คืนนั้น วันที่ฉันเลือกจะไม่ช่วยเธอ

ห้องแชทตกอยู่ในความเงียบงัน

อีกไม่กี่วินาทีต่อมา เอมิลี่ก็ส่งข้อความเสียงมา

มีเสียงฝนตกหนักโหมกระหน่ำเป็นฉากหลัง

“ฉันไม่อยากให้หน่วยฉุกเฉินเข้ามาเกี่ยวข้องจริงๆ”

“คืนนี้ยังมีคนที่กำลังตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต”

“ฉันคงรู้สึกแย่มากถ้าต้องแย่งทรัพยากรที่ควรนำไปช่วยพวกเขา”

“ตอนนี้สถานการณ์ที่อพาร์ตเมนต์ของฉันยังไม่ได้แย่ขนาดนั้น”

"แค่บ้านของเธออยู่ห่างไปแค่สิบนาทีเอง แล้วเจคก็มีรถจี๊ปขับเคลื่อนสี่ล้อด้วย ฉันเลยหวังว่าเขาจะช่วยไปส่งที่โรงแรมใกล้ๆ ได้"

แทบจะในทันที เพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ ก็พากันแสดงความคิดเห็น

หน่วยงานฉุกเฉินน่าจะกำลังยุ่งหัวหมุนกันคืนนี้ ถ้าเลี่ยงการโทรแจ้งเพิ่มอีกสายได้ ก็ควรเลี่ยงนะ

รถจี๊ปขับเคลื่อนสี่ล้อน่าจะลุยน้ำท่วมได้ดีกว่าอูเบอร์เยอะเลย

ฉันตอบกลับไป

ทางการออกประกาศฉุกเฉินให้ทุกคนอยู่แต่ในบ้าน

น้องชายฉันอายุสิบเก้าปี เขาไม่ใช่เจ้าหน้าที่ฉุกเฉิน และรถจี๊ปของเขาก็ไม่ใช่รถกู้ภัย

ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเขา ใครจะเป็นคนรับผิดชอบ?

เอมิลี่ตอบกลับมาแทบจะทันที

เธอพูดถูก ฉันไม่ควรขอแบบนั้นเลย

ฉันจะหาทางอื่นเอง

ฉันคิดว่าการสนทนาคงจบลงเสียที

แต่แล้วข้อความอีกข้อความหนึ่งก็ปรากฏขึ้น

เอมิลี่:

ถ้าพรุ่งนี้เช้าฉันไม่ไปทำงาน รบกวนโทรแจ้งตำรวจให้ด้วยนะ

ช่อง Slack แทบแตก

ก่อนที่คนอื่นจะทันได้ตอบ หัวหน้าของเราก็เข้าร่วมการสนทนา

ไมเคิล:

ซาราห์ เอมิลี่เป็นผู้ใต้บังคับบัญชาโดยตรงของคุณ

ผมเชื่อมั่นว่าผู้จัดการของผมจะดูแลไม่ให้ใครในทีมต้องติดค้างอยู่โดยไม่มีใครช่วยเหลือในยามที่ต้องการความช่วยเหลือ

เจคมองมาจากโซฟา

“บางทีผมน่าจะไปส่งเธอนะ”

เขาอายุเพียงสิบเก้าปี ยังเด็กพอที่จะเชื่อว่าการช่วยเหลือคนอื่นไม่มีทางทำลายชีวิตของตัวเองได้

ฉันค่อยๆ ดันกุญแจรถของเขากลับไปวางบนโต๊ะ

“นั่งลง”

“แต่เธอบอกไม่ใช่เหรอว่าอพาร์ตเมนต์ของเธอน้ำท่วม? คืนนี้เธออยู่ที่นั่นไม่ได้นะ?”

“ถ้าอพาร์ตเมนต์ของเธอกำลังถูกน้ำท่วม” ฉันพูดแทรก “ก็จะมีเจ้าหน้าที่ไปช่วยเธอเอง ไม่ใช่นาย”

ฉันหันกลับไปสนใจ Slack ต่อ

เจคมีธุระส่วนตัวคืนนี้และจะไม่ได้ไปไหนทั้งนั้น

เอมิลี่ ถ้าเธอตกอยู่ในอันตรายจริงๆ และพวกเราไม่ได้รับการติดต่อจากเธอภายในพรุ่งนี้เช้า ฉันจะแจ้งเรื่องและให้คนไปตรวจดูความปลอดภัยให้แน่ใจ

เกือบจะในทันที มีคนตอบกลับมา

ซาราห์... คุณไม่คิดว่าตัวเองเย็นชาไปหน่อยเหรอ?

คนอื่นๆ ต่างก็แสดงความเห็นไปในทำนองเดียวกัน

การแจ้งเตือนยังคงหลั่งไหลเข้ามาไม่หยุด

จากนั้นไมเคิลก็แท็กฉันโดยตรง

ผมหวังว่าคุณจะคิดทบทวนเรื่องนี้ให้ดีๆ นะ

วิธีที่เราปฏิบัติต่อผู้คนยามวิกฤตมันสะท้อนตัวตนของเราได้ดีทีเดียว

อีกสักพักต่อมา เอมิลี่ก็อัปโหลดรูปภาพขึ้นมา

น้ำท่วมสีดำขุ่นปกคลุมพื้นไม้เนื้อแข็ง รองเท้าสลิปเปอร์สีชมพูคู่หนึ่งลอยอยู่ข้างเตียงของเธอ ระดับน้ำสูงถึงโครงเตียงแล้ว

ตามด้วยข้อความสุดท้าย

เอมิลี่:

บอสคะ ได้โปรดอย่าโทษซาราห์เลยค่ะ