All Chapters of อดีตดั่งหิมะละลาย: Chapter 1 - Chapter 10

ผู้ดูแลถามเธอว่ามีใครที่อยากพบเป็นครั้งสุดท้ายไหมเธอมองต้นอู๋ถงที่แห้งเหี่ยวนอกหน้าต่าง ก่อนจะกอดความหวังอันริบหรี่เฮือกสุดท้าย โทรออกหาลี่หานถิงโทรศัพท์คล้ายถูกกดรับสายโดยไม่ได้ตั้งใจ ปลายสายมีเสียงจอแจดังขึ้นพักหนึ่ง ตามด้วยเสียงเร่งเร้าอย่างร้อนใจของเด็กสองคน“พ่อ กินเค้กเสร็จแล้ว เราถ่ายรูปครอบครัวกับน้าอันอันกันเถอะ”“ได้สิ”หมิงอวิ้นเจ็บแปลบที่หน้าอก โทรศัพท์ร่วงหล่นกระแทกพื้นเสียงดัง “ตุบ” จนแตกกระจายท่ามกลางความสิ้นหวังอันไร้ขอบเขต เธอราวกับเรือใบโดดเดี่ยวที่จมดิ่งลงสู่ห้วงทะเลลึก ค่อย ๆ หลับตาลงอย่างช้า ๆ......เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง หมิงอวิ้นก็ย้อนกลับมาตอนอายุยี่สิบเจ็ดปีเรื่องแรกที่เธอทำคือร่างหนังสือหย่าขึ้นมาหนึ่งฉบับเรื่องที่สองคือถือหนังสือหย่าไปหาหลินอันผู้เป็นรักแรกของสามี“ฉันตัดสินใจจะหย่ากับลี่หานถิงแล้ว” หมิงอวิ้นวางหนังสือหย่าลงบนโต๊ะด้วยสีหน้าราบเรียบไร้อารมณ์ “ขอแค่คุณหาวิธีให้เขาเซ็นชื่อลงบนนี้ได้ ตำแหน่งคุณนายลี่ก็จะเป็นของคุณ”หลินอันชะงักไป แววตาปรากฏร่องรอยความประหลาดใจวาบผ่าน “คุณแต่งงานกับลี่หานถิงเจ็ดปี แถมยังมีลูกกับเขาตั้งสองคน ตัดใจ

ยังไม่ทันที่หลินอันจะพูดจบ ลี่หานถิงก็ถอดถุงมือพลาสติกออก รับปากกาหมึกซึมมาเซ็นชื่อลงไป“ตกลงง่ายขนาดนี้ ไม่คิดจะดูสักหน่อยเหรอ” หลินอันแสร้งถามทั้งที่รู้คำตอบอยู่แล้ว ซ้ำยังจงใจปรายตามองมาทางหมิงอวิ้นลี่หานถิงยกยิ้มมุมปาก “ระหว่างเรายังต้องมีพิธีรีตองพวกนี้อีกเหรอ”“น้าอันอันคะ หนูเองก็อยากได้ของเล่น น้าซื้อให้หนูบ้างได้ไหมคะ” ลี่เขอเข่อกะพริบตากลมโต “หนูอยากเอาตุ๊กตาผ้าขนสัตว์ไปไว้ในห้องเยอะ ๆ เลย! ที่แม่ทำให้มันน่าเกลียดเกินไป หนูไม่ชอบ!”“ผมก็อยากได้ครับ!” ลี่อวิ๋นเฉินชูมือขึ้นอย่างตื่นเต้น “ผมจะเอาอุลตร้าแมนร้อยตัวเลย!”หมิงอวิ้นขมวดคิ้วพลางเอ่ย “ลูกสองคนเป็นโรคหอบหืดนะ จะเอาของเล่นไปไว้ในห้องเยอะเกินไปไม่ได้ ไม่งั้นอาจจะอันตรายถึงชีวิตได้เลย”หลินอันชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมา “ฉันจะเลือกของเล่นที่ทำจากวัสดุที่ปลอดภัยที่สุดให้พวกเขาเอง คุณหมิงวางใจได้เลย”ลี่หานถิงเอ่ยสมทบ “หลินอันเป็นคนจัดการ คุณไม่ต้องห่วงหรอก”เมื่อได้รับอนุญาตจากลี่หานถิง ลี่อวิ๋นเฉินและลี่เขอเข่อก็ดีใจจนออกนอกหน้า พวกเขาประคองใบหน้าของหลินอันแล้วจุ๊บลงไปคนละที“เย้! น้าอันอันใจดีที่สุดเลย!”

