เข้าสู่ระบบ"ปากเก่งอย่างเธอ มันต้องเจอคนอย่างฉัน!" ในเมื่ออวดดีนัก... มาเฟียร้ายอย่างเขาจะจับ เลขาตัวแสบของศัตรูมาสั่งสอนให้ ‘จมเตียง’ เอง! ‘ปากแข็งแทบตายสุดท้ายก็รัก‘
ดูเพิ่มเติม“Servitude อาณัติรักเมียบำเรอ”
เอเดนxพาย คำเตือนก่อนอ่านนิยาย นิยายเรื่องนี้ เป็นนิยายแนวโรแมนติก อิโรติก และดราม่า อาจมีเนื้อหาที่ไม่เหมาะสม ทั้งเรื่องเพศ ภาษา การกระทำ และด้านอื่นๆ ที่ไม่ควรแก่การประพฤติตาม เช่น การกระทำต่อร่างกายผู้อื่นโดยไม่ได้รับความยินยอม การกระทำทางเพศโดยไม่มีสติ ความรุนแรงอันเนื่องมาจากการดื่มสุราหรือของมึนเมา การมั่วสุ่มทำสิ่งที่ไม่ควร ทั้งหมดของเนื้อหาในนิยาย จึงเหมาะแก่บุคคลที่มีอายุตั้งแต่ 18 ปีขึ้นไป ผู้ที่อายุต่ำกว่า 18 ปี ควรได้รับคำแนะนำ นิยายทั้งหมดของ นามปากกา พิชา - Phicha ถูกสร้างมาจากจินตนาการของผู้เขียน และแต่งเติมเรื่องราวเพื่อความบันเทิง ไม่ได้มีจุดประสงค์ ทำให้อาชีพ หรือหน้าที่การงาน ในทางใดทางหนึ่งของผู้อื่นเสื่อมเสีย และผู้เขียนไม่ได้มีความคิดที่จะสนับสนุนพฤติกรรมเหล่านั้น กรุณาอ่านอย่างมีอรรถรส และความบันเทิงเท่านั้นค่ะ “นิยายเรื่องนี้สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัตลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ห้ามนำไปเผยแพร่ทำซ้ำ หรือดัดแปลงเนื้อหาไม่ว่ากรณีใดๆ หากพบเห็นจะดำเนินคดีตามกฎหมาย ให้ถึงที่สุด" เจ้าของลิขสิทธ์โดย "พิชา - Phicha” You can follow #Phicha on these channels. It's an encouragement for me too. 😊❤ --------------------- เมื่อเธอยอมจำนนตกเป็นลูกหนี้จำยอม ของมาเฟียร้าย ด้วยสถานะนางบำเรอ ภายในห้องสวีทสุดหรูของโรงแรมชื่อดัง บรรยากาศอบอวลไปด้วยความตึงเครียดและแรงดึงดูดบางอย่าง ร่างบางระหงเจ้าของผิวขาวผ่องและทรวดทรงเย้ายวนกำลังนั่งคร่อมอยู่บนตักแกร่งในท่าทางล่อแหลมตามคำบัญชาของมาเฟียหนุ่ม เอเดน เคอร์เลซ เจ้าหนี้จำเป็นที่เธอต้องเอาตัวเข้าแลกเพื่อชดใช้หนี้ก้อนโตแทนพี่ชาย พาย พัชชา พยายามรวบรวมความกล้า เธอรู้ดีว่าสถานะ ‘ลูกหนี้จำยอม’ ของเธอมันหนีไม่พ้น แต่ก่อนที่ทุกอย่างจะเลยเถิดไปกว่านี้ หญิงสาวรีบยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างเบรกอารมณ์ของชายหนุ่มที่กำลังซุกไซ้ซอกคอขาวกรุ่นของเธออย่างหิวกระหาย มาเฟียหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าสวยด้วยสายตาหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ แต่ความต้องการในตัวเธอที่มีมากกว่าทำให้เขายอมนิ่งเพื่อฟังสิ่งที่เธอจะพูด “รีบพูดมา อย่าลีลา” เสียงเข้มติดดุเอ่ยขึ้น “อยู่กับนายพายต้องทำอะไรบ้างคะ” “เป็นผู้หญิงของฉัน มีแต่เรื่องบนเตียง หน้าที่เธอมีแค่นั้น” “แล้วเรื่องงานละคะ” “เธอเอาตัวเข้าแลกแล้ว เธอยังอยากไปทำอะไรอีก หน้าที่เดียวของเธอคือนอนแหกขาให้ฉันเอา” ชายหนุ่มเค่นยิ้มเย็นชา “...” คำพูดหยาบโลนที่เหยียดหยามศักดิ์ศรีทำเอาพัชชาหน้าร้อนผ่าว ความจุกแล่นขึ้นมาถึงลำคอจนแทบพูดไม่ออก “เธอจะสงสัยอะไรนักหนา” “พายอยากให้นายบอกช่วงเวลาในการใช้หนี้ให้ชัดเจนค่ะ พายต้องอยู่ในสถานะนี้นานแค่ไหน” “จนกว่าฉันจะพอใจ” สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวย เขารู้ว่าเธอไม่ได้เต็มใจ แต่นั่นแหละคือความเร้าใจที่ทำให้เขาอยากเอาชนะ “พายขอเวลา 1 ปีได้ไหมคะ” “...” เอเดนขมวดคิ้วมุ่น ปกติคนอย่างเขาไม่เคยเก็บใครไว้นานขนาดนั้น ทีแรกกะว่าแค่ไม่กี่ครั้งพอเบื่อก็คงเขี่ยทิ้งแล้วยกหนี้ให้จบ ๆ ไป แต่ข้อเสนอหนึ่งปี ของเธอกลับทำให้เขารู้สึกสนใจขึ้นมาอย่างประหลาด “นะคะนาย พายขอแค่นี้” เธออ้อนวอนด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แววตาที่สั่นระริกนั้นดูน่ารังแกจนเขาใจสั่น “นั่นหมายถึงค่าตัวเธอ?” “ค่ะ นายจะคิดแบบนั้นก็ได้ ถือว่าเป็นค่าตัวพาย ในช่วงเวลา 1 ปีที่จะชดใช้หนี้คืนให้นาย” “เธอไม่คิดว่าค่าตัวเธอแพงไปเหรอ มีอะไรดีขนาดนั้น ฉันถึงต้องจ่ายแพง” ถึงแม้จะรู้สึกคุ้มมากแล้วก็ตาม แต่คำพูดนั้นก็อยากประชดให้เธอรู้สึกไม่ดี “...” พัชชาชาดิกไปทั้งตัว ถึงแม้จะยอมเอาตัวเข้าแลก ยอมลดศักดิ์ศรีเพื่อชดใช้หนี้แทนพี่ชายที่ก่อไว้ แต่พอได้รับคำพูดดูถูกเหยียดหยามแบบนี้ ก็ทำให้เธอรู้สึกแย่เอามาก ๆ “หึ!” เอเดนแค่นหัวเราะในลำคอ ปกติผู้หญิงมีแต่จะคลานเข่ามาขอให้เขาเลี้ยงดูนาน ๆ แต่คนรักสนุกและบ้างานอย่างเขามักจะเบื่อเร็วและไม่ชอบความวุ่นวาย เขาไม่เคยควงใครออกหน้าออกตา ยกเว้นดาราดังหรือเซเลปที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจเท่านั้น