บทที่ 22 คำสารภาพ

หลังจากร้องไห้ลำพังอยู่พักใหญ่ เสียงเปิดประตูห้องก็ดังขึ้น ก่อนจะมีเสียงฝีเท้าของใครบางคนเดินเข้ามา หลินคงตามเธอออกมาติด ๆ เลยมาถึงเร็วขนาดนี้

หญิงสาวไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง เธอเพียงแต่เอ่ยขึ้นในขณะที่ยังก้มหน้า

“กลับมาแล้วเหรอแก”

มีเสียงสะอึกสะอื้นจากคนที่ยังก้มหน้า เธอไม่ได้รู้สึกอายเพื่อนสาวเพราะปกติก็ร้องไห้ต่อหน้าหลินอยู่บ่อย ๆ เพียงแต่ว่าตอนนี้รู้สึกว่าหลินดูแปลกไป นอกจากจะไม่พูดหลินยังยืนนิ่งผิดปกติ

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองกระจกตรงหน้า เธอตกใจสุดขีดเมื่อเห็นว่าคนในกระจกไม่ใช่หลินแต่เป็น...สกาย

“กาย”

เรียกชื่อคนที่เธอเห็นในกระจกแล้วรีบหันขวับมามอง ตั้งท่าจะเดินหนีเขาแต่กลับถูกเขาคว้าข้อมือเอาไว้เสียก่อน

“คุยกันก่อนนิว”

“กายมาทำไม”

พยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ให้ไหลเพิ่มในขณะที่เบือนหน้าไปมองทางอื่น

ชายหนุ่มจ้องมองใบหน้าของเพื่อนสาวด้วยความสงสัย สำรวจเข้าไปนัยน์ตาคู่สวยที่ปริ่มไปด้วยน้ำตา คำถามมากมายผุดขึ้นมาในหัวสมองของเขาเต็มไปหมด

“ทำไมนิวไม่ไปงานