Short
อดีตดั่งหิมะละลาย

อดีตดั่งหิมะละลาย

By:  เค้กน้ำตาลCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
19Chapters
0views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ชาติที่แล้ว หมิงอวิ้นแต่งงานกับ “สามีล่องหน” คนหนึ่ง วันที่คลอดลูก เธอตกเลือดอย่างหนักจนหมดสติไป ส่วนโทรศัพท์ของลี่หานถิงก็ไม่มีใครรับสายเลยสักครั้ง หลังจากหมอกดร่องจมูกเพื่อเรียกสติให้ฟื้นคืนมา เธอก็จับปากกาด้วยมือที่สั่นเทา เซ็นชื่อของตัวเองลงบนใบยินยอมการผ่าตัด วันที่ลูกไข้สูงถึงสี่สิบองศา ลี่หานถิงก็ยังคงไม่เห็นแม้แต่เงาเช่นเดิม เธอต้องอุ้มลูกวิ่งไปโรงพยาบาลเพียงลำพัง การเฝ้าไข้ติดต่อกันสามวันสามคืนทำให้เธอเหนื่อยล้าจนหมดแรง และสลบล้มลงตรงโถงทางเดิน วันที่พ่อแม่ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์จนเสียชีวิต ลี่หานถิงก็ยังคงไม่อยู่ เธอประคองโกศเถ้ากระดูกอันเย็นเยียบของพ่อแม่กลับมาถึงบ้าน ทว่ากลับถูกคุณลุงที่เดินสวนมาตบหน้าเข้าอย่างจัง เขาตวาดด่าว่าเธอแค่ใจผู้ชายคนเดียวยังรั้งไว้ไม่ได้ เป็นเหตุให้พ่อแม่ที่ใช้ชีวิตอย่างมีหน้ามีตามาตลอด ไม่ทันได้เห็นลูกเขยมาส่งเป็นครั้งสุดท้าย สิ้นลมไปโดยที่ตายตาไม่หลับ กระทั่งอายุห้าสิบแปดปี เธอป่วยเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย และชีวิตก็ดำเนินมาถึงจุดสิ้นสุด

View More

Chapter 1

บทที่ 1

***

~~CHANCÉ~~

***

“Come here.”

River Dawson’s voice slides down my spine like a slow shiver. I’m standing only a few inches away from him, but those two words still pull me closer, like I’m tied to him by something invisible.

Maybe I am.

I should feel embarrassed about how easily I obey him. About how desperate that probably makes me look. But I don’t think about that too much. Because I like him.

No—I’ve liked him for four years.

The hotel light is dim. Outside the window, the city glows under the night sky. It’s Friday night, and I’m far away from home.

I told mom I was sleeping at my best friend’s house. Instead, I’m here. With him.

“Closer,” he murmurs.

I step between his knees. My heart pounds so loudly I’m sure he can hear it. My pussy is so wet, I’m sure he can feel it.

Four years ago, River didn’t even know I existed. I still remember the first time I saw him. It was at the Dawson house. He sat at the edge of the pool, laughing with some other guys. I couldn’t stop staring at how effortlessly handsome he looked.

His sister introduced me as her new friend from drama class. River barely glanced at me before diving into the pool.

“Hey.”

One word. That was all I got. But it was enough. Because from that moment, I couldn’t stop thinking about him.

She warned me immediately that her twin brother was off limits—that if I ever let him touch me, our friendship would be over. I asked her why but she wouldn’t tell me. Her words were final. But I wanted him anyway. I daydreamed about him, that even at night, I touched myself while I looked through the photo of him I hid away in my phone settings.

River’s hand slides to the hem of my shirt, fingers grazing skin just above my waistband. “Take off your clothes.”

The command lands soft but heavy, like a stone dropped in still water. My breath snags. For one heartbeat I hesitate—long enough to feel the shame flicker, long enough to wonder why I still obey so easily. Then my hands move anyway.

