บทที่ 14 จับพิรุธ

หลังเรียนเสร็จนินิวก็รีบหยิบมือถือขึ้นมาดูทันที ข้อความที่ส่งไปหาสกายถูกอ่านแต่เขาไม่ได้ตอบกลับ เขาอาจจะยุ่งอยู่หรือไม่ก็มีธุระที่สำคัญ เธอไม่ได้คาดหวังว่าเขาจะตอบหรอก แต่พอเขาเงียบไปก็อดน้อยใจไม่ได้ สรุปแล้วก็ไม่มีใครรู้ว่าซันอยู่ไหน

กำลังจะเดินออกจากคณะ จู่ ๆ ก็มีข้อความเด้งขึ้นมา นินิวรีบเปิดอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นว่าเป็นข้อความจากสกาย ที่แท้เขาก็ติดธุระอยู่ก็เลยไม่ได้ตอบกลับในตอนนั้น ตอนนี้ตอบกลับมาแล้วนั่นแปลว่าเขาก็ไม่ได้เพิกเฉยกับข้อความของเธอ

แต่ทว่าข้อความที่ส่งมา กลับไม่ใช่อย่างที่เธอคิด

Sky : วันนี้เราคงไม่ได้ไปส่งนิวที่หอ ขอโทษด้วยนะ

...เขาคงติดธุระจริง ๆ นั่นแหละ...

Ninew : ไม่เป็นไร

ตอบกลับไปแต่เขากลับไม่อ่าน รออยู่ประมาณห้านาทีข้อความที่ส่งไปก็ยังนิ่งเหมือนเดิม เขาคงยุ่งมากจริง ๆ

หญิงสาวพ่นลมหายใจเสียงดังแล้วคิดตำหนิตัวเองในใจ

...นี่เราคาดหวังอะไรอยู่เนี่ย...

ทางด้านของสกาย

หลังจากที่ซันหลับไป สกายยังนั่งดื่มต่อภายในห้องนั้น สายตาคมเหลือบมองซันสลับกับใช้ความคิดในหัว

นั่งดื่มอยู่นานจนเริ่มเมาได้ที่ มองนาฬิกาเรือนหรูที่ข้อมือก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าถึงเวลาต้องไปรับนินิว แต่จะไปรับเธอได้ยังไงในเมื่อเขาอยู่ในสภาพนี้ ขืนไปให้เธอเห็นหญิงสาวได้รู้กันพอดีว่าเขาโดดเรียนมากินเหล้า

หยิบมือถือเพื่อส่งข้อความไปบอกเธอว่าไปรับไม่ได้ แต่เธอยังไม่ทันได้ตอบมือถือของเขาก็ดันมาแบตหมดเสียก่อน

สายชาร์จของซันก็เป็นคนละรุ่นกัน จะเอามือถือของซันโทรไปบอกก็ไม่ได้ ขืนนินิวรู้ว่าอยู่ด้วยกันมีหวังงานเข้าแน่ ๆ

เขย่ามือถือแรง ๆ หลายครั้งแล้วลองเปิดเครื่องอีกรอบ

“แม่งเอ้ย! มาหมดอะไรตอนนี้วะ”

เขาสบถออกมาอย่างหัวเสีย

เช้าวันต่อมา

ซันตื่นขึ้นในช่วงสายของวัน เพราะวันนี้เป็นวันหยุดซันจึงไม่ต้องกระเสือกกระสนพาสมองที่หนักอึ้งตื่นขึ้นมาตั้งแต่เช้า ความจริงเขาก็อยากจะนอนต่อให้นานกว่านี้อีกสักหน่อย แต่ทว่าต้องลุกขึ้นในทันทีหลังจากที่สกายโทรมาบอกเขาว่ากำลังจะพานินิวมาหา

สภาพห้องเละเทะ กระป๋องเบียร์ก็ยังวางเกลื่อนกลาดเต็มพื้นห้อง ถ้าเพื่อนสาวมาเห็นเข้าเขาได้โดนด่าเละแน่

ซันรีบทำความสะอาดห้องและเก็บหลักฐานใส่ถุงดำขนาดใหญ่ ก่อนจะหอบหิ้วลงไปทิ้งยังถังขยะด้านล่างด้วยความทุลักทุเล

“ซัน”

นินิวเอ่ยขึ้นระหว่างที่เจอกับซันโดยบังเอิญตรงหน้าบันไดขึ้นหอ ซันสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ คนร้อนตัวเหงื่อตกตัวสั่นเล็กน้อย นัยน์ตารีเรียวกลอกกลิ้งไปมาราวกับคนทำความผิดแล้วกลัวถูกจับได้