แต่ผู้หญิงตรงหน้ากลับเป็นคนแรกที่ขอกำหนดเวลา ที่จะไปจากเขาเสียเอง “พายไม่เคยผ่านผู้ชายคนไหนมาก่อนค่ะ นายคือผู้ชายคนแรก” แล้วเธอก็ไม่ประสาเรื่องเซ็กส์เอามาก ๆ ด้วย ก็ไม่รู้ว่าสิ่งนี้จะทำให้เขาพอใจในตัวเธอได้หรือเปล่า “...” ประโยคสั้น ๆ นั้นทำให้ความหงุดหงิดของเอเดนสลายหายไปทันที ‘เขาเป็นคนแรกของเธอ’ คำนี้มันช่างทรงพลังต่อความรู้สึกของลูกผู้ชายอย่างเขาเสียจริง “อ่อ นี่คือเหตุผลที่ฉันต้องจ่ายแพงสินะ ความจริงฉันก็เป็นคนเบื่อเร็ว ข้อเสนอเธอก็น่าสน” “ค่ะ” พัชชาลอบถอนหายใจ อย่างน้อยเธอก็รู้ว่าฝันร้ายนี้จะมีวันสิ้นสุด “เอาเป็นว่า ฉันตกลงกับคำขอของเธอ” “ขะ...ขอบคุณนะคะนาย” เธอยิ้มออกมาได้ อย่างใจชื้น “มาถึงข้อเสนอของฉันบ้าง” “ค่ะ” “ในเมื่อเธอมีข้อเสนอมาแลกเปลี่ยนกับหนี้ ฉันก็มีข้อเสนอของฉันเหมือนกัน” เอเดนโน้มตัวลงไปกระซิบชิดใบหู “ค่ะ” เธอก็ตั้งใจฟังข้อเสนอของเขาเหมือนกัน “ในระยะเวลาที่อยู่กับฉัน ฉันจะเอาเธอตอนไหนก็ได้ที่ฉันต้องการ เธอห้ามมีข้อแม้นอกจากช่วงที่เป็นประจำเดือน ฉันเป็นคนไม่ชอบผูกมัดกับใคร เธอก็อยู่ในที่ของเธอ สถานะของเธอคือนางบำเรอ ไม่ได้มีอะไรที่มากไปกว่านั้น และฉันก็ไม่ได้มีแค่เธอคนเดียว ฉันยังมีเดทกับอีกหลายคน” “ค่ะ” เรื่องนี้เธอทราบดี สถานะของเธอกับเขา มันก็แค่เจ้าหนี้กับลูกหนี้เท่านั้น เธออยู่ในสถานะนางบำเรอ รู้อยู่แล้วว่าระหว่างเขากับเธอไม่มีคำว่าความรัก เข้ามาเกี่ยวข้อง “และที่เธอต้องรู้ ฉันจะไม่ป้องกันอะไรทั้งนั้น ให้เธอเป็นคนกินยาเอง ยาของเธอมีคนเตรียมมาไว้ให้แล้ว” ไม่รู้อะไรดลบันดาลใจให้เขาอยากทำแบบนี้ ปกติคนอย่างเขาป้องกันกับทุกคน ไม่เคยประมาทกับเรื่องนี้ แต่กับเธอแล้วเขาอยากสัมผัสแบบแนบชิด ไม่มีอะไรมาขวางกั้นมากกว่า “เอ่อ เรื่องนี้ นายป้องกันไม่ได้เหรอคะ” คำพูดนั้นทำเอาพัชชาตาโต “ทำไม กลัวฉันเอาโรคมาติดหรือไง” “พายหมายถึงว่า เราจะได้ป้องกันกันทั้งสองฝ่ายด้วย” เมื่อเขาบอกว่าไม่อยากให้ปัญหาตามมาทีหลัง เธอเองก็ไม่อยากมีปัญหาทีหลังเหมือนกัน “ฉันไม่เคยเอากับใครโดยที่ไม่ป้องกัน กับคนอื่นฉันป้องกันตลอด แต่กับเธอฉันต้องการแบบนี้ เพราะฉันจ่ายเธอแพง” เขาหาเหตุผลบ้า ๆ มากลบเกลื่อนความต้องการลึก ๆ เพื่อไม่ให้เสียฟอร์ม “ค่ะ ก็ได้” เธอได้แต่เม้มปากแล้วตอบไปอย่างฝืน “เธอต้องไม่ลืมหน้าที่ของตัวเอง กินยาอย่าให้ขาด ถ้าไม่อยากมีเรื่องวุ่นวายตามมาทีหลัง ฉันไม่อยากมีลูก ไม่อยากรับผิดชอบชีวิตใคร” “...” เธอจะจำเอาไว้ให้ดี จะไม่ลืมหน้าที่ของตัวเอง “เธอห้ามรู้สึกอะไรกับฉันเด็ดขาด ห้ามหึง ห้ามหวง ไม่ว่าฉันจะควงใครอีกกี่คนก็ตาม เธอต้องอยู่แค่ในที่ของตัวเองเท่านั้น เพราะฉันเป็นคนขี้รำคาญไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวาย โดยเฉพาะผู้หญิงที่น่ารำคาญ อีกอย่างห้ามเรียกร้องอะไรจากฉัน เมื่อถึงเวลาของเธอก็ไปได้เลย” เขาพูดออกไปอย่างชัดเจน นี่คือสิ่งที่เขาไม่ชอบที่สุด ในพฤติกรรมของพวกผู้หญิงงี่เง่าที่ผ่านมาในชีวิต พวกเธอเหล่านั้นมีแต่ความน่ารำคาญ “ค่ะ รับทราบค่ะ” เธอก็ตอบรับพร้อมกับความคิดฉงน ทุกอย่างที่เขาบอกเธอรับฟังทั้งหมด เพราะหลังจากนี้จนครบหนึ่งปีแล้ว เธอเองก็จะออกจากชีวิตเขาทันที เพื่อไปใช้ชีวิตของตัวเองเหมือนกัน มันจะไม่มีเรื่องระหว่างเราเกิดขึ้นอีก และเขากับเธอจะกลายเป็นคนแปลกหน้าตลอดไป “แค่นี้ใช่ไหม” “ค่ะ เรื่องของพายมีแค่นี้” “อืม ถ้าอย่างนั้นก็ตามนี้” “พายอยากได้สัญญาด้วยค่ะ นายทำสัญญาให้พายได้ไหมคะ” “เธอนี่เรื่องมากจริง ๆ” “เพื่อประโยชน์ของเราสองคนค่ะ หนี้ของพายก็จะหมด ส่วนนายก็จะได้แน่ใจว่าพายจะไม่เรียกร้องอะไรจากนาย แล้วก็จะไม่มีลูกของนายที่เกิดมาจากพายแน่นอน” “อืม เดี๋ยวฉันให้เซย่าจัดการให้” “ค่ะ” เธอก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมา “เธอมีอะไรอีกรีบพูดมาให้จบ เพราะหลังจากนี้เธอจะไม่ได้พูดอะไรแล้วนอกจากคราง” “เอ่อ ไม่มีแล้วค่ะ” “ถ้าอย่างนั้นก็ลุกขึ้น ฉันจะพาเธอไปที่ห้องนอน” เขาออกคำสั่งกับเธอที่นั่งค่อมร่างเขาอยู่ “...” พัชชาก็ถึงกับกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ หน้าตาเขาตอนนี้จริงจังใช่เล่น นั่นทำเอาเธอรู้สึกกลัวขึ้นมาอีกครั้ง และไม่ทันที่เธอจะได้ลุก คนตัวโตก็อุ้มช้อนตัวเธอลุกขึ้นก่อน โดยตอนนี้เธอหันหน้าไปหาเขา เขากำลังอุ้มเธออยู่ในท่าอุ้มเตง “เอ่อ พายเดินเองได้ค่ะ” “ไม่ต้อง เธอทำให้ฉันเสียเวลามามากแล้ว” สายตาปรารถนาอย่างรุนแรงถูกส่งมาหาเธอ ก่อนที่เขาจะพาเดินตรงไปยังเตียงกว้าง “ฉันจะอาบน้ำก่อน” “ค่ะ งั้นพายรอ...” “เข้าไปอาบให้ฉัน เสร็จแล้วจะได้มาทำอย่างอื่นต่อ” “คะ...” “หึ” เอเดนกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ขณะอุ้มคนตัวบางเข้าห้องน้ำ จังหวะการก้าวเดินทำให้บางอย่างที่ตื่นตัวเสียดสีกับกึ่งกลางกายสาวผ่านเนื้อผ้าบางเบา “อื้อออ” เธอที่รู้สึกเหมือนกัน ก็เผลอหลุดเสียงครางแผ่วออกมาเมื่อความเสียวซ่านแล่นริ้วจากการจงใจเบียดกระแซะของเขา “หึ่ม” เขาหรี่ตามองใบหน้าสวยที่เริ่มเปลี่ยนสีด้วยความพอใจ “นะ...นายปล่อยพายลงก่อนดีไหมคะ” “ทำไม เธอไม่ชอบท่านี้เหรอ” เขาไม่เพียงไม่ปล่อย แต่ยังขยับกายเข้าหาจนชิดยิ่งกว่าเดิม “เอ่อ...” “ช่วงเวลาหนึ่งปีของเธอหลังจากนี้ เธอได้อยู่บนตัวฉันทุกท่าแน่ไม่ต้องห่วง” “...” นั่นทำเอาเธอรีบก้มหน้าหลบสายตาคมปลาบที่ดูเหมือนจะหลอมละลายเธอได้ทุกเมื่อ “หึ ฉันชอบกลิ่นตัวเธอจัง” มากไปกว่านั้นคือเขาก็แกล้งขยับตัว เพื่อให้เธอรู้สึกสยิว “ค่ะ เอ่อ...นายจะอาบน้ำเลยไหมคะ” “อาบสิ เธอจะอาบด้วยไหม” “พายอาบแล้วค่ะ เดี๋ยวพายจะอาบให้นาย” “อืม หวังว่าคราวนี้คงจะไม่มากล่าวหา ว่าฉันแกล้งเธอเหมือนคราวก่อนนะ” “มะ...ไม่ค่ะ” “ตอนนั้นเธอยังโทษฉันอยู่เลยไม่ใช่เหรอ ว่าฉันตั้งใจจะแกล้งเธอ” “พายขอโทษที่คิดแบบนั้นค่ะ” “รู้ตัวก็ดี เพราะวันนี้ฉันจะลงโทษเธอทั้งคืน” ---------------- เปิดเรื่องค่ะ ❤️🎉 มาแนวมาเฟียนางบำเรอกันบ้างนะคะ ถ้าชอบแนวนี้อย่าลืมเข้ามาอ่านกันนะ รัก ดราม่า NC แซ่บ จบสุขนิยมค่ะ แรก ๆ พระเอกร้าย หลัง ๆ โบ้ นางเอกหอบลูกหนี มาเจอกันอีกทีลูกก็โตแล้วสายตาคมกริบของเขาจ้องมองใบหน้าหวาน ด้วยความเย็นเยียบ เอเดนคาดการณ์ไว้อยู่แล้วว่าต้องมีวันนี้ วันที่ผู้หญิงอวดเก่งอย่างเธอจะซมซานมาเสนอตัวให้เขาในฐานะคนที่ไร้ทางเลือก“ตอนนี้ฉันยังไม่สะดวกจะคุยเรื่องนี้... เพราะฉันกำลังเตรียมตัวเดินทาง”“พายขอโทษสำหรับทุกเรื่องที่เกิดขึ้นค่ะ” เธอเอ่ยเสียงสั่นพร่า ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีตีรวนอยู่ในอก“นั่งลง! แล้วคุกเข่าต่อหน้าฉัน” เขาออกคำสั่งเสียงดุ“...” คำพูดนั้นเปรียบเสมือนโดนตบหน้าฉาดใหญ่ เธออึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะย้ำเตือนตัวเองว่าตอนนี้เธอต้อยต่ำกว่าเขามาก