Mag-log inสองวันถัดมา...
หลังจากที่ขนมรู้ว่า คนส่งกาแฟให้เธอทุกวันคือใคร ก็ถึงเวลาอ่อยกลับแบบเนียน ๆ แล้วล่ะ
ขนมนั่งทำงานหน้าคอมเงียบ ๆ แต่มือกลับไถดูมือถือที่เพิ่งค้นประวัติร้านขนมเจ้าเก่าที่อยู่ในตลาดใกล้โรงเรียนมัธยมเก่า
“ขนมเปียกปูนมะพร้าวอ่อน” ขนมที่เขาเคยกินตอนมัธยมซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนเธอจำได้ขึ้นใจ
ตอนนั้นเธอยังเป็นเด็กน้อยที่เอาแต่แอบมองพี่กันต์นั่งกินใต้ต้นมะม่วงหลังตึกเรียน
แต่ตอนนี้...เธอโตพอจะซื้อให้เขาแล้ว
เธอสั่งขนมเปียกปูน 2 กล่องจากร้านดั้งเดิม พร้อมกับฝากโน้ตเล็ก ๆ ไปด้วย ให้ไรเดอร์ส่งตรงไปยังสำนักงานของ KTEG
“ไม่รู้ว่ายังชอบขนมเหมือนเดิมมั้ย แต่หนูจำได้...ว่าพี่เคยกินทุกเย็นหลังเลิกเรียน"
โดยที่เธอก็ไม่ลงชื่อในโน้ตเหมือนกัน
...
ช่วงบ่าย — ที่ไซต์ก่อสร้างสำนักงานใหญ่ KTEG
กันต์กำลังคุมหน้างานอยู่ จู่ ๆ ก็พนักงานรปภ. ก็เดินถือถุงขนมพร้อมโน้ตเล็ก ๆ มาส่งให้ เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะหยิบมาเปิดดู
‘ขนมเปียกปูนมะพร้าวอ่อน’
แถมยังมาจากร้านเดิมที่เขาเคยซื้อทุกวันสมัยม.ปลาย ร้านที่เขาเองยังนึกไม่ถึงว่าเธอจะจำได้
มือใหญ่เปิดโน้ต อ่านเพียงไม่กี่บรรทัด ก็หลุดยิ้มกว้าง...ชนิดที่ลูกน้องหันมามองด้วยความสงสัย
กันต์เก็บโน้ตไว้ในกระเป๋าเสื้อ ก่อนจะนั่งลงใต้เพิงพักริมไซต์งาน กินขนมคำแรก รสชาตินุ่ม หอม หวานน้อย ๆ เหมือนเดิม เหมือนเมื่อวันวาน
เขาหลุบตามองกล่องขนมแล้วพึมพำเบา ๆ
“อยากรู้จริง ๆ ว่าเด็กคนนี้...จะไม่รู้สึกอะไรเลยกับพี่แล้วจริง ๆ เหรอวะ”
เย็นวันนั้น
หลังกลับจากทำงาน ขนมก็จัดการอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ใส่เสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้นตัวโปรด ก่อนจะนั่งลงที่โซฟาในห้องนั่งเล่น มือก็ไถอินสตาแกรมในมือถือไปเรื่อย ๆ
แต่ทันทีที่เห็นสตอรี่ล่าสุดของพี่กันต์ มือบางก็หยุดกดทันที
โพสต์ของเขามีเพียง ‘กล่องขนมเปียกปูน’ วางอยู่บนโต๊ะไม้ พร้อมแคปชันเรียบง่าย
🖤 “ของโปรดจากใครบางคน :) ”
ขนมหลุดยิ้มกว้าง ก่อนจะรีบยกมือถือขึ้นปิดหน้าเพราะรู้สึกได้ว่าหน้าร้อนผ่าวไปหมด หัวใจเต้นเร็วเหมือนจะทะลุอก ทั้งเขิน ทั้งหวั่นไหว และแอบมีความสุขเล็ก ๆ ที่บอกใครไม่ได้
“ใครแอบเขินอยู่ตรงนี้เอ่ย~”
เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหลัง ทำเอาขนมสะดุ้งเฮือก
หมับ!
