MasukShare
บทที่สี่สิบ เข้าได้ออกไม่ได้
Terakhir Diperbarui:
2026-01-09 15:51:07บทที่สี่สิบ
เข้าได้ออกไม่ได้
“พวกเราอยู่ที่ไหนกันหรือเพคะ”
“ค่ายทหารเมืองชิงหนาน เมืองในความปกครองของพี่เอง อยู่ห่างจากเมืองหลวงโดยใช้เวลาเดินทางประมาณ3-4วัน ที่นี่คือจวนของพี่ อาจจะไม่สะดวกสบายนักเพราะพี่มาเพียงปีละครั้ง”
อ๋อ...อ๋องชิงหนานก็คือปกครองเมืองชิงหนานนั่นเอง ฉันคิดว่าเป็นแค่ชื่อที่ตั้งขึ้นมาเสียอีก
“ถ้าเช่นนั้นพวกเราก็ปลอดภัยแล้วใช่หรือไม่เพคะ”
“ใช่ เมื่อคืนพี่ตัดสินใจขี่ม้ามาโดยไม่หยุดพักเพื่อให้มาถึงที่นี่โดยเร็ว อย่างน้อยก็เป็นถิ่นของเรา”
“แล้วเราจะต้องกลับไปที่เมืองหลวงเลยหรือไม่เพคะ” ฉันถามด้วยความกังวลใจ
“น้องหญิงคิดว่าอย่างไร”
เขาถามฉันเหรอ ฉันควรจะตอบว่ายังไงดี
“หากน้องบอกว่ายังไม่อยากกลับไปจะทำได้หรือเ
Bab terbaru
อยากเป็นดาราไม่อยากเป็นชายา บทที่สี่สิบเอ็ด โลกนี้สีชมพู
บทที่สี่สิบเอ็ด โลกนี้สีชมพูเช้านี้ฉันตื่นสายอย่างเคย รู้สึกปวดเมื่อยไปหมด ก็เขายกร่างฉันอุ้มไปทั่วห้องจนฉันต้องเกร็งไปทั้งตัวเพราะกลัวตก ฉันเดินอย่างขี้เกียจรู้สึกสบายใจเมื่อได้อยู่คนเดียวโดยไม่มีใครมาวุ่นวาย ความจริงอยู่แบบนี้ก็ดีออกนะ ไม่ต้องมีนางกำนัลข้ารับใช้เดินกันเพ่นพ่านท่านอ๋องกลับมากินข้าวเที่ยงกับฉันด้วยใบหน้าที่ยิ้มมากขึ้นกว่ายามอยู่ที่เมืองหลวง“พวกเราอยู่กันเช่นนี้ดีหรือไม่ น้องหญิงมีความสุข พี่ก็มีความสุข” อ๋องหนุ่มเปรยขึ้นมา“พวกเราอยู่ที่นี่กันมิได้หรือเพคะ” ฉันเห็นด้วยกับเขานะ“พี่จะพยายามอยู่ให้นานวันที่สุด” เขาไม่ตอบรับแต่ก็ยังเอาใจฉันเข้าใจดีว่าด้วยตำแหน่งศักดิ์ฐานะและหน้าที่รับผิดชอบ เขาคงจะอยู่ที่นี่ตลอดไปโดยไม่กลับเมืองหลวงไม่ได้ อย่างน้อยก็ขออยู่กอบโกยความสุขให้นานอีกหน่อยก็แล้วกัน“วันนี้พี่พอมีเวลา พี่จะพาน้องหญิงออกไปเที่ยวชมเมืองดีหรือไม่”ฉันยิ้มกว้างทันที “ดีที่สุดเพคะ”ชายหนุ่มโอบ
อยากเป็นดาราไม่อยากเป็นชายา บทที่สี่สิบ เข้าได้ออกไม่ได้2 (NC)
บทที่สี่สิบ เข้าได้ออกไม่ได้คิดภาพตามแล้วก็ใจร้ายเหมือนกันนะ เหมือนจับยัยน้องหญิงรองเก็บไว้ไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวัน หายสาบสูญไปเลย แต่เพื่อความปลอดภัยของเราก็คงต้องทำ อีกอย่างฉันก็ไม่อยากให้คนที่เคยกลั่นแกล้งฟางหรูหนิงเข้ามาอยู่ในตำหนักเดียวกัน หากปล่อยนางออกมาคงโดนบังคับให้ต้องรับเข้ามาเป็นชายารองแล้วมีเรื่องมีราวให้ปวดหัวอีก“พวกเราจะอยู่ที่นี่กันได้นานเพียงใดเพคะ” ฉันเปลี่ยนเรื่อง“นานเท่าที่น้องหญิงต้องการ”“จริงหรือเพคะ” ฉันจับแขนเขาเขย่าเหมือนเด็ก ถึงแม้ตัวจริงฉันจะอายุ30แล้ว แต่ความเป็นเด็กก็ยังมีอยู่บ้าง อีกอย่างฉันรู้สึกเหมือนได้รับการปลดปล่อย ไม่ต้องโดนจ้องมองอยู่ตลอดเวลาเหมือนอยู่ในตำหนักอ๋องชายหนุ่มมองใบหน้างามที่ยิ้มแย้มด้วยความสุขใจ“พี่อยากให้น้องหญิงยิ้มเช่นนี้ทุกวัน”“แล้วอยากให้ทำอื่นใดอีกหรือไม่เพคะ”ยามนี้พวกเรายืนชิดติดกันจนได้กลิ่นหอมของกันและกัน ฉันเงยหน้ามองเขาด้วยสายตายั่วเย้า“น้องคิดถึง
อยากเป็นดาราไม่อยากเป็นชายา บทที่สี่สิบ เข้าได้ออกไม่ได้
