บทที่ 15 เจ็บครั้งที่ร้อย

คำพูดของสกายหยุดลงแค่ตรงนั้นราวกับตัดจบ เมื่อมีเสียงหวาน ๆ แต่น้ำเสียงโคตรดุเอ่ยถามดังมาจากทางด้านหลัง สองหนุ่มมองหน้ากันเลิ่กลั่กไม่แน่ใจว่านินิวเดินกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ และไม่รู้ว่าเธอได้ยินที่พวกเขาคุยกันไปบ้างหรือเปล่า

“เปล่า!”

หันมาตอบประสานเสียงยิ่งดูมีพิรุธเข้าไปใหญ่

นินิวมองหน้าสองหนุ่มด้วยความสงสัย แต่เธอก็ไม่ได้ว่าอะไร นิ่งไปสักพักก่อนจะพยักหน้า

เธอไม่พูดไม่จาเดินนำสองหนุ่มขึ้นไปบนห้องพักของซัน เปิดประตูเข้าห้องได้ก็สัมผัสถึงความผิดปกติบางอย่าง

ห้องของซันสะอาดผิดปกติ

“แกกินข้าวกินยารึยัง”

นินิวมองหน้าซันแล้วเอ่ยถาม

“ยัง”

“ไม่สบายแทนที่จะกินข้าวกินยาแล้วพักผ่อน ยังมีเรี่ยวแรงมาทำความสะอาดห้องอีกเนี่ยนะ”

นินิวโคตรฉลาดเลย หรือไม่ก็เป็นซันที่โง่เอง โง่ที่ทำความสะอาดห้องซะเอี่ยมอ่อง ทั้งที่ปกติแล้วห้องซันจะรกแถมฝุ่นก็เยอะ

สกายส่ายหน้าไปมา ให้กับความฉลาดน้อยของเพื่อน ตอนนี้เขาต้องรีบเบี่ยงเบนความสนใจของนินิวเอาไว้ก่อน

“งั้นพวกเราไปหาอะไรกินกันไหม ยังไม่ได้กินข้าวเช้ากันเลยนี่ ใช่ไหมมึง?

“เออใช่ หิวมากเลย”

ซันรีบตกปากรับคำ มือสองข้างลูบไล้ไปที่หน้าท้องของตัวเองทำท่าทำทางเหมือนคนกำลังหิว

นินิวมองหน้าสองเพื่อนซี้ที่เห็นดีเห็นงามเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย แม้จะคิดสงสัยแต่เธอก็ไม่ได้ถึงกับจับผิดคนทั้งคู่ ยอมเดินออกจากห้องไปตามคำชวนของเพื่อนทั้งสองคน

“ไม่รู้ว่าวันนี้หลินว่างไหม เดี๋ยวลองโทรชวนออกมาดีกว่า”

นินิวพูดอยู่คนเดียวในระหว่างที่รถกำลังเคลื่อนตัวออกจากหอพักของซัน หลังจากที่สัญญาณดังไม่นานหลินก็รับสาย

รายนั้นไม่ต้องถามก็เดาได้เลยว่าจะตอบยังไง สำหรับเรื่องกินหลินไม่เคยปฏิเสธอยู่แล้ว

หลังจากพูดคุยนินิวก็นัดกับหลินว่าให้ไปเจอกันที่ร้าน

ภายในร้านอาหารกึ่งคาเฟ่ เพื่อนสนิทสี่คนพูดคุยกันอย่างออกอรรถรสในระหว่างที่นั่งรับประทานอาหาร

ขณะนั้นมีผู้หญิงกลุ่มหนึ่งแต่งตัวน่ารักสมวัยเดินเข้ามาในร้าน ปรายตามองนิดเดียวนินิวก็จำได้แม่นว่าเป็นใคร

น้องรหัสคนสวยของสกายนี่เอง

“บังเอิญจังเลยค่ะที่เจอพี่กายที่นี่ สวัสดีพี่ ๆ ทุกคนค่ะ”

ไอรินเดินเข้ามาก็รีบเอ่ยคำทักทาย เธอยืนบิดกายกระมิดกระเมี้ยนอยู่ข้าง ๆ สกาย สายตาแพรวพราวระยิบระยับมองมาที่พี่รหัสหนุ่มไม่วางตา มองจากดาวอังคารยังรู้เลยว่าหญิงสาวกำลังอ่อยเขาอยู่

“อ้าว ไอรินมากินข้าวที่นี่เหมือนกันเหรอ”