ร่างบางหลับตาลงช้า ๆ พยายามละทิ้งศักดิ์ศรีที่เคยยึดถือ แล้วค่อย ๆ ทรุดตัวคุกเข่าลงต่อหน้าชายหนุ่มอย่างจำนน“หึ ฉันไม่คิดว่าจะได้เห็นภาพนี้ เร็วขนาดนี้” เอเดนเค่นยิ้มเยาะ ยิ่งเห็นเธอยอมศิโรราบเขาก็ยิ่งได้ใจ เขารู้ดีว่าคนอย่างพัชชาบูชาศักดิ์ศรีเหนือสิ่งอื่นใด ขนาดเขาเคยยื่นข้อเสนอให้เองเธอยังสะบัดหน้าใส่ แต่วันนี้เธอกลับเดินมาหาเขาถึงที่ คงจะถึงทางตันของชีวิตแล้วจริง ๆ“ค่ะ พายรู้ว่านายต้องการตัวพาย แล้วพายก็มาเสนอตัวตามที่นายต้องการแล้วค่ะ” แม้จะเจ็บปวดกับคำพูดถากถางเพียงใด แต่เธอก็พยายามรักษาใบหน้
“นี่พาย เธอเป็นบ้าไปแล้วหรือไง!” อาน่าตวาดลั่น“พวกเธอเอาเงินฉันไปใช่ไหม เอาคืนมาเดี๋ยวนี้!” พัชชาตวาดกลับด้วยความโกรธจัดจนลืมตัว เธอถลาเข้าไปกระชากกระเป๋าสะพายของอาน่า หวังจะค้นหาเงินของตัวเองที่มั่นใจว่าต้องซ่อนอยู่ในนั้น“อีบ้า ปล่อยนะ อย่ามาทำร้ายร่างกายฉันแบบนี้!” อาน่าโวยวายเสียงดังลั่นทางเดิน จนคนที่พักอยู่ห้องข้าง ๆ ต่างพากันเปิดประตูออกมาดูเหตุการณ์ด้วยความอยากรู้“เอาเงินฉันคืนมา!” พัชชาไม่ฟังเสียงทัดทาน ความสติแตกทำให้เธอพยายามยื้อแย่งกระเป๋า จากมืออาน่าอย่างไม่ลดละเพี๊ยะ!“แกอย่ามาทำแบบนี้กับฉันนะ” อาน่าฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าของพัชชาเต็มแรง“แกนั่นแหละเอาคืนมา!” พัชชาที่ความอดทนขาดผึงพุ่งสวนกลับทันทีเพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!พัชชารัวฝ่ามือใส่หน้าอาน่าอย่างแรงหลายครั้ง จนอีกฝ่ายล้มฟุบลงไปกองกับพื้น แล้วเธอก็อาศัยจังหวะนั้นคว้ากระเป๋ามาได้สำเร็จแล้วรีบเทข้าวของข้างในออกมาค้นหาเงินของตัวเองอย่างบ้าคลั่งผู้คนที่มุงดูอยู่ต่างอ้าปากค้างด้วยความตกใจ เพราะกฎเหล็กของที่นี่ คือห้ามมีการทะเลาะวิวาทเด็ดขาด แต่ละคนจึงได้แต่ยืนมองอยู่ห่าง ๆ ไม่มีใครกล้าเข้าไปห้าม เพราะกลัวจะโดนหางเลขถูกลง
หลังจากตะเกียกตะกายออกมาจากห้องของเอเดนได้ พัชชาก็รีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งตรงไปยังห้องแต่งตัวทันที ทว่าเมื่อเปิดประตูเข้าไป กลับต้องชะงักเมื่อพบกับสายตาหลายคู่ที่จ้องมองมาอย่างผิดปกติ อาจเป็นเพราะชุดที่เปียกปอนจนแนบเนื้อและใบหน้าที่ดูสะบักสะบอมอย่างเห็นได้ชัด“นี่เธอเป็นอะไร” ซินดี้ เพื่อนร่วมงานคนใหม่เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง“ปะ...