อดีตดั่งหิมะละลาย

ผู้ดูแลถามเธอว่ามีใครที่อยากพบเป็นครั้งสุดท้ายไหม

เธอมองต้นอู๋ถงที่แห้งเหี่ยวนอกหน้าต่าง ก่อนจะกอดความหวังอันริบหรี่เฮือกสุดท้าย โทรออกหาลี่หานถิง

โทรศัพท์คล้ายถูกกดรับสายโดยไม่ได้ตั้งใจ ปลายสายมีเสียงจอแจดังขึ้นพักหนึ่ง ตามด้วยเสียงเร่งเร้าอย่างร้อนใจของเด็กสองคน

“พ่อ กินเค้กเสร็จแล้ว เราถ่ายรูปครอบครัวกับน้าอันอันกันเถอะ”

“ได้สิ”

หมิงอวิ้นเจ็บแปลบที่หน้าอก โทรศัพท์ร่วงหล่นกระแทกพื้นเสียงดัง “ตุบ” จนแตกกระจาย

ท่ามกลางความสิ้นหวังอันไร้ขอบเขต เธอราวกับเรือใบโดดเดี่ยวที่จมดิ่งลงสู่ห้วงทะเลลึก ค่อย ๆ หลับตาลงอย่างช้า ๆ

......

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง หมิงอวิ้นก็ย้อนกลับมาตอนอายุยี่สิบเจ็ดปี

เรื่องแรกที่เธอทำคือร่างหนังสือหย่าขึ้นมาหนึ่งฉบับ

เรื่องที่สองคือถือหนังสือหย่าไปหาหลินอันผู้เป็นรักแรกของสามี

“ฉันตัดสินใจจะหย่ากับลี่หานถิงแล้ว” หมิงอวิ้นวางหนังสือหย่าลงบนโต๊ะด้วยสีหน้าราบเรียบไร้อารมณ์ “ขอแค่คุณหาวิธีให้เขาเซ็นชื่อลงบนนี้ได้ ตำแหน่งคุณนายลี่ก็จะเป็นของคุณ”

หลินอันชะงักไป แววตาปรากฏร่องรอยความประหลาดใจวาบผ่าน “คุณแต่งงานกับลี่หานถิงเจ็ดปี แถมยังมีลูกกับเขาตั้งสองคน ตัดใจยกตำแหน่งคุณนายลี่ให้คนอื่นง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอ”

ภาพประสบการณ์อันแสนเจ็บปวดในชาติที่แล้วผุดขึ้นมาในหัวของหมิงอวิ้น

เธอเพียงเอ่ยอย่างสงบว่า “ลี่หานถิงตัดใจจากคุณไม่ได้ เด็ก ๆ เองก็ชอบคุณมากกว่า ถ้าฉันถอยออกมา ทุกคนก็จะมีความสุข”

ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น

หมิงอวิ้นกดรับสาย ปลายสายพลันมีเสียงร้องไห้ตะโกนเหมือนจะขาดใจของลี่อวิ๋นเฉินลูกชายและลี่เขอเข่อลูกสาวดังแทรกเข้ามา

“แม่ ช่วยเราด้วย!”

“คุณลุงใจร้ายจะตีเราตายแล้ว ฮือ ๆ ๆ ...”

วินาทีต่อมา เสียงเย็นเยียบของโจรลักพาตัวก็กระแทกเข้าหูเธอ “ลูกสองคนของเธออยู่ในมือฉัน! ถ้าอยากให้พวกเขารอด ก็เอาเงินห้าสิบล้านมาไถ่ตัว ไม่งั้นฉัน...”

“ฆ่าทิ้งเลย”

ไม่ทันรอให้โจรพูดจบ หมิงอวิ้นก็ชิงวางสายไปเสียก่อน

เมื่อเห็นภาพนี้ สีหน้าของหลินอันก็เปลี่ยนไป “ฉันเหมือนจะได้ยินเสียงอวิ๋นเฉินกับเขอเข่อร้องขอความช่วยเหลือ คุณจะไม่ไปช่วยพวกเขาเหรอ”

หัวใจของหมิงอวิ้นเย็นเยียบ “ก็แค่การเล่นแผลง ๆ น่ะ”

ชาติที่แล้ว พอเธอรู้ว่าลูก ๆ ถูกลักพาตัว ทั้งยังติดต่อลี่หานถิงผู้กุมอำนาจการเงินของบ้านไม่ได้

