LOGINหลายปีต่อมา "ป๊าก้าบ~" เสียงเรียกเด็กชายผมสีน้ำตาลอ่อน เรียกความสนใจของเซนจากหน้าจอได้ป็นอย่างดี ลูกชายวัยสามขวบเดินเข้ามาภายในห้องทำงานที่ไม่ได้ล็อกประตูด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม "ครับ ออสโลเรียกป๊าทำไมครับ" คนเป็นพ่อเดินเข้าไปอุ้มลูกชายมานั่งบนโต๊ะทำงาน ก่อนจะหลุบตามองมือเล็กๆ ที่เปื้อนขนแมว "ไ
เปิดประตูพร้อมกับออกแรงดันแผ่นหลังสามีเข้าห้องเบาๆ ทั้งหมดอยู่ในสายตาของคนเป็นลูกน้อง ดีนส์มองใบหน้าหวานที่ดูไม่ทุกข์ร้อนที่สามีเจ็บป่วยด้วยความสงสัย ยิ่งรอยยิ้มมีพิรุธนั่นยิ่งทำให้เขาสงสัย “นายหญิงท้องหรือเปล่าครับ” แกร๊ก มือที่จับลูกบิดค้างไว้ชักมือกลับด้วยความตกใจ พริมโรสหันขวับมองมือขวาข
หนึ่งปีต่อมา เจ้าของร่างสูงนั่งทำงานภายในห้องทำงานหรูอย่างเคร่งเครียด เนื่องจากอยู่ในช่วงส่งเอกสารภาษีประจำปี ปกติงานพวกนี้เจ้านายของเขาจะเป็นคนตรวจสอบมันด้วยตนเอง แต่หลังจากกลับฮันนีมูนที่สแกนดิเนเวีย ทั้งคู่กลับเดินทางไปญี่ปุ่นต่อ งานของนายทั้งหมดที่เขาเป็นคนแบกรับคนเดียวตลอดหนึ่งเดือน จึงยังค
ใช้แก้มตัวเองถูไถกับคนตัวเล็ก จนคนถูกกระทำหัวเราะออกมาทั้งที่ใบหน้ายังมีคราบน้ำตา "ใจดีมาก ใส่ใจคนอื่น" เขาชมเปาะจากใจ "จริงเหรอ...ชมอีกสิ" "..." "นะ...ชมเตยอีก ชมอีกๆ" เขย่าท่อนแขนแข็งแรงรบเร้าอย่างเอาแต่ใจ ดีใจเพราะถูกเขาชม ปกติเธอไม่ค่อยถูกชมว่าใจดีกับใคร หากถูกชมว่ากวนประสาทเก่ง หรือเผ
ใบเตยในชุดเดรสน่ารักสมวัยนั่งอยู่หน้ากระจกให้เจ้าของห้องหวีผมให้ ผมยาวสลวยถูกหวีจนเงางาม ก่อนที่มือใหญ่จะบรรจงถักเปียให้คนตัวเล็กอย่างใจเย็น ชุดที่ใส่อยู่เขาก็ซื้อมาให้ ชุดชั้นในก็ด้วย ผมของเธอ เขาก็เปิดยูทูปดูไปด้วย หัดถักไปด้วยจนดูดีและเรียบร้อย “เตยทำเองก็ได้นะคะ” เงยหน้ามองสบตาคนที่ยืนอยู่
ดีนส์อุ้มกระเตงเธอมานั่งที่หน้ากระจก เปิดไฟในห้อง ก่อนจะเดินมาเปิดลิ้นชักหยิบสำลีกับน้ำยาลบเครื่องสำอางออกมาเทลงบนสำลี "ทำไมมีของแบบนี้คะ หรือว่าพาผู้หญิงมาค้างบ่อย" เคยได้ยินจากเพื่อนว่า ผู้ชายบางคนหลังจากผ่านการมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกัน เขาจะดูแลคู่นอนตนเองดุจเจ้าหญิงแทนการปลอบโยนความดิบเถื่อนบนเตี
ชั่วขณะความคิดหนึ่งระหว่างที่ทุกคนกำลังรับประทานอาหารบนโต๊ะ คนตัวเล็กนึกถึงคำว่า ‘อาหารค่ำมื้อสุดท้าย’[1] ความกดดันที่ต่างฝ่ายต่างรู้สึกทำให้อาหารมื้อนี้เสร็จสิ้นอย่างรวดเร็ว คนที่ยังกินอิ่มนอนหลับคงมีแต่ลูกชายตัวกลมซึ่งตอนนี้หลับคาตักพ่อไปแล้ว “ลูกหลับไปแล้ว พี่จะให้บอดีการ์ดพาไปส่งที่ห้องพักก่
TW : Violence (การใช้ความรุนแรง) หกปีที่แล้ว กรุงปารีส, ประเทศฝรั่งเศส (แน่ใจนะว่าไม่ให้พี่ไปรับ) “แน่ใจซี้~ พี่จัดการงานตัวเองไปเถอะ ฉันจำสะพานที่เราเจอกันครั้งแรกได้น่า...” คนตัวเล็กเดินคุยโทรศัพท์กับแฟนหนุ่มระหว่างเดินข้ามถนนไปยังสถาบันทำอาหาร หากวันไหนลุกซ์ตื่นนอนและออกจากห้องพักไปก่อน
TW : Violence (การใช้ความรุนแรง) ผู้หญิงที่นั่งอยู่ในห้องนี้ต่างก็พากันกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ บอดีการ์ดบางนายถึงกับเบือนหน้าหนีกับภาพที่เห็น ใบหน้าของผู้ชายเบอร์สิบสี่ที่ชาลีเพิ่งชี้ตัวนอนตายตาค้างในสภาพถูกยิ่งกลางกะโหลก เลือดอาบไปทั้งใบหน้าจนจำแทบไม่ได้ ฟันในปากก็ถูกเลาะออกจนไม่เหลือฟันหน้าส
“เกมจะไม่พลิกใช่ไหม” “ถ้าธุรกิจคือกระดานหมากรุก ฉันก็คือคิงบนกระดาน คิงไม่มีทางถูกกินและแปดทิศทางการเดินบนเกมนี้ ฉันคำนวณเอาไว้หมดแล้ว” ท้ายทอยสวยถูกรั้งเข้ามาจูบรับสัมผัสบนริมฝีปาก รสจูบละเมียดเนิบนาบแต่ไม่สะดุดแม้แต่น้อย เขาทำให้เธอมั่นใจด้วยจูบ ก่อนที่วงแขนกำยำจะช้อนร่างเล็กขึ้นจนสูทห่มกายเล็