I peel the shirt over my head, let it drop. He reaches behind me without asking, unhooks my bra, and slides it off my shoulders. Cool air hits my skin; my nipples tighten instantly.

“Nice,” he says, voice low, eyes fixed on my small breasts like they’re something he’s deciding whether to keep.

Heat floods my cheeks. I close my eyes.

A quiet chuckle rumbles from him. “Don’t do that.” His fingers catch under my chin, tilting my face up. “Look at me, Chan.” He always says my nickname like it’s his property. “I like it when you look at me.”

My lids lift slowly. His gaze is unreadable—studying me the way he studies the ice before a face-off, searching for weakness. I wonder if he remembers the lake three weeks ago. The field trip. Him slipping off the rocks, vanishing under black water. Me stalking him like always, heart in my throat, diving in after him when no one else was close enough to see.

I dragged him to shore, both of us coughing, him furious and embarrassed, me shaking from adrenaline and cold. That night he texted. How about I take you to dinner tomorrow to thank you properly?

First time alone. First time he finally notices me. First time I kissed him, he didn’t pull away. He kissed back, slow and deep in the backseat of his car until the windows fogged and I forgot how lungs were supposed to work. I’d never been kissed before. Never been touched. And I still remember how his hand felt sliding under my skirt that night, careful at first, then not.

Now his fingers brush my waist, tugging me closer until our bodies align. His mouth closes over one breast, hot and wet, tongue circling the peak before he sucks. Hard enough to make my teeth snap together against a sharp sweep of pleasure. I gasp. His other hand slips between my thighs, finds me soaked, and two fingers slide inside without warm-up.

My eyes flutter shut again.

“You’re very wet,” he murmurs against my skin, voice amused, almost clinical. He pumps slowly, curling just right, thumb brushing my clit in lazy circles.

A low moan slips out. My head falls back. “Hmmm…”

I don’t want him to stop. I never want him to stop.

This is only the second time we’ll fuck. The first was messy—backseat after dinner, clothes half-on, my skirt bunched around my waist, his jeans shoved down just enough. I was shameless then, too desperate to care that I was giving him everything on night one. I should’ve known it wouldn’t end there. Because even one taste of River Dawson touching me felt like flying too close to the sun.

Now, two weeks later, we’re in a hotel room with soft sheets. River lifts me onto the bed. My back sinks into the mattress as he leans over me, his hands sliding along my thighs and pushing them apart.

A shiver races through me when his mouth descends. Hot breath first, then the flat of his tongue dragging slowly over my clit. I gasp. My fingers twist in his hair, pulling him closer even as my hips buck involuntarily.

He groans against me, the vibration ripping another sound from my throat, then pushes his tongue inside, fucking me with it. It is deep, rhythmic strokes that make my thighs tremble.

He already knows my body better than I do. Knows the exact pressure, the exact rhythm to make me lose control.

My breath grows uneven. River looks up at me for a moment, watching my face like he enjoys every reaction he pulls from me.

“Look at me,” he murmurs again.

I do.

I arch off the bed, a choked cry tearing free as I cum under his mouth.

And then it happens. The moment I’ve imagined again in my head. The fantasy that burned in my mind for the past two weeks.

He fucks me. Hot.

He stays inside me for several long seconds, breathing hard, forehead pressed to mine. Then he pulls out carefully, ties off the condom, tosses it. Rolls away.

I lie there staring at the ceiling, heart still slamming, body humming with afterglow and something heavier. Emptiness creeps in fast.

He sits up. Reaches for his clothes.

“Are you leaving?” My voice sounds small, fragile.

River pauses near the bed. When he turns back to look at me, something in his expression has changed. It’s more serious.

“This,” he says slowly, gesturing between us, “is how it will be.”

I push myself up on my elbows. “What do you mean?”

His gaze holds mine. “I don’t do love, Chan.”

The words land harder than I expect.

“If you want to keep doing this,” he continues, “there should be rules.”

My stomach tightens. “Rules?”

“No labels.” He watches me swallow. “No drama.” Another beat in my chest. “And no one can know. Not even your best friend, my sister.” River watches my reaction carefully. “Still want this?” he asks.

I should say no. Every warning bell in my head tells me to stop this before it becomes something worse.

Instead, I nod. So stupid. So in love.

Because wanting River Dawson has never been my problem. The problem is that I don’t know how to stop wanting him.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
19 Chapters
บทที่ 1
ผู้ดูแลถามเธอว่ามีใครที่อยากพบเป็นครั้งสุดท้ายไหมเธอมองต้นอู๋ถงที่แห้งเหี่ยวนอกหน้าต่าง ก่อนจะกอดความหวังอันริบหรี่เฮือกสุดท้าย โทรออกหาลี่หานถิงโทรศัพท์คล้ายถูกกดรับสายโดยไม่ได้ตั้งใจ ปลายสายมีเสียงจอแจดังขึ้นพักหนึ่ง ตามด้วยเสียงเร่งเร้าอย่างร้อนใจของเด็กสองคน“พ่อ กินเค้กเสร็จแล้ว เราถ่ายรูปครอบครัวกับน้าอันอันกันเถอะ”“ได้สิ”หมิงอวิ้นเจ็บแปลบที่หน้าอก โทรศัพท์ร่วงหล่นกระแทกพื้นเสียงดัง “ตุบ” จนแตกกระจายท่ามกลางความสิ้นหวังอันไร้ขอบเขต เธอราวกับเรือใบโดดเดี่ยวที่จมดิ่งลงสู่ห้วงทะเลลึก ค่อย ๆ หลับตาลงอย่างช้า ๆ......เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง หมิงอวิ้นก็ย้อนกลับมาตอนอายุยี่สิบเจ็ดปีเรื่องแรกที่เธอทำคือร่างหนังสือหย่าขึ้นมาหนึ่งฉบับเรื่องที่สองคือถือหนังสือหย่าไปหาหลินอันผู้เป็นรักแรกของสามี“ฉันตัดสินใจจะหย่ากับลี่หานถิงแล้ว” หมิงอวิ้นวางหนังสือหย่าลงบนโต๊ะด้วยสีหน้าราบเรียบไร้อารมณ์ “ขอแค่คุณหาวิธีให้เขาเซ็นชื่อลงบนนี้ได้ ตำแหน่งคุณนายลี่ก็จะเป็นของคุณ”หลินอันชะงักไป แววตาปรากฏร่องรอยความประหลาดใจวาบผ่าน “คุณแต่งงานกับลี่หานถิงเจ็ดปี แถมยังมีลูกกับเขาตั้งสองคน ตัดใจ
Read more
บทที่ 2