หมิงอวิ้นเปลี่ยนชุดสำหรับออกไปข้างนอกจนกระทั่งขึ้นรถ ถึงได้พบว่าหลินอันก็อยู่ด้วย“คุณเลี้ยงเด็กสองคนคนเดียวคงไม่สะดวก ผมก็เลยให้หลินอันมาช่วยคุณน่ะ” ลี่หานถิงอธิบายด้วยท่าทีสบาย ๆหมิงอวิ้นไม่ได้พูดอะไร เธอเพียงไปนั่งด้านหลังแบบเงียบ ๆหลินอันคอยป้อนขนมให้ลี่หานถิงอยู่เป็นระยะไปตลอดทาง เด็กทั้งสองคนเองก็ชะโงกตัวไปเบาะหน้าจนลืมไปเสียสนิทว่าบนรถยังมีเธออยู่อีกคนเมื่อถึงสวนสนุก พวกเขายิ่งยัดกระเป๋าใบเล็กใบใหญ่ใส่มือเธอ“แม่ครับ ช่วยเราถือหน่อยสิ!”“หนูจะเล่นม้าหมุนกับพ่อ แล้วก็น้าอันอัน!”เดิมทีหมิงอวิ้นคิดว่าที่พวกเขาให้เธอมา เพราะยังพอจะนึกถึงความผูกพันฉันแม่ลูกอยู่บ้าง นึกไม่ถึงเลยว่าจะเรียกมาเป็นแม่บ้านต่างหากเมื่อมองพวกเขานั่งหยอกล้อกันอยู่บนม้าหมุน ข้อนิ้วของหมิงอวิ้นก็ซีดขาว เธอรู้สึกว่ามันน่าขำเหลือเกินคนที่ผ่านไปผ่านมาต่างพากันซุบซิบ“ครอบครัวสี่คนนี้มีความสุขกันเกินไปไหมเนี่ย พ่อก็หล่อแม่ก็สวย ลูกสองคนก็น่ารักซะขนาดนี้”“แม้แต่แม่บ้านที่พวกเขาหามายังหน้าตาดีเลยนะเนี่ย!”พอได้ยินคำว่า “แม่บ้าน” หมิงอวิ้นก็ขำจนพูดไม่ออกชีวิตนี้ของเธอช่างเหมือนแม่บ้านจริง ๆโชค

หมิงอวิ้นฟื้นขึ้นมาในโรงพยาบาล ทั่วร่างปวดร้าวราวกับถูกรถบรรทุกทับ บริเวณซี่โครงเจ็บปวดแสนสาหัสประหนึ่งถูกมีดสับนอกจากนี้ บริเวณหน้าท้องยังพันผ้าพันแผลไว้หนาเตอะความเจ็บปวดที่ผิดปกติ ทำให้เธอเกิดลางสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก“ฟื้นแล้วเหรอ” ลี่หานถิงยืนอยู่ด้านข้าง สายตาเย็นชาห่างเหินเขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ย “อีกสองวันหลินอันต้องเข้าร่วมการประชุมสำคัญ เธอเป็นสมาชิกหลัก จะขาดไม่ได้”หมิงอวิ้นไม่ได้พูดอะไรท่าทีไร้ชีวิตชีวา ราวกับตุ๊กตาผ้าที่ไร้จิตวิญญาณเธออยากบอกลี่หานถิงเหลือเกิน ว่าไม่ต้องยกข้ออ้างไร้สาระพวกนี้มาปัดส่งเธออีกแล้วในเมื่อเธอได้ใช้เวลาทั้งชีวิต มองทะลุถึงหัวใจอันเย็นชาของเขาแล้ว“จริงสิ” ลี่หานถิงเว้นจังหวะ... “หลินอันสุขภาพไม่ดี ไตของเธอได้รับความเสียหาย ผมเลยให้หมอผ่าตัดเปลี่ยนไตของคุณให้เธอแล้ว”เมื่อได้ยินประโยคนี้ ในที่สุดหมิงอวิ้นก็มีปฏิกิริยาตอบสนองเธอเงยหน้ามองลี่หานถิงนัยน์ตาแฝงความตกตะลึง ความเจ็บปวด และความสิ้นหวังที่ดำมืดราวกับหยดหมึกที่ไม่อาจเจือจางหลินอันเป็นคนผิดเต็มประตูในอุบัติเหตุครั้งนี้ แต่เธอกลับต้องแลกด้วยไตข้างหนึ่งอย่

ลี่หานถิงเรียกติดกันหลายครั้งก็ไม่มีใครตอบรับกระทั่งเขาทิ้งตัวลงบนเตียง มองเพดานที่ว่างเปล่า ถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าหมิงอวิ้นไม่อยู่บ้านเวลานี้ พวกคนรับใช้พักผ่อนกันหมดแล้วหลินอันยิ่งไม่มีทางอดหลับอดนอนรอเขาลี่หานถิงฝืนลุกขึ้นหมายจะรินน้ำอุ่นสักแก้ว ทว่าความเมามายรุนแรงกลับโอบล้อมเขาไว้ราวกับเกลียวคลื่น ยังไม่ทันได้ถอดเสื้อคลุม เขาก็หลับสนิทไปเช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ลี่หานถิงถูกเสียงโวยวายปลุกให้ตื่นเมื่อลืมตา อาการปวดหัวจากการเมาค้างทำให้เขาขมวดคิ้วแน่น พอก้มมองถึงเพิ่งพบว่าตัวเองยังคงอยู่ในท่าเดิมของเมื่อคืน ชายเสื้อยับยู่ยี่ไม่เป็นทรงเขาลุกจากเตียง พอเดินพ้นห้องนอน ร่างเล็ก ๆ ที่กำลังลุกลี้ลุกลนสองร่างก็วิ่งชนเขาเต็ม ๆ“ผมหนูยุ่งไปหมดแล้ว...เมื่อก่อนแม่เป็นคนมัดให้ตลอดเลย!” ลี่เขอเข่อจับผมที่ยุ่งเหยิง ขอบตาแดงก่ำ“กระเป๋านักเรียนของผมล่ะ จะสายแล้วนะ!” ลี่อวิ๋นเฉินสวมรองเท้าแตะแค่ข้างเดียว ส่วนถุงเท้าก็หายไปไหนไม่รู้ระหว่างที่เด็กสองคนกำลังบ่นงึมงำไม่หยุด หลินอันในสภาพงัวเงียก็เดินออกมาจากห้องนอน บนใบหน้าฉายแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัดกระทั่งสายตาประสานเข้ากับนัยน์ตาลึกล้