ในชีวิตนอกจากแม่แล้วก็มีแค่นินิวนี่แหละที่เขารู้สึกกลัวเวลาทำความผิด เห็นหญิงสาวเป็นคนนิ่ง ๆ แบบนี้เวลาดุน่ากลัวชะมัด ดีนะที่ทิ้งหลักฐานไปหมดแล้ว...ฉิวเฉียดสุด ๆ

“อะ...อ้าว พวกแกมาได้ไงเนี่ย”

ทำหน้าไขสือพร้อมทั้งยิ้มเจื่อนให้เพื่อน ก่อนจะแกล้งถามออกไปราวกับไม่ได้เตรียมการกับสกายมาก่อน

“ก็นิวเป็นห่วงมึงอะดิ เห็นนิวบอกว่าเมื่อวานมึงไม่ได้ไปเรียน” กายพูด

“ทำไมเมื่อวานแกไม่ไปเรียนวะซัน โทรหาก็ไม่รับ ส่งข้อความมาหาก็ไม่อ่าน รู้ไหมว่าพวกฉันเป็นห่วงแกมากแค่ไหน ถ้าเมื่อวานไม่ติดว่าต้องไปทำรายงานกลุ่ม ฉันกับหลินมาตามแกถึงหอแล้ว”

นินิวร่ายยาวด้วยความเป็นห่วง ใบหน้าสวยจ้องมองเพื่อนสนิทที่มีสีหน้าซีดเซียวใต้ตาดำคล้ำราวกับคนป่วย

“พอดีเมื่อวานปวดหัวนิดหน่อย พอกินยาเข้าไปก็หลับทั้งวันเลย ตื่นมาอีกทีก็ใกล้จะเช้าแล้ว ขอโทษนะที่ทำให้แกเป็นห่วง”

โกหกนินิวออกไป ไม่อย่างนั้นได้โดนดุแน่ถ้าให้เธอรู้ความจริง โชคดีนะที่คิดคำแก้ตัวเอาไว้ก่อนเลยตอบคำถามหญิงสาวได้อย่างลื่นไหล ขืนติดขัดนิดเดียวโดนนินิวจับได้แน่ ๆ เพื่อนสาวของเขายิ่งฉลาดเป็นกรดอยู่ด้วย

หญิงสาวมองหน้าซันอีกครั้ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นจ้องเขม็งราวกับจับผิด ชายหนุ่มรู้สึกเสียวสันหลังวูบวาบอย่างบอกไม่ถูก ใบหน้าเลิ่กลั่กรีบเบือนหนีไปอีกทางราวกับหวาดกลัว

“ไม่ได้โกหกใช่ไหม”

“บ้าเหรอไอ้นิว ฉันจะโกหกแกทำไม”

ตอบหญิงสาวเสียงสูง ก่อนจะรีบเอียงตัวหนี

หญิงสาวพยักพเยิดหน้าราวกับเข้าใจ ก่อนจะละสายตาจากซันในทันทีที่เสียงมือถือของเธอดังขึ้น เธอกดรับสายแล้วเดินเลี่ยงไปคุยโทรศัพท์อีกทาง

สองสหายรีบขยับเข้ามายืนชิดกันแล้วกระซิบกระซาบ

“มึงเก็บห้องเรียบร้อยแล้วใช่ไหม” สกายเอ่ยถาม

“ก็เออดิ แล้วมึงอะ กูบอกให้ถ่วงเวลานิวไว้แค่นี้ทำไมทำไม่ได้วะ”

“ก็นิวบอกเป็นห่วงมึงเลยจะรีบมาดู กูชวนแวะกินข้าวก่อนก็ไม่ยอม”

“เกือบไปแล้วไหมล่ะ ดีนะที่กูเป็นคนทำอะไรรวดเร็ว”

“แต่เมื่อกี้มึงเกือบหลุด”

“ก็นิวเล่นจ้องจับผิดขนาดนั้น ใครมันจะไปกล้าสบตาวะ ว่าแต่มึงเถอะ เมื่อวานปล่อยกูนอนบนพื้นหนาวก็หนาว จะหามกูขึ้นไปนอนบนเตียงหน่อยก็ไม่ได้”

“สมน้ำหน้า เมื่อวานเสือกกวนตีนกู”

“กูไปกวนตีนอะไรมึง”

“ก็เมื่อวานมึงพูดว่า...”

“กระซิบอะไรกันน่ะ”