บทที่สี่สิบเข้าได้ออกไม่ได้“พวกเราอยู่ที่ไหนกันหรือเพคะ” “ค่ายทหารเมืองชิงหนาน เมืองในความปกครองของพี่เอง อยู่ห่างจากเมืองหลวงโดยใช้เวลาเดินทางประมาณ3-4วัน ที่นี่คือจวนของพี่ อาจจะไม่สะดวกสบายนักเพราะพี่มาเพียงปีละครั้ง”อ๋อ...อ๋องชิงหนานก็คือปกครองเมืองชิงหนานนั่นเอง ฉันคิดว่าเป็นแค่ชื่อที่ตั้งขึ้นมาเสียอีก“ถ้าเช่นนั้นพวกเราก็ปลอดภัยแล้วใช่หรือไม่เพคะ”“ใช่ เมื่อคืนพี่ตัดสินใจขี่ม้ามาโดยไม่หยุดพักเพื่อให้มาถึงที่นี่โดยเร็ว อย่างน้อยก็เป็นถิ่นของเรา”“แล้วเราจะต้องกลับไปที่เมืองหลวงเลยหรือไม่เพคะ” ฉันถามด้วยความกังวลใจ“น้องหญิงคิดว่าอย่างไร”เขาถามฉันเหรอ ฉันควรจะตอบว่ายังไงดี “หากน้องบอกว่ายังไม่อยากกลับไปจะทำได้หรือเ
อยากเป็นดาราไม่อยากเป็นชายา บทที่สามสิบเก้า เมืองชิงหนาน
บทที่สามสิบเก้า เมืองชิงหนาน“พวกมันทำอะไรน้องหรือไม่” ชายหนุ่มสำรวจตามร่างกายเพื่อหาอาการบาดเจ็บหรือร่องรอยต่างๆ “ไม่ พวกเขาไม่ได้ทำอะไร” เสียงสะอึกสะอื้นทำให้คำตอบขาดเป็นช่วงๆ “ไม่มีผู้ใดเลยพ่ะย่ะค่ะ พวกมันหนีไปหมดแล้ว” ทหารและองครักษ์ที่วิ่งไปสำรวจโดยรอบวิ่งเข้ามารายงาน “พวกเราไปกันก่อนดีกว่าพ่ะย่ะค่ะ” องครักษ์คนสนิทของอ๋องหนุ่มพูดขึ้น “ได้ พวกเราไป” อ๋องชิงหนานออกคำสั่ง หันมาโอบอุ้มฉันอย่างทะนุถนอมส่งขึ้นม้าก่อนจะกระโดดขึ้นซ้อนท้ายควบขี่ม้าเร็วจนฉันมองไม่เห็นอะไรนอกจากลมที่พัดตีจนหน้าชา
อยากเป็นดาราไม่อยากเป็นชายา บทที่สามสิบแปด ตามกลับมา
บทที่สามสิบแปด ตามกลับมาคืนนั้นพวกเราแยกย้ายกันไปพัก จนรุ่งเช้าหนุ่มใหญ่จึงมาเคาะห้องเสียงดัง “พวกเราต้องรีบไปแล้ว สามีเจ้านำทหารและองครักษ์ไล่ตามมาจนใกล้จะถึงที่นี่” เขาดึงมือฉันเดินออกไปอย่างเร็ว “ในเมื่อสามีข้าตามมาทันที ก็แสดงว่าเขารักข้ามาก ดังนั้นข้าควรกลับไปกับเขามิใช่หรือ” ฉันสะบัดมือออกทันที ซูเทียนเป่าคิดตามก่อนจะยอมรับ “ใช่ เขารักเจ้ามาก ข้าได้ยินว่าเขาสั่งให้ทหารและองครักษ์ออกติดตามมาโดยไม่พัก” “ท่าน
อยากเป็นดาราไม่อยากเป็นชายา บทที่สามสิบเจ็ด ลักพาตัวจริงหรือ2
บทที่สามสิบเจ็ด ลักพาตัวจริงหรือ“คือของอะไร” ฉันถามอย่างไม่อยากจะข้องใจต่อ “ไข่มุกจันทรา เป็นของสำคัญคู่กับทับทิมสุริยัน คนทรยศจากพรรคข้าขโมยไปเมื่อ...” “พอ..” ฉันหยุดเขาโดยเร็ว “ข้าไม่ต้องการรู้ว่าไข่มุกจันทราหายไปได้อย่างไร ข้าต้องการรู้แค่ว่าท่านขโมยมันออกไปได้หรือไม่” ฉันพยายามเข้าประเด็น “ไม่ได้ องครักษ์พบข้าเสียก่อน ข้าจึงหลบเข้าไปซ่อนในห้องของเจ้า” ฉันพยายามจับสัญญาณการโกหกแต่ยังไม่มี &l
Anda juga akan menyukai
หมิงอี้ เศรษฐีนีชาวสวน
ฟู่จินเฟย19.8K Dibacaบุรุษมากเล่ห์เช่นท่านหาใช่สามีข้า
ไฉ่เลี่ยงหรง20.4K Dibacaภรรยามิหวนคืน
ไห่ถาง18.6K Dibacaลิขิตฟ้าหมอชายากับรัชทายาท
โม่เชียนซาง130.8K Dibacaอดีตนักฆ่าไร้ใจในร่างสตรีไร้ค่า
ท่านจอมยุทธ์19917.0K Dibacaช่างมารดามันเถอะใครเฝ้าก็เฝ้า
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว2.5K Dibacaตำหนักจันทรา ข้ามเวลารักนิรันดร์
จ้าวฮุ่ยอิง2.0K Dibacaหลินลี่ชา ฮูหยินร้ายจวนโหว
จ้าวฮุ่ยอิง4.2K Dibaca
