจำคุกสามปีในข้อหาจงใจทำร้ายร่างกายหลังจากออกจากคุก เธออยากกลับไปทำงานอีกครั้ง แต่กลับพบว่าทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วเธอส่งเรซูเม่ไปเยอะมาก ไม่เงียบหายเข้ากลีบเมฆ ก็ถูกปฏิเสธเพราะมีประวัติอาชญากรรมเมื่ออับจนหนทาง เธอจึงไปหาลี่หานถิง หวังว่าเขาจะช่วยเธอสักครั้งแต่เธอยังไม่ทันได้ก้าวเข้าประตูใหญ่ก็ถูกรปภ. ขวางไว้ แล้วยัดเงินก้อนหนึ่งให้เธอ“ประธานลี่บอกว่าให้รับเงินก้อนนี้ไป แล้ววันหลังไม่ต้องติดต่อเขามาอีก”หลินอันถือเงินยืนอยู่ใต้ตึกของลี่ซื่อกรุ๊ป ในใจเต็มไปด้วยความไม่ยินยอมและความเสียใจเธอคิดว่าตัวเองจะได้แต่งงานกับลี่หานถิง เป็นคุณนายลี่ที่ใคร ๆ ต่างก็อิจฉาใครจะไปคิดว่าสุดท้ายจะลงเอยด้วยจุดจบเช่นนี้!......เมื่อเทียบกับชีวิตอันแสนสาหัสของสองคนนี้ ชีวิตของหมิงอวิ้นกลับมีสีสันกว่ามากในช่วงห้าปีนี้ บัญชีของเธอเติบโตขึ้นเรื่อย ๆ ยอดผู้ติดตามเพิ่มขึ้นจากห้าล้านเป็นยี่สิบล้านคน แถมหนังสือเกี่ยวกับการเลี้ยงลูกที่ตีพิมพ์ทั้งสามเล่ม ก็ล้วนเป็นหนังสือขายดีทั้งหมดชีวิตของเธอทั้งเต็มอิ่มและมีอิสระ ข้างกายยังมีป๋อวั่งเซิงกับป๋อซิงหลินสองพ่อลูกป๋อวั่งเซิงรู้ว่า
อดีตดั่งหิมะละลาย บทที่ 18
หมิงอวิ้นได้ยินชื่อของลี่หานถิงอีกครั้ง ในบ่ายวันหนึ่งหลังจากผ่านไปห้าปีวันนั้นเธอเพิ่งจะบรรยายเรื่องการเลี้ยงลูกเสร็จ เด็กฝึกงานของสตูดิโอกำลังถือโทรศัพท์มือถือเลื่อนดูข่าว แล้วเอ่ยขึ้นมาลอย ๆ ว่า “ลี่หานถิง ประธานลี่ซื่อกรุ๊ปติดเทรนด์อีกแล้ว ได้ยินว่าเขาคุยกับพาร์ตเนอร์ไม่ลงตัว เหมือนจะเป็นเพราะเสียสมาธิเรื่องที่บ้านน่ะค่ะ”มือที่กำลังจัดเอกสารของหมิงอวิ้นชะงักไปครู่หนึ่ง เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้น เพียงเอ่ยเสียงเรียบ “ตั้งใจทำงานเถอะ”เด็กฝึกงานแลบลิ้น รีบเก็บโทรศัพท์มือถือทันทีทว่าประโยคที่เกี่ยวกับลี่หานถิงนั้น กลับยังคงเหมือนหินก้อนเล็ก ๆ ที่ทำให้เกิดคลื่นกระเพื่อมไหวในใจของหมิงอวิ้นอย่างยากจะสังเกตเห็นเธอไม่ได้ยังสนใจอยู่ เพียงแต่รู้สึกสะท้อนใจเล็กน้อยห้าปีแล้ว ผู้ชายที่เคยครอบครองสายตาทั้งชีวิตของเธอ มาบัดนี้กลับกลายเป็นเพียง “บุคคลในข่าว” ที่ไม่มีความสำคัญในชีวิตเธออีกต่อไปต่อมาเธอรู้จากปากของเพื่อน ว่าชีวิตห้าปีมานี้ของลี่หานถิงไม่ได้ราบรื่นนักได้ยินมาว่าตอนนั้นหลังจากลี่หานถิงพาเด็กสองคนกลับประเทศ ก็ปัดธุรกิจในต่างประเทศส่วนใหญ่ทิ้งไป แล้วหันมาให้ความสำคัญกับครอบครัว
อดีตดั่งหิมะละลาย บทที่ 17
