Chapter 11

Chapter 11

@เกาะส่วนตัวตระกูลเตชะอมรทรัพย์

เมื่อเดินทางมาถึงเกาะ วายุก็ถูกเคลื่อนย้ายไปยังห้องปลอดเชื้อทันที และหลังจากนั้นทีมแพทย์ก็เฝ้ารักษาวายุอย่างใกล้ชิด

วันเวลาก้าวผ่านไปเรื่อย ๆ จนเข้าเดือนที่สาม วายุยังคงหลับเป็นเจ้าชายนิทรา ทั้งที่ร่างกายภายในและแผลภายนอกหายเป็นปกติแล้ว ตอนนี้รอเพียงแค่เขาฟื้น

ในทุก ๆ วันยาหยีจะนั่งเฝ้าวายุอยู่ข้างเตียงไม่ห่าง อย่างวันนี้ก็เช่นกัน ในขณะที่ยาหยีเอาใบหน้าฟุบลงไปข้างเตียง เธอก็เอานิ้วก้อยเกี่ยวนิ้วของเขาเอาไว้ แต่จู่ ๆ หญิงสาวก็รู้สึกว่านิ้วกระตุก

ยาหยีจึงรีบเงยหน้ามองไปที่มือของตัวเอง ก่อนที่จะหันไปมองใบหน้าหล่อเหลาที่ขาวซีด จากนั้นรอยยิ้มกว้างสดใสก็ผุดขึ้นบนใบหน้าสะสวยทันที เมื่อคนที่เธอเฝ้ารอให้เขาตื่น กำลังจ้องมองมาที่เธอ

“เย่ ๆ เฮียฟื้นแล้ว” ยาหยีดีดตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ ตะโกนเรียกคุณหมอราวกับเด็ก ๆ “คุณหมอคะ เฮียของหนูฟื้นแล้วค่ะ”

หลังจากทีมแพทย์ที่คอยรักษาวายุได้ยินยาหยีเอ่ยบอกแบบนั้น ทีมแพทย์ก็รีบเข้ามาในห้องพักฟื้นทันที โดยมีอาทิตย์และสายลมที่เดินทางมาเกาะส่วนตัวทุกวันแบบลับ ๆ ตามเข้ามาในห้องด้วย

วายุกวาดตามองทุกคนในห้องด้วยแววตาเรียบนิ่ง จากนั้นเขาก็พยายามขยับตัวลุกขึ้นนั่งเอาหลังพิงที่หัวเตียง แต่ขาของเขากลับไม่สามารถขยับเขยื้อนได้ เขาจึงขยับตัวอีกครั้ง ซึ่งมันขยับได้แค่ส่วนท่อนบน แต่ขาของเขากลับไม่รู้สึกอะไรเลย

“ทำไมขาของผมถึงไม่มีความรู้สึกอะไรเลย” วายุเอ่ยถามด้วยสีหน้าเครียดพร้อมทั้งพยายามขยับขาไปด้วย แต่มันก็ไร้ผล เพราะเขาไม่สามารถขยับขาได้เลย

“เพราะอุบัติเหตุครั้งนั้นกระทบกระเทือนร่างกายของคุณอย่างรุนแรง อีกทั้งคุณวายุนอนเป็นเจ้าชายนิทรานานถึงสามเดือน ทำให้ขาทั้งสองข้างเกิดอาการอ่อนแรง มันต้องใช้เวลาสักพักหนึ่งในการทำกายภาพ คุณวายุถึงจะกลับมาเดินได้ปกติครับ” คุณหมอพยายามพูดไม่ให้กระทบกระเทือนจิตใจวายุ

“โธ่...โว้ย ผมเดินไม่ได้ก็บอกเดินไม่ได้สิหมอ” วายุตะคอกใส่คุณหมอด้วยใบหน้าแดงก่ำอย่างคุมอารมณ์ไม่ได้ ที่โดนหลอกล่อให้ทำกายภาพ ทั้งที่ตอนนี้เขากลายเป็นคนพิการไปแล้ว

“ใจเย็นก่อนนะครับ คุณวายุจะต้องกลับมาเดินได้เหมือนเดิมแน่นอน”

“ในเมื่อสภาพกูเป็นแบบนี้ จะให้กูใจเย็นได้ยังไงวะ ออกไปให้หมด กูอยากอยู่คนเดียว” วายุไล่ตะเพิดทุกคนเสียงดัง แต่ทว่ากลับไม่มีใครเดินหนีเขาไปไหน เพราะทุกคนเข้าใจความรู้สึกของเขาดีว่ามันกระทบกระเทือนจิตใจของเขาแค่ไหนที่รู้ว่าตัวเองเดินไม่ได้

“กูบอกให้ออกไปไง!” วายุไล่คนในห้องอีกครั้ง

“คุณหมอกับหนูยาหยีออกไปก่อน เดี๋ยวลุงจะจัดการเอง” อาทิตย์เอ่ยบอกทุกคนอย่างใจเย็น

หลังจากคุณหมอและยาหยีออกไปแล้ว อาทิตย์และสายลมก็คุยเรื่องสำคัญบางอย่างกับวายุทันที และกว่าที่อาทิตย์และสายลมจะเดินออกมาจากห้องก็นานเกือบชั่วโมง

“ฝากดูแลเฮียวายุด้วยนะหนูยาหยี”

“ป๊าไม่ต้องห่วงนะคะ หนูจะช่วยคุณหมอดูแลเฮียอย่างเต็มที่เลย”

“หนูกับเฮียวายุจะต้องอยู่ที่นี่แค่สองคนนะลูก”

“เอ่อ...แล้วไม่ให้คุณหมออยู่ดูแลเฮียต่อเหรอคะ”

“ตอนนี้อาการโดยรวมของคุณวายุปกติดีแล้วครับ เหลือเพียงทำกายภาพที่ขา คุณยาหยีสามารถเป็นเทรนเนอร์สอนคุณวายุทำกายภาพตามที่หมอเคยสอนได้เลย” คุณหมอเอ่ยบอกยาหยีด้วยน้ำเสียงสุภาพ เพราะในระหว่างที่วายุหลับเป็นเจ้าชายนิทรา ยาหยีก็ได้รับการอบรมเรื่องทำกายภาพจากคุณหมอแล้ว

“งั้นก็โอเคค่ะ หนูจะดูแลเฮียให้ดีที่สุด จนเฮียกลับมาเดินได้ปกติเลยค่ะ”

“งั้นป๊ากลับก่อนนะลูก ถ้าเฮียมันดื้อ หนูก็จัดการได้เลย” อาทิตย์เอ่ยบอกยาหยีด้วยสีหน้ายิ้ม ๆ

“รับทราบค่ะ ขอให้ป๊าเดินทางกลับบ้านโดยปลอดภัยนะคะ”

“จ้า” อาทิตย์พยักหน้า แล้วยกมือลูบหัวยาหยีอย่างเอ็นดูเหมือนลูกสาวคนหนึ่ง ก่อนที่อาทิตย์จะเดินออกจากบ้านไปพร้อมทีมแพทย์สองคน

“ตอนนี้เป็นโอกาสของหนูแล้วนะยาหยี ถ้าเฮียมันดื้อนัก ก็ฟาดมันเลย ยังไงป๊าก็เปิดทางให้แล้ว”

“สอนหนูดี๊ดีนะคะพี่หมอ...”

“จัดการให้เฮียมันหน้าหงอยไปเลย อย่าไปยอม”