ไม่รู้ว่าความรู้สึกช้าหรือว่ามัวตกตะลึงในความสวยของไอรินอยู่ สกายถึงเพิ่งเอ่ยทักทายรุ่นน้องสาว

“ใช่ค่ะ พอดีติดใจรสชาติอาหารของร้านนี้ ก็ตั้งแต่ที่พี่กายพามากินครั้งที่แล้วนั่นแหละ ไอรินก็เลยอยากพาเพื่อนมากินบ้าง”

ประโยคช็อตฟีลที่ทำนินิวชะงักไปประมาณสิบวินาที ทั้งที่วันนี้น่าจะเป็นวันดีแท้ ๆ ที่ได้มานั่งทานข้าวกับเพื่อน ๆ อย่างพร้อมหน้า ไม่คิดว่าจะมีของแสลงมาทำให้อาหารบนโต๊ะดูไม่น่ากินขึ้นมา หญิงสาววางช้อนลงบนจานข้าวแล้วตั้งท่าจะลุกออกจากเก้าอี้

“ไปไหนแก”

หลินเอ่ยถามเพื่อนสาวทันควัน

“ไปห้องน้ำ เดี๋ยวมา”

“เดี๋ยวไปเป็นเพื่อน”

“ไม่เป็นไร แกกินต่อเถอะ”

พูดจบก็เดินออกไปทันที เพราะไม่อยากอยู่ดูคนจีบกันให้รกหูรกตา

ทำธุระอยู่ในห้องน้ำเพียงไม่นาน หลังจากจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่เข้าทางหญิงสาวก็ตั้งท่าจะเปิดประตูออกมา เป็นจังหวะเดียวกับที่ด้านนอกมีเสียงของผู้หญิงกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาพอดี ประโยคที่ผู้หญิงกลุ่มนั้นพูดคุยกันทำให้นินิวต้องหยุดชะงัก

“กูถามจริง มึงกับพี่กายได้กันยัง”

“มึงก็ไม่น่าถามมัน ขนาดนี้แล้วจะเหลือเหรอ ไปรับไปส่งแถมยังตัวติดกันแจขนาดนี้ ขึ้นคอนโดพี่เขามันก็เคยมาแล้ว ผู้ชายไวไฟอย่างพี่สกายก็เสือร้ายดี ๆ นี่เอง อีไอรินจะรอดเหรอ”

“แล้วเป็นไงวะ พี่เขาแซ่บป้ะ”

“แซ่บมากมึงเอ๊ย”

“แปลว่าตอนนี้มึงกับพี่เขาก็คบกันแล้วอะดิ”

“ก็ประมาณนั้นแหละ แต่พวกมึงอย่าพูดไปนะเว้ย ตอนนี้ยังไม่มีใครรู้ แม้แต่เพื่อนสนิทพี่กายก็ยังไม่รู้ พี่กายบอกว่าจะเปิดตัวว่าคบกับกูในงานวันเกิดที่จะถึงนี่แหละ”

“อิจฉาเว่อร์”

เสียงหัวเราะร่าของกลุ่มคนด้านนอกดังขึ้นหลังจากบทสนทนาจบลง ทำเอาคนที่อยู่ในห้องน้ำไม่กล้าเปิดประตูออกมาด้านนอก นินิวยืนนิ่งแต่ภายในใจสั่นไหวไปทั้งดวง พอสมองประมวลผลทุกอย่างจนเข้าใจ แข้งขาก็อ่อนแรงขึ้นมาเสียดื้อ ๆ

แม้จะรู้อยู่แล้วว่าสกายมีผู้หญิงวนเวียนเข้ามาในชีวิตมากมาย แต่เพราะเจ้าตัวไม่เคยจริงจังกับใคร บวกกับปณิธานที่พูดอยู่ปาว ๆ ว่าชีวิตนี้จะไม่มีแฟน เลยทำให้พอเบาใจอยู่บ้าง อย่างน้อยการได้อยู่ข้าง ๆ เขาในสถานะเพื่อนมันก็ยังดี

เพิ่งเข้าใจก็วันนี้ว่าที่ผ่านมาเธอคิดผิด ความจริงแล้วคำพูดพวกนั้นก็แค่เอาไว้กันคนที่ไม่ใช่ออกจากชีวิตของเขาก็เท่านั้น แล้วคนที่ไม่ใช่คนนั้นก็รวมถึงเธอด้วย

...เจ็บครั้งที่ร้อย โคตรเจ็บเลย...