หมิงอวิ้นเงยหน้ามองผู้ชายที่ไม่ได้พบหน้ากันนานถึงครึ่งเดือน ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ของในบ้านรกไปหน่อย เลยเก็บกวาดน่ะ”ลี่หานถิงไม่ได้สังเกตเห็นถึงความผิดปกติของเธอเขากวาดสายตามองห้องนั่งเล่นอันว่างเปล่าไปรอบหนึ่ง แล้วเอ่ยถามอย่างไม่ใส่ใจ “อวิ๋นเฉินกับเขอเข่อล่ะ”สิ้นคำพูดประตูตรงโถงทางเข้าก็ถูกผลักออกเสียงดัง “ปัง” ร่างเล็ก ๆ สองร่างกำหมัดแน่นวิ่งเข้ามาโดยมีหลินอันเดินตามมาด้านหลังลี่เขอเข่อขอบตาแดงก่ำ เอ่ยเสียงสะอื้น “แม่ใจร้าย! เห็นเราจะตายแล้วยังไม่ยอมช่วยอีก!”ลี่อวิ๋นเฉินเองก็ขมวดคิ้วมุ่น เดือดดาลเป็นฟืนเป็นไฟ “ถ้าไม่ได้น้าอันอันรีบไปไถ่ตัวพวกเราทันเวลา เราคงถูกคนร้ายฆ่าตายไปตั้งนานแล้ว! แม่ไม่สนใจความเป็นความตายของเราเลยสักนิด! แม่ไม่คู่ควรเป็นแม่ของเราเลย!”สีหน้าของลี่หานถิงขรึมลงทันที บรรยากาศรอบตัวเขากดดันขึ้นหลายส่วนเขามองไปทางหมิงอวิ้น น้ำเสียงแฝงแววคาดคั้นอย่างชัดเจน “เกิดอะไรขึ้น”“หานถิง คุณอย่าโทษคุณหมิงเลยนะ” หลินอันมีสีหน้ากังวลแบบพอเหมาะพอดี“เมื่อกี้ฉันบังเอิญเจอคุณหมิงที่ร้านกาแฟ ได้ยินเธอรับโทรศัพท์ ปลายสายพูดถึงเรื่องลักพาตัวอะไรสักอย่าง คุ
Read more
บทที่ 3
ยังไม่ทันที่หลินอันจะพูดจบ ลี่หานถิงก็ถอดถุงมือพลาสติกออก รับปากกาหมึกซึมมาเซ็นชื่อลงไป“ตกลงง่ายขนาดนี้ ไม่คิดจะดูสักหน่อยเหรอ” หลินอันแสร้งถามทั้งที่รู้คำตอบอยู่แล้ว ซ้ำยังจงใจปรายตามองมาทางหมิงอวิ้นลี่หานถิงยกยิ้มมุมปาก “ระหว่างเรายังต้องมีพิธีรีตองพวกนี้อีกเหรอ”“น้าอันอันคะ หนูเองก็อยากได้ของเล่น น้าซื้อให้หนูบ้างได้ไหมคะ” ลี่เขอเข่อกะพริบตากลมโต “หนูอยากเอาตุ๊กตาผ้าขนสัตว์ไปไว้ในห้องเยอะ ๆ เลย! ที่แม่ทำให้มันน่าเกลียดเกินไป หนูไม่ชอบ!”“ผมก็อยากได้ครับ!” ลี่อวิ๋นเฉินชูมือขึ้นอย่างตื่นเต้น “ผมจะเอาอุลตร้าแมนร้อยตัวเลย!”หมิงอวิ้นขมวดคิ้วพลางเอ่ย “ลูกสองคนเป็นโรคหอบหืดนะ จะเอาของเล่นไปไว้ในห้องเยอะเกินไปไม่ได้ ไม่งั้นอาจจะอันตรายถึงชีวิตได้เลย”หลินอันชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมา “ฉันจะเลือกของเล่นที่ทำจากวัสดุที่ปลอดภัยที่สุดให้พวกเขาเอง คุณหมิงวางใจได้เลย”ลี่หานถิงเอ่ยสมทบ “หลินอันเป็นคนจัดการ คุณไม่ต้องห่วงหรอก”เมื่อได้รับอนุญาตจากลี่หานถิง ลี่อวิ๋นเฉินและลี่เขอเข่อก็ดีใจจนออกนอกหน้า พวกเขาประคองใบหน้าของหลินอันแล้วจุ๊บลงไปคนละที“เย้! น้าอันอันใจดีที่สุดเลย!”