เธอร้อนใจจนต้องวิ่งวุ่นขอร้องคนอื่นไปทั่ว กว่าจะรวบรวมเงินห้าสิบล้านได้

ตอนที่ขับรถไปยังจุดนัดหมาย ด้วยความที่เป็นห่วงความปลอดภัยของเด็ก ๆ มากเกินไป เธอจึงเผลอขับรถชนแผงกั้นจนหัวแตก เลือดไหลอาบ

ทว่าท้ายที่สุด เธอกลับได้รู้ว่าคดีลักพาตัวครั้งนี้ เป็นฝีมือของเด็กทั้งสองคนที่วางแผนขึ้นมาเอง

ที่พวกเขาทำแบบนั้น ก็เพียงเพื่อหลอกเอาเงินห้าสิบล้านจากเธอ ไปซื้อของขวัญวันเกิดให้หลินอันเท่านั้น

ดังนั้นในครั้งนี้ เธอจะไม่มีทางหลงกลถูกหลอกอีกแล้ว

หมิงอวิ้นถือกระเป๋า แล้วลุกขึ้นเดินจากไป

เมื่อกลับถึงบ้าน เธอก็นำผ้าพันคอที่ใช้เวลาถักให้ลี่หานถิงกับเด็กทั้งสองคนตลอดหลายวันมานี้ รวมถึงของขวัญคริสต์มาสที่เตรียมไว้ล่วงหน้า

โยนทิ้งลงถังขยะไปให้หมด

เธอกับลี่หานถิงแต่งงานกันเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจ

ส่วนหลินอันคือรักแรกที่เขาไม่อาจตัดใจได้เลยตลอดทั้งชีวิต

ตอนนั้นลี่หานถิงกับหลินอันพัฒนาความสัมพันธ์กันไปจนถึงขั้นพูดคุยเรื่องแต่งงานกันแล้ว ทว่าตระกูลลี่กลับสืบรู้มาว่าตระกูลหลินเข้าไปพัวพันกับธุรกิจสีเทา จึงมองว่าภูมิหลังของหลินอันไม่ขาวสะอาด และบีบบังคับให้ทั้งสองคนเลิกรากัน

ต่อมาเมื่อหลินอันเดินทางไปต่างประเทศ ลี่หานถิงก็เอาแต่จมปลักอยู่กับความเศร้านานถึงครึ่งปี

หลังจากนั้นเขาก็ตกลงยอมแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับตระกูลหมิง

ในวันแต่งงาน เขาพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “เราแค่แต่งงานกันเพราะผลประโยชน์ นอกจากสถานะคุณนายลี่แล้ว ผมก็ไม่สามารถให้อะไรคุณได้อีก”

แม้ปากของหมิงอวิ้นจะบอกว่าไม่ถือสา แต่ในใจกลับยังคงอุ้มชูจินตนาการอันแสนไร้เดียงสาเอาไว้

เธอคิดว่าใจคนเราล้วนทำด้วยเนื้อ ขอเพียงตัวเองทุ่มเทให้มาก อดทนให้มาก ท้ายที่สุดก็จะมอบความอบอุ่นให้แก่ชีวิตคู่ที่แสนเย็นชานี้ได้

ดังนั้นเธอจึงเริ่มหัดทำอาหารที่ลี่หานถิงชอบ รีดเสื้อเชิ้ตให้เขาทุกตัว จดจำทุกความชอบของเขากับลูก ๆ ...

ทว่านอกจากเรื่องบนเตียงที่มีกำหนดตายตัวในแต่ละสัปดาห์แล้ว หัวใจของเขาก็ไม่เคยอยู่กับเธอเลย

เขาไม่เคยตอบข้อความของเธอ ไม่เคยรับโทรศัพท์ของเธอ และไม่เคยใส่ใจเธอ รวมถึงเรื่องทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับเธอด้วย

หลังจากหลินอันกลับประเทศ เขาก็ยิ่งมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งตัดกันไม่ขาดกับอีกฝ่าย ซ้ำยังพาเด็กสองคนไปสนิทสนมกับเธอมากขึ้น

ทว่าในตอนนี้ที่ได้กลับมามีชีวิตใหม่อีกครั้ง

เธอไม่อยากเอาชีวิตทั้งชีวิตของตัวเอง ไปฝังกลบให้กับชีวิตคู่ที่ปราศจากความรักอีกต่อไปแล้ว

จู่ ๆ ด้านหลังก็พลันมีเสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงดังขึ้น พร้อมกับเสียงอันเย็นชาและห่างเหินของลี่หานถิง “ทำอะไรอยู่”