มือของมิวโผล่มาจับหน่มน้มของขนมเต็ม ๆ แบบไม่ให้ตั้งตัว
“ย๊าาา!!! ยัยบ้า!”
ขนมร้องเสียงหลง พยายามดันเพื่อนออกอย่างตกใจ แก้มแดงแจ๋ทันที
มิวหัวเราะร่าอย่างสะใจ พร้อมพูดแซวเสียงดัง
“หน้าแดงยิ่งกว่าตูดลิงอีกนะคะ เพื่อนขา~”
“ยัยมิว!! เดี๋ยวเหอะ!!”
“อะไรจ๊ะ~ ก็เห็นคนยิ้มหวาน ตางี้ล่องลอย มองสตอรี่ผู้ชายแล้วหน้าแดง มันน่าแกล้งมั้ยล่ะ!”
มิวแกล้งทำหน้าตายียวนใส่ ก่อนจะหันไปคว้ามือถือของขนมมาดู
“โห...ลงสตอรี่แบบนี้ จิ้นแรงมากค่ะ คุณเพื่อน!”
“น้องส่งขนมให้ พี่โพสต์ตอบ ชัดเว่อร์”
“ชัดบ้าอะไร! คนส่งอาจเป็นใครก็ได้ปะ!” ขนมพยายามแก้ตัว น้ำเสียงติดตื่น ๆ แต่รอยยิ้มมุมปากกลับซ่อนไม่มิด
มิวหรี่ตามองอย่างรู้ทัน
“อย่าให้รู้นะว่าแกเริ่มใจอ่อน ฉันจะเอาคลิปที่แกเขินลงต๊อกแต๊กแน่ ๆ”
“ยัยบ้า! อย่านะ!!” ขนมหยิบหมอนเขวี้ยงใส่เพื่อนเสียงหลง มิวหัวเราะลั่นห้องพลางวิ่งหนีแบบสะใจ
และเมื่อทั้งสองหยุดวิ่งเล่นไล่จับ ก็พากันทิ้งตัวนอนหอบอยู่บนโซฟา สายตาของขนมก็เผลอมองไปที่จอมือถืออีกครั้ง ภาพกล่องขนมเปียกปูนกับแคปชั่นเรียบ ยังโพสอยู่แบบนั้น
หัวใจเธอเต้นตึกตักอยู่ในอก แม้จะทำเป็นปฏิเสธทุกอย่าง แต่มือเธอกลับยกขึ้นแตะแก้มตัวเองเบา ๆ
ก็เขาเป็นคนเดียวในโลก ที่รู้ว่าเธอชอบกาแฟไม่ใส่น้ำตาล
แล้วเขาก็ยังเป็นคนเดียว ที่เธอรู้ว่า ชอบขนมเปียกปูนที่สุดในโลกเหมือนกัน
ขนมหยิบหมอนขึ้นมากอดไว้แน่น ๆ ดวงตากลมโตเป็นประกายแพรวพราวระยับ
เธอยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย
‘ระวังตัวให้ดีนะคะพี่กันต์...หนูไม่ใช่แค่เด็กข้างบ้านอีกต่อไปแล้ว’
‘คราวนี้...ที่หนูกลับมา หนูจะทำให้พี่หลงหนูจนโงหัวไม่ขึ้นเลยคอยดู’
คืนนั้น หลังจากกลับถึงห้องพักฟื้นส่วนตัว ชั้น 8 ของโรงพยาบาลเอกชนที่เงียบสงบแสงไฟสลัวสีเหลืองนวลจากโคมข้างเตียงสาดลงมาอย่างอ่อนโยน ปกคลุมร่างเล็กของขนมที่นอนหลับสนิทบนเตียงผู้ป่วยข้างกายเธอ คาแนล…ขนมหวานตัวน้อย…นอนขดตัวอยู่ในอ้อมแขนแม่ แก้มแดงระเรื่อ ริมฝีปากจิ๋วขยับเบา ๆ ราวกับกำลังฝันดีขนมหายใจแผ่วสม่ำเสมอ ผมยุ่งเหยิงแต่ยังสวยงามในสายตาเขากันต์นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียง มือใหญ่ประสานกันวางบนตัก เขาไม่ได้หลับตาแม้แต่นิดเดียวสายตาคมกริบที่เคยมองแผนผังอาคารสูงระฟ้า มองงบประมาณโครงการพันล้าน