Read more
บทที่ 4
เมื่อได้ยินลูกที่ตัวเองทะนุถนอมเลี้ยงดูมากับมือพูดแบบนี้ออกมาหัวใจของหมิงอวิ้นราวกับถูกมีดกรีด เจ็บแปลบขึ้นมาอย่างรุนแรงขอบตาของเธอแดงก่ำ เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ได้สิ งั้นลูกก็ไปหาน้าอันอันของลูกเถอะ เธอคงจะรักลูกมาก!”“หมิงอวิ้น!” ท่าทีของเธอทำให้ลี่หานถิงโกรธจัด “เขอเข่อเกือบตายเพราะคุณ ตอนนี้คุณยังจะพูดจาแบบนี้อีกเหรอ คุณรู้ไหมว่าตอนที่แกหอบหืดกำเริบมันทรมานแค่ไหน”พูดจบ เขาก็หันไปมองพ่อบ้านที่อยู่นอกประตู “ไปเอาใยนุ่นมา!”กว่าหมิงอวิ้นจะตระหนักได้ว่าลี่หานถิงคิดจะทำอะไร เธอก็ถูกคนรับใช้หลายคนกดลงกับพื้นแล้ว“เอาใยนุ่นพวกนี้ยัดใส่ปากเธอซะ ให้เธอได้ลิ้มรสความรู้สึกของการหายใจไม่ออกดูบ้าง”“ลี่หานถิง...อื้อ!”คนรับใช้กดไหล่ของหมิงอวิ้นเอาไว้ คว้าใยนุ่นกำใหญ่ยัดเข้าไปในปากของเธอ ขนเส้นเล็ก ๆ ราวกับเข็มนับไม่ถ้วนทิ่มแทงเข้าไปในหลอดลมของเธอหมิงอวิ้นตัวงออย่างแรง ภายในช่องอกราวกับถูกยัดด้วยฟางแห้งติดไฟ เธอสำลักจนน้ำมูกน้ำตาไหล ปากเปล่งเสียง “ฮึก ๆ” ออกมาอย่างเจ็บปวดเธอจิกพื้นแน่น พลางเงยหน้ามองลี่หานถิงกับลี่อวิ๋นเฉิน“พ่อ ยัดใส่เธออีกเยอะ ๆ เลย ให้เธอจำใส่ใจไว้!” ลี่อว
Read more
บทที่ 5
หมิงอวิ้นเปลี่ยนชุดสำหรับออกไปข้างนอกจนกระทั่งขึ้นรถ ถึงได้พบว่าหลินอันก็อยู่ด้วย“คุณเลี้ยงเด็กสองคนคนเดียวคงไม่สะดวก ผมก็เลยให้หลินอันมาช่วยคุณน่ะ” ลี่หานถิงอธิบายด้วยท่าทีสบาย ๆหมิงอวิ้นไม่ได้พูดอะไร เธอเพียงไปนั่งด้านหลังแบบเงียบ ๆหลินอันคอยป้อนขนมให้ลี่หานถิงอยู่เป็นระยะไปตลอดทาง เด็กทั้งสองคนเองก็ชะโงกตัวไปเบาะหน้าจนลืมไปเสียสนิทว่าบนรถยังมีเธออยู่อีกคนเมื่อถึงสวนสนุก พวกเขายิ่งยัดกระเป๋าใบเล็กใบใหญ่ใส่มือเธอ“แม่ครับ ช่วยเราถือหน่อยสิ!”“หนูจะเล่นม้าหมุนกับพ่อ แล้วก็น้าอันอัน!”เดิมทีหมิงอวิ้นคิดว่าที่พวกเขาให้เธอมา เพราะยังพอจะนึกถึงความผูกพันฉันแม่ลูกอยู่บ้าง นึกไม่ถึงเลยว่าจะเรียกมาเป็นแม่บ้านต่างหากเมื่อมองพวกเขานั่งหยอกล้อกันอยู่บนม้าหมุน ข้อนิ้วของหมิงอวิ้นก็ซีดขาว เธอรู้สึกว่ามันน่าขำเหลือเกินคนที่ผ่านไปผ่านมาต่างพากันซุบซิบ“ครอบครัวสี่คนนี้มีความสุขกันเกินไปไหมเนี่ย พ่อก็หล่อแม่ก็สวย ลูกสองคนก็น่ารักซะขนาดนี้”“แม้แต่แม่บ้านที่พวกเขาหามายังหน้าตาดีเลยนะเนี่ย!”พอได้ยินคำว่า “แม่บ้าน” หมิงอวิ้นก็ขำจนพูดไม่ออกชีวิตนี้ของเธอช่างเหมือนแม่บ้านจริง ๆโชค
Read more
บทที่ 6
ห้าวันต่อมา โรงเรียนจัดประชุมผู้ปกครองหมิงอวิ้นได้รับข้อความจากลี่หานถิงเตือนให้เธอไปร่วมประชุมผู้ปกครอง ด้วยความคิดที่ไม่อยากให้เกิดเรื่องยุ่งยากก่อนจะจากไป เธอจึงออกเดินทางไปโรงเรียนหอประชุมของโรงเรียนเนืองแน่นไปด้วยผู้คนหมิงอวิ้นหาที่นั่งลงผ่านไปไม่นาน ก็เห็นครูใหญ่เดินขึ้นไปบนโพเดียม แล้วเอ่ยด้วยใบหน้าเปี่ยมยิ้มว่า “วันนี้เราได้รับเกียรติจากคุณแม่ของลี่อวิ๋นเฉินและลี่เขอเข่อ มาเป็นตัวแทนผู้ปกครองขึ้นกล่าวสุนทรพจน์บนเวทีครับ!”หมิงอวิ้นชะงักไปกำลังแปลกใจว่าทำไมถึงไม่มีใครแจ้งเธอล่วงหน้า ก็เห็นหลินอันเดินขึ้นไปบนเวที แล้วหยิบไมโครโฟนขึ้นมา“สวัสดีค่ะทุกท่าน ฉันคือหลินอัน คุณแม่ของอวิ๋นเฉินและเขอเข่อค่ะ...”คำพูดหลังจากนั้นของหลินอัน หมิงอวิ้นฟังไม่เข้าหูเลยสักคำเดียวเธอมองเด็กทั้งสองคนถือช่อดอกไม้ วิ่งกระโดดโลดเต้นไปหาหลินอันมองพวกเขาควงแขนหลินอันขนาบซ้ายขวาเพื่อถ่ายรูปเป็นที่ระลึกมองพวกเขาแนะนำ “นี่คือคุณแม่ที่เรารักที่สุด” ท่ามกลางสายตาอิจฉาของเพื่อนร่วมชั้นจู่ ๆ หมิงอวิ้นก็รู้สึกว่าการมีอยู่ของตัวเองช่างเป็นส่วนเกินเหลือเกินหลังจบการประชุมผู้ปกครอง เธอออกจาก
Read more
บทที่ 7
หมิงอวิ้นฟื้นขึ้นมาในโรงพยาบาล ทั่วร่างปวดร้าวราวกับถูกรถบรรทุกทับ บริเวณซี่โครงเจ็บปวดแสนสาหัสประหนึ่งถูกมีดสับนอกจากนี้ บริเวณหน้าท้องยังพันผ้าพันแผลไว้หนาเตอะความเจ็บปวดที่ผิดปกติ ทำให้เธอเกิดลางสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก“ฟื้นแล้วเหรอ” ลี่หานถิงยืนอยู่ด้านข้าง สายตาเย็นชาห่างเหินเขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ย “อีกสองวันหลินอันต้องเข้าร่วมการประชุมสำคัญ เธอเป็นสมาชิกหลัก จะขาดไม่ได้”หมิงอวิ้นไม่ได้พูดอะไรท่าทีไร้ชีวิตชีวา ราวกับตุ๊กตาผ้าที่ไร้จิตวิญญาณเธออยากบอกลี่หานถิงเหลือเกิน ว่าไม่ต้องยกข้ออ้างไร้สาระพวกนี้มาปัดส่งเธออีกแล้วในเมื่อเธอได้ใช้เวลาทั้งชีวิต