หลังกลับประเทศ ลี่หานถิงก็ปัดงานทั้งหมดทิ้ง แล้วอยู่โรงพยาบาลเพื่อตั้งใจดูแลเด็กทั้งสองคนแต่หลังจากเด็ก ๆ ฟื้นขึ้นมาเห็นว่าคนที่เฝ้าอยู่ข้าง ๆ คือเขา ในแววตากลับเต็มไปด้วยความผิดหวังคืนนี้ลี่เขอเข่อไข้ขึ้นสูงไม่ยอมลด ปากเอาแต่พึมพำว่า “อยากกินโจ๊กฝีมือแม่”ลี่หานถิงเคี่ยวโจ๊กอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ตามวิธีทำในอินเทอร์เน็ตแต่ตอนที่ยกมาถึงข้างเตียง ลี่เขอเข่อกลับผลักออกอย่างแรงโจ๊กร้อนลวกหกกระจายเต็มพื้นทันที“หนูไม่เอา นี่ไม่ใช่ฝีมือแม่!” เสียงร้องไห้ของเด็กน้อยเต็มไปด้วยความน้อยใจ “โจ๊กที่แม่ทำจะใส่พุทราจีนหวาน ๆ พ่อไม่รู้อะไรเลย!”ลี่หานถิงมองสภาพเละเทะเต็มพื้น ในใจราวกับถูกอะไรบางอย่างทุบอย่างแรงเมื่อก่อนเขาคิดว่า ต่อให้บ้านหลังนี้ไม่มีหมิงอวิ้นก็คงไม่เป็นอะไรจนถึงตอนนี้ถึงเพิ่งเข้าใจ ว่าไม่มีใครมาแทนที่การมีอยู่ของเธอได้เลยวันเวลาหลังจากนั้น ลี่หานถิงใช้สารพัดวิธีการเพื่อชดเชยให้เด็กทั้งสองคน แต่กลับได้ผลเพียงน้อยนิดเขาเลียนแบบท่าทางของหมิงอวิ้น เขียนโพสต์อิตติดไว้บนตู้เย็นว่า “เขอเข่ออย่าลืมดื่มนม” “ต้องตรวจการบ้านคณิตศาสตร์ของอวิ๋นเฉิน”ลี่เขอเข่อเห็นโพสต์อิตก็ขอบตาแด
อดีตดั่งหิมะละลาย บทที่ 16
หมิงอวิ้นเงียบไปครู่หนึ่ง ไม่ตอบคำถามทว่าถามกลับไปแทน “ก็เพราะว่าตัดใจไม่ลงน่ะสิ ฉันถึงได้ยอมถอยให้มาตลอด แต่การทุ่มเทให้มาหลายปีขนาดนั้น ก็ไม่ได้ทำให้ฉันได้รับผลลัพธ์ที่ดีกลับมา ไม่ใช่เหรอคะ”พูดจบ เธอก็วางสายไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย......หลังจากลี่หานถิงเข้าโรงพยาบาล ชีวิตของหมิงอวิ้นก็กลับเข้าสู่สภาวะปกติอย่างรวดเร็ววันนี้เธอตั้งใจไปหาป๋อวั่งเซิงเพื่อขอบคุณเขา ที่คอยช่วยเป็นกันชนขัดขวางการตามตอแยของลี่หานถิงก่อนหน้านี้ป๋อวั่งเซิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงาน มุมปากยกยิ้มบาง ๆ “ถ้าคุณอยากจะขอบคุณจริง ๆ ผมมีไอเดียอย่างหนึ่งนะ”“ไอเดียอะไรคะ”“เด็กซิงหลินนั่น ชอบคุณมาตลอดเลยนะ” ป๋อวั่งเซิงเว้นจังหวะ...“ผมอยากให้คุณเป็นแม่ของเขา คุณจะยินดีไหม”ป๋อซิงหลินเป็นลูกชายของพี่ชายป๋อวั่งเซิงเมื่อหลายปีก่อนพี่ชายกับพี่สะใภ้ของเขาประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต จึงได้ฝากฝังเด็กคนนี้ไว้กับเขาหลายปีมานี้ป๋อวั่งเซิงทำหน้าที่แทนพ่อมาตลอด อบรมสั่งสอนให้ป๋อซิงหลินเป็นเด็กเชื่อฟังและรู้ความเดิมทีหมิงอวิ้นก็ชอบป๋อซิงหลินมากอยู่แล้ว จึงพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มอย่างไม่ลังเล “ยินดีสิคะ”เย็นวันนั้น ป๋อวั่
อดีตดั่งหิมะละลาย บทที่ 15