คืนนี้กลับดูอ่อนโยนจนไม่เหมือนซีอีโอที่ดูเย็นชาและแข็งกระด้างแม้แต่นิดเดียวเขามองภาพตรงหน้า เมียกับลูกนิ่ง และนาน ราวกับกลัวว่า ถ้าเผลอกะพริบตา ภาพงดงามที่สุดในชีวิตจะหายไปแล้วเขาก็กระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่า“พี่เคยสร้างบ้านมาหลายหลัง… คฤหาสน์ริมน้ำ โครงการหรูใจกลางเมือง คอนโดมิเนียมระดับพรีเมียม”“แต่ไม่มีหลังไหนเลย…ที่ทำให้พี่รู้สึกถึงความอบอุ่น ความรัก และความสุขได้เท่ากับหลังที่มีภรรยากับลูกของพี่อยู่เลย”เขายกมือขึ้น ลูบผมเปียกเหงื่อของขนมเบา ๆ นิ้วโป้งไล้ลงมาตามแนวโหนกแก้มที่ยังแดงระเรื
🌸 วันคลอด – ห้องผ่าตัดคลอด ชั้น 7 โรงพยาบาลเอกชนใจกลางกรุงเทพฯห้องคลอดสว่างจ้าด้วยแสงไฟ LED สีขาวเย็น แสงนั้นสะท้อนบนเครื่องมือแพทย์ที่วางเรียงราย เสียงเครื่องวัดชีพจรดังติ๊ด ๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ ผสมกับเสียงหายใจหอบถี่ของขนมที่ดังขึ้นทุกครั้งที่เจ็บท้องเธอบีบมือกันต์แน่น แม้เขาจะเจ็บแต่ก็อดทนเพื่อเมียได้เสมอ“พี่กันต์…หนูเจ็บมากกกก ฮืออออ…”เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นบนหน้าผาก ผมเปียกชุ่มติดกับแก้ม ขนมกัดฟันแน่น น้ำตาไหลพรากโดยไม่รู้ตัวกันต์ยืนข้างเตียง ไม่ขยับไปไหนแม้แต่นิ้วเดียว ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยสุขุมเย็นชา ตอนนี้ซีดเผือดกว่าคนคลอดเสียอีก ปากแห้งผาก แต่สายตายังคงมองที่เธอ ไม่เคยละสายตา“เก่งที่สุดเลยครับคนดี…อีกนิดเดียวแล้ว พี่อยู่ตรงนี้ ไม่ไปไหนทั้งนั้น”เขาก้มลงจูบหลังมือที่เธอบีบแน่นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ริมฝีปากร้อนสั่นเล็กน้อย แต่เสียงเขาพยายามนิ่ง พยายามเข้มแข็งเพื่อเธอ“หายใจเข้าลึก ๆ นะครับ…ตามที่หมอบอก เก่งมาก เก่งที่สุดในโลกเลย”และแล้ว…หลังจากการเบ่งครั้งสุดท้ายที่เหมือนจะใช้พลังทั้งหมดของชีวิต เสียงร้องแหลมเล็กใสกังวานก็ดังขึ้นก้องห้องแว้! แว้! แว้!โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุนชั่ว
หลังจากรู้ว่ามีอีกหนึ่งหัวใจเต้นอยู่ในร่างเล็กของเธอ ชีวิตของขนมก็เปลี่ยนไปทันทีไม่ใช่เพราะอาการแพ้ท้องที่เริ่มมาเป็นระลอก ไม่ใช่เพราะความเหนื่อยล้าที่เพิ่มขึ้นทุกวัน แต่เพราะสามีของเธอคนนี้…เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง“วางไว้ครับ พี่ทำเอง”“เดี๋ยวพี่ถือให้”“เดินช้า ๆ นะครับ พื้นมันลื่น”แม้แต่แก้วน้ำหนึ่งใบ เขายังรีบลุกไปหยิบให้ก่อนที่เธอจะทันลุกจากโซฟา มือใหญ่ประคองหลังเธอทุกครั้งเวลาลุกขึ้น ราวกับกลัวแรงสั่นสะเทือนเพียงนิดเดียวจะกระทบถึงเจ้าตัวเล็กในท้องขนมหัวเราะเบาๆ ทั้งเอ็นดูทั้งเขินหน้าแดง“พี่คะ…หนูยังเดินเองได้นะคะ”กันต์หันขวับมามองเธอ ขมวดคิ้วทันที“เดินได้กับควรเดิน มันคนละเรื่องครับคุณแม่”น้ำเสียงนิ่ง สุขุม เรียบเฉยเหมือนกำลังอธิบายงาน แต่แววตาจริงจังจนขนมเถียงไม่ออก ได้แต่ยิ้มแห้งๆ แล้วนั่งลงตามคำสั่งโดยไม่รู้ตัวคืนหนึ่งเธอแค่เอื้อมมือจะหยิบรีโมต“พี่หยิบให้”“พี่คะ รีโมตอยู่ข้างตัวหนู…”“ก็พี่อยู่ใกล้กว่า”ทั้งที่จริงเขานั่งอยู่อีกฝั่งโซฟา ห่างจากรีโมตไปไกลกว่าตัวเธอเสียอีกขนมได้แต่มองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินอ้อมโต๊ะมาอย่างตั้งอกตั้งใจ ก่อนจะยื่นรีโมตให้ด้วยท่าทีเหมือนก
หลังแต่งงาน ชีวิตของกันต์กับขนมไม่ได้หวือหวาเหมือนในข่าวที่เป็นกระแสในโซเชียล มีแต่ความเรียบง่ายที่ค่อย ๆ ซึมลึกเหมือนน้ำผึ้ง…หวานช้า ๆ แต่มั่นคงทุกเช้า กลิ่นกาแฟดำเข้มลอยคลุ้งจากแก้วของเขา ตัดกับกลิ่นโกโก้อุ่นรสหวานนุ่มในมือเธอ แสงแดดอ่อนส่องผ่านผ้าม่านบาง กระทบเส้นผมของขนมเป็นประกายสีน้ำตาลอ่อนกันต์มักเดินเข้ามาจากด้านหลัง โอบกอดเธอหลวม ๆ เอาคางเกยไหล่เล็ก“ตื่นเช้าทุกวันไม่เหนื่อยเหรอครับคุณเมีย”“ไม่เหนื่อยค่ะ…มีคนชงโกโก้ให้ทุกวันนี่นา”เสียงหัวเราะเบา ๆ คลอไปกับเสียงช้อนกระทบกัน และอ้อมกอดจากด้านหลังที่เขาไม่เคยลืมให้เธอเลยแม้แต่วันเดียวแต่ช่วงสองสัปดาห์ที่ผ่านมา เขาเริ่มสังเกตเห็นบางอย่างเธอกินเก่งขึ้น ง่วงนอนง่ายกว่าปกติ บางวันอารมณ์แปรปรวนเร็วจนน่าเอ็นดูจนกระทั่งเย็นวันหนึ่ง ขนมนั่งพิงโซฟา มือบางแตะหน้าผากเบา ๆ สีหน้าซีดกว่าปกติเล็กน้อย“พี่…ช่วงนี้หนูเวียนหัวบ่อยจังเลยค่ะ”กันต์ที่กำลังอ่านเอกสารชะงักทันที หน้าเอกสารเปิดค้างไว้แบบนั้น ดวงตาคมหันมามองเธอทันที“เวียนหัวแบบไหนครับ หน้ามืดมั้ย ปวดหัวหรือเปล่า เหนื่อย หรือหายใจลำบากมั้ย หัวใจเต้นแรงหรือเปล่า?”คำถามรัวเร็วจนเ