มองทะลุถึงหัวใจอันเย็นชาของเขาแล้ว“จริงสิ” ลี่หานถิงเว้นจังหวะ... “หลินอันสุขภาพไม่ดี ไตของเธอได้รับความเสียหาย ผมเลยให้หมอผ่าตัดเปลี่ยนไตของคุณให้เธอแล้ว”เมื่อได้ยินประโยคนี้ ในที่สุดหมิงอวิ้นก็มีปฏิกิริยาตอบสนองเธอเงยหน้ามองลี่หานถิงนัยน์ตาแฝงความตกตะลึง ความเจ็บปวด และความสิ้นหวังที่ดำมืดราวกับหยดหมึกที่ไม่อาจเจือจางหลินอันเป็นคนผิดเต็มประตูในอุบัติเหตุครั้งนี้ แต่เธอกลับต้องแลกด้วยไตข้างหนึ่งอย่
Read more
บทที่ 8
ลี่อวิ๋นเฉินกับลี่เขอเข่อเดินหาอยู่พักหนึ่งก็ยังไม่พบหมิงอวิ้น จึงเดินหน้ามุ่ยกลับมาหาลี่หานถิง แล้วสวมกอดเอวเขาไว้คนละข้าง“พ่อครับ แม่ไปไหนเหรอ”“เราหิวจะแย่แล้ว อยากกินคุกกี้ฝีมือแม่!”ลี่หานถิงขมวดคิ้วเล็กน้อยหมิงอวิ้นมักจะคอยดูแลเด็กทั้งสองคนแบบไม่ให้คลาดสายตามาตลอดหากเป็นเมื่อก่อน ไม่ว่าเธอจะไปที่ไหนก็จะพาพวกเขาสองคนไปด้วยเสมอแต่ตอนนี้...“จริงสิ!” ลี่อวิ๋นเฉินนึกอะไรขึ้นมาได้กะทันหัน “วันประชุมผู้ปกครองแม่บอกว่าจะไป แต่ไม่ได้บอกว่าจะไปไหน เรื่องนี้น้าอันอันก็รู้”พอรู้ว่าหลินอันรู้เรื่อง ลี่หานถิงก็เบาใจลงเล็กน้อย พลางคิดว่าหมิงอวิ้นอาจจะมีธุระด่วนกะทันหัน จึงฝากฝังให้หลินอันช่วยดูแลเด็ก ๆ“พ่อคะ เราไปกินมื้อค่ำกับน้าอันอันดีไหม” ลี่เขอเข่อเงยหน้าเล็ก ๆ ขึ้นมาเสนอลี่อวิ๋นเฉินตบมือเล็ก ๆ ด้วยความตื่นเต้นทันที “ดีครับ ๆ ผมเห็นด้วย!”เมื่อเห็นใบหน้าเปี่ยมด้วยความคาดหวังของเด็กทั้งสอง ลี่หานถิงก็วางพัสดุที่แกะไปได้ครึ่งหนึ่งลงบนโต๊ะ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงตามใจอยู่หลายส่วน “โอเค ตามใจพวกลูกก็แล้วกัน”ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถเบนท์ลีย์สีดำก็แล่นมาจอดหน้าประตูร้านอาหารฝรั่งเศส
Read more
บทที่ 9
ลี่หานถิงเรียกติดกันหลายครั้งก็ไม่มีใครตอบรับกระทั่งเขาทิ้งตัวลงบนเตียง มองเพดานที่ว่างเปล่า ถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าหมิงอวิ้นไม่อยู่บ้านเวลานี้ พวกคนรับใช้พักผ่อนกันหมดแล้วหลินอันยิ่งไม่มีทางอดหลับอดนอนรอเขาลี่หานถิงฝืนลุกขึ้นหมายจะรินน้ำอุ่นสักแก้ว ทว่าความเมามายรุนแรงกลับโอบล้อมเขาไว้ราวกับเกลียวคลื่น