รูม่านตาของหมิงอวิ้นพลันหดเกร็ง เธอถอยหลังไปครึ่งก้าวด้วยความตกใจยังไม่ทันที่เธอจะตอบสนอง ร่างสูงโปร่งก็พุ่งพรวดเข้ามาจากนอกประตู แล้วคว้าข้อมือของหลินอันไว้แน่น“หลินอัน วางมีดลงซะ!” ลี่หานถิงขบกรามแน่น น้ำเสียงเย็นชาดุจน้ำแข็งดวงตาของหลินอันแดงก่ำ พยายามดิ้นรนให้หลุดพ้น “ฉันไม่วาง! จนกว่าคุณจะรับปาก ว่าจะไม่ไปตามหาเธออีก จะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเธออีก!”ลี่หานถิงไม่ตอบ เพียงแต่เพิ่มแรงบีบที่มือให้หนักขึ้นท่าทีเงียบขรึมนั้นราวกับการราดน้ำมันลงบนกองไฟ จุดชนวนความโกรธของหลินอันให้ลุกโชนขึ้นมาอย่างสมบูรณ์เธอดิ้นรนอย่างแรง ระหว่างที่ยื้อยุดฉุดกระชากกันอยู่นั้น คมมีดก็แทงทะลุเข้าไปในหน้าท้องของลี่หานถิงดัง “ฉึก”!เลือดสด ๆ ซึมทะลุชุดสูทสีเทาเข้มในทันที ก่อนตามชายเสื้อหยดลงบนพื้นอากาศรอบกายราวกับหยุดนิ่งในเสี้ยววินาทีนี้หลินอันยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ บนใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อหมิงอวิ้นเองก็ลนลาน รีบล้วงโทรศัพท์มือถือออกมากดโทรแจ้งสายด่วนฉุกเฉินเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยรีบเข้ามาพาลี่หานถิงที่ได้รับบาดเจ็บขึ้นรถพยาบาลไปส่วนหลินอันที่ถือมีด ก็ถูกตำรวจที่รีบตามมาจ
อดีตดั่งหิมะละลาย บทที่ 14
ในรั้วมหาวิทยาลัยจิงต้าเมื่อสิบปีก่อน ป๋อวั่งเซิงกับลี่หานถิงคือสองหนุ่มผู้มีพรสวรรค์ที่ใคร ๆ ต่างก็ยอมรับคนหนึ่งโดดเด่นเจิดจรัส ปราดเปรื่องว่องไวอีกคนสุขุมเยือกเย็น ลงมือเด็ดขาดตั้งแต่การโต้วาทีในชั้นเรียนไปจนถึงอันดับการแข่งขัน ทั้งสองคนมักจะเผชิญหน้าขับเคี่ยวและไม่เคยยอมอ่อนข้อให้กันเสมอต่อให้เรียนจบมาหลายปีแล้ว ต่างฝ่ายก็ยังเป็น “เสี้ยนหนาม” ในแวดวงธุรกิจที่อีกฝ่ายหวาดระแวงมากที่สุดอยู่ดีจนกระทั่งต่อมาป๋อวั่งเซิงเดินทางไปเติบโตที่ประเทศ A ในรายชื่อคู่แข่งทางธุรกิจของลี่หานถิง ถึงค่อย ๆ ไม่มีชื่อนี้อีกต่อไปเขาไม่เคยคิดเลยว่า การกลับมาพบกันอีกครั้งในรอบหลายปี จะเป็นในสถานการณ์เช่นนี้“ฉันก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าจะได้เจอนายที่นี่” ป๋อวั่งเซิงยิ้มบาง ๆ “เพราะฉันคิดว่าหลังจากหมิงอวิ้นหย่ากับนายแล้ว นายจะรีบแต่งงานกับหลินอันซะอีก”ลี่หานถิงได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้วแน่นขึ้นกว่าเดิม “เรื่องหย่ามันเป็นอุบัติเหตุ ฉันจะไม่แต่งงานกับหลินอัน ตอนนี้ไม่แต่ง วันหน้าก็ยิ่งไม่มีทาง”“ทำไมล่ะ” ป๋อวั่งเซิงเลิกคิ้ว แววตาแฝงความหยั่งเชิงอยู่หลายส่วน “ตอนอยู่จิงต้า นายกับหลินอันเป็นคู่ที่ใคร