“หิวสิครับ” เขาตอบเสียงทุ้มต่ำ...ทั้งที่น้ำเสียงพร่าปนกับลมหายใจฟืดฟาดที่ดังขึ้นราวกับกำลังกลั้นอะไรบางอย่างเอาไว้แววตาคมเข้มของกันต์วูบไหวเล็กน้อย สะท้อนแสงไฟจากเมืองด้านนอกที่ทะลุผ่านกระจกเข้ามา“พี่หิวมาก อยากกินขนม...”ริมฝีปากร้อนผ่าวของเขาแนบลงข้างลำคอขาวเนียนเบาๆ ก่อนจะลากไล้ต่ำลงช้าๆ อย่างจงใจ ประทับรอยจูบแผ่วเบาที่ทำให้ขนมต้องหลับตาปี๋ รู้สึกเสียวซ่านวูบวาบไปทั้งตัวผิวขาวอมชมพูของเธอขึ้นรอยแดงจางๆ จากการสัมผัสนั้น กันต์สูดกลิ่นกายหอมหวานของเธอเข้าปอดลึกๆ ราวกับไม่เคยพอ หัวใจเขาเต้นแรงจนแทบจะทะลุอกออกมา“วันนี้...แต่งตัวสวยขนาดนี้ ใครอนุญาตครับ?”เสียงทุ้มของเขาลดต่ำลงอีกขณะที่มือใหญ่เลื่อนขึ้นไปตามแนวกระดูกสันหลังของเธอผ่านเนื้อผ้าบาง ปลายนิ้วกดลงเบาๆ ที่จุดอ่อนไหวตรงกลางหลัง ทำให้ขนมต้องกัดริมฝีปากกลั้นเสียงครางที่เกือบหลุดออกมา“ก็...ก็แค่งานสัมมนา...นี่คะ”เธอตอบเสียงสั่น สายตาหวานหลุบต่ำลงมองพื้นกระจกสะท้อนแสง แต่กลับถูกมืออีกข้างของเขาเชยคางขึ้นให้สบตากันตรงๆ แววตาของกันต์ตอนนี้เต็มไปด้วยเพลิงปรารถนาที่คุกรุ่น ร้อนแรงยิ่งกว่าแสงไฟนีออนจากเมืองด้านล่าง“งั้นคืนนี้พี่จะ
ทันใดนั้น เสียงรองเท้ากระทบพื้นก็ดังใกล้เข้ามา พร้อมเสียงแซวแหบ ๆ ที่ทำให้ขนมสะดุ้งรีบผละออกจากอ้อมอกของกันต์แทบไม่ทัน“โอ๊ยยย พ่อขาาาาา แม่จ๋าาาาา~ พอแล้วค่ะลูกกกกก!”เสียงของมิวดังมาก่อนตัว เจ้าตัววิ่งมาอย่างรวดเร็วพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ ข้าง ๆ กันนั้นราวินเดินตามมาพร้อมใบหน้าขึงขัง แต่มีแววขำกลิ้งซ่อนอยู่ในดวงตา“ไอ้คุณเพื่อนครับ ถ้ามึงยังไม่กลับไปเซ็นสัญญา สปอนเซอร์จะหายหมดแล้วนะครับคุณมึง”กันต์ถอนหายใจยาวอย่างคนที่ถูกขัดใจ ขณะที่ขนมก้มหน้าซบไหล่เขาแน่น แก้มแดงจัดอย่างเห็นได้ชัดมิวแกล้งเบะปากอย่างสุดฤทธิ์“หนูเข้าใจนะว่ารักกัน แต่อย่างน้อย...เลือกที่หน่อยเถอะโว้ยคุณพี่ คนเขาเดินผ่านกันจะทั้งตึกแล้วเนี่ย!”กันต์ยกมือขึ้นลูบหัวขนมเบา ๆ ก่อนหันกลับไปพยักหน้าให้ราวิน“โอเค กลับไปเคลียร์งานก่อนก็ได้...แต่คืนนี้ ห้ามปวดหัว ห้ามหลับก่อนพี่เด็ดขาด เข้าใจมั้ยครับเมีย”“พี่กันต์!”ขนมร้องเสียงหลง หน้าแดงจัดจนมิวถึงกับยกแฟ้มขึ้นปิดหน้า หัวเราะคิก“ดูท่าคืนนี้...คงมีใครงอแงไม่ได้นอนอีกแล้วแน่ ๆ”มิวแอบกระซิบกับราวิน จนทั้งคู่หลุดขำออกมา ก่อนที่ราวินจะพูดต่ออย่างมีเลศนัย“อย่าเพิ่งไปแซวคนอื่นค




![สามีติดเซ็กส์ [PWP] + [SM25+] #จบแล้ว](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

![พื้นที่นี้มีคนเก่า [อ่านฟรี เป็นของขวัญปีใหม่]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