ยังไม่ทันได้ถอดเสื้อคลุม เขาก็หลับสนิทไปเช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ลี่หานถิงถูกเสียงโวยวายปลุกให้ตื่นเมื่อลืมตา อาการปวดหัวจากการเมาค้างทำให้เขาขมวดคิ้วแน่น พอก้มมองถึงเพิ่งพบว่าตัวเองยังคงอยู่ในท่าเดิมของเมื่อคืน ชายเสื้อยับยู่ยี่ไม่เป็นทรงเขาลุกจากเตียง พอเดินพ้นห้องนอน ร่างเล็ก ๆ ที่กำลังลุกลี้ลุกลนสองร่างก็วิ่งชนเขาเต็ม ๆ“ผมหนูยุ่งไปหมดแล้ว...เมื่อก่อนแม่เป็นคนมัดให้ตลอดเลย!” ลี่เขอเข่อจับผมที่ยุ่งเหยิง ขอบตาแดงก่ำ“กระเป๋านักเรียนของผมล่ะ จะสายแล้วนะ!” ลี่อวิ๋นเฉินสวมรองเท้าแตะแค่ข้างเดียว ส่วนถุงเท้าก็หายไปไหนไม่รู้ระหว่างที่เด็กสองคนกำลังบ่นงึมงำไม่หยุด หลินอันในสภาพงัวเงียก็เดินออกมาจากห้องนอน บนใบหน้าฉายแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัดกระทั่งสายตาประสานเข้ากับนัยน์ตาลึกล้
Read more
บทที่ 10
ลี่เขอเข่อชะโงกหน้าเข้าไปใกล้ นิ้วเล็ก ๆ ชี้ไปที่ตัวอักษรด้านบน แล้วอ่านออกเสียงทีละคำ “ใบ—หย่า พ่อคะ พ่อกับแม่หย่ากันแล้วเหรอคะ”ลี่หานถิงก้าวพรวดเดียวเข้ามา คว้าใบหย่ามาเปิดดูเมื่อเห็นชื่อของเขาและหมิงอวิ้นด้านใน สมองก็พลันขาวโพลนไป!ปลายนิ้วของเขาลูบไล้ไปบนหน้ากระดาษโดยไม่รู้ตัว พลิกดูซ้ำไปซ้ำมาอยู่หลายรอบ กระทั่งตัวเลขหมายเลขเอกสารก็ยังตรวจสอบทีละตัวจนแน่ใจว่าตราประทับสีแดงไม่ใช่ของปลอม ถึงจำต้องยอมรับว่านี่คือใบหย่าของเขากับหมิงอวิ้นจริง ๆแต่เขาจำได้แม่นว่ายังไม่เคยเซ็นชื่อในหนังสือหย่า แล้วหมิงอวิ้นได้ใบหย่ามาได้ยังไงกัน?!“พ่อคะ พ่อกับแม่หย่ากันแล้วจริง ๆ เหรอคะ ถ้างั้นน้าอันอันก็มาเป็นแม่ของพวกเราได้แล้วใช่ไหมคะ” ลี่เขอเข่อมีสีหน้าไร้เดียงสา ไม่ทันสังเกตเห็นคลื่นอารมณ์ที่ซัดสาดอยู่ในแววตาของลี่หานถิงเลยแม้แต่น้อยที่แท้หลายวันที่ผ่านมา พัสดุที่ใส่ใบหย่านี้ก็วางอยู่ใต้จมูกเขา แต่เขากลับไม่สังเกตเห็นเลยสักนิดช่างเหลวไหลสิ้นดี!หลินอันเดินมาจากที่ไกล ๆเมื่อเห็นลี่หานถิงถือใบหย่าอยู่ในมือ ก็รู้ว่าเรื่องนี้คงปิดบังต่อไปไม่ได้แล้ว จึงตัดสินใจสารภาพตามตรง “ความจริงเมื่อ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status