เปล่า...” พัชชาตอบเลี่ยง ๆ พลางหลบสายตา“นี่อย่าบอกนะว่าเธอกับนาย...” ซินดี้อมยิ้มอย่างรู้ทัน เพราะสาวสวยที่ถูกเรียกพบเป็นการส่วนตัวส่วนใหญ่ มักจะจบลงที่การปรนนิบัติเอเดนทั้งนั้น“ไม่ใช่นะ ฉัน...”“หึ่ม เธอจะปฏิเสธทำไมล่ะ อยู่ที่นี่นะถ้าใครได้เป็นคนโปรดของนายนะ ก็จะยิ่งใหญ่ขึ้นมาทันทีเลยล่ะ”“แต่ฉันไม่ใช่” เธอพยายามอธิบายซ้ำ“จะไม่ใช่ได้ยังไง ในเมื่อยัยมีเรีย รูมเมทของเธอ เพิ่งจะเดินหัวฟัดหัวเหวี่ยงออกไปเมื่อกี้เอง” ซินดี้หัวเราะเบา ๆ อย่างพอใจ เพราะเธอมักจะมีเรื่องระทบกระทั่งกับมีเรียอยู่เป็นทุนเดิม“นี่พวกแกสองคนนินทาฉันเหรอ” เสียงแหลมปรี๊ดดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของมีเรียที่เดินเข้ามาด้วยใบหน้าถมึงทึงเพี๊ยะ!“มีเรีย! ทำอะไรของเธอ!” ซินดี้อุทานอย่างตกใจเมื่
เวลาล่วงเลยผ่านไปพร้อมกับการเจรจาธุรกิจที่ลงตัว ลูกค้าระดับ VVIP ต่างพากันประทับใจในการต้อนรับของคลับแห่งนี้ หญิงสาวทุกคนทำหน้าที่ของตัวเองได้อย่างไร้ที่ติ รวมถึงพัชชาที่แม้จะเป็นมือใหม่แต่ก็รับมือได้ดีจนน่าเหลือเชื่อ“กูกลับก่อนนะ” เมื่อถึงเวลาบอกลา บลูเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเสียดายอย่างปิดไม่มิด ปกติไม่ค่อยมีผู้หญิงคนไหนกล้าปฏิเสธเขาตรง ๆ แบบนี้ แต่พัชชาทำให้เขารู้ว่าเธอมีจุดยืนที่ชัดเจน และเขาก็ไม่ใช่พวกชอบบังคับฝืนใจใครซะด้วย“เออ ไสหัวไปได้แล้ว” เอเดนตอบกลับอย่างไม่จริงจังนัก“ส่วนหนู นี่ทิปสำหรับวันนี้” บลูยื่นปึกเงินจำนวนมากลงตรงหน้าพัชชา“เอ่อ...ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ” พัชชาพยายามเก็บอาการตื่นเต้นเอาไว้อย่างสุดความสามารถ ไม่คิดเลยว่าการทำงานเพียงคืนเดียว จะได้ค่าตอบแทนมากมายมหาศาลขนาดนี้“ไว้ฉันจะมาหาใหม่นะ”“ค่ะ ยินดีค่ะ” พัชชาตอบรับพร้อมส่งรอยยิ้มพิมพ์ใจให้ด้วยความรู้สึกขอบคุณจากใจจริง“...” รอยยิ้มนั้นกลับยิ่งสุมไฟในอกของเอเดนให้ลุกโชน กับเขาเธอไม่เคยส่งยิ้มสดใสให้แบบนี้เลย ทั้งที่ตอนนี้เธออยู่ในสถานะลูกหนี้ของเขาแท้ ๆ“คนอื่นออกไปได้ แต่เธออยู่ก่อน” เอเดนออกคำสั่งเสียงเข้ม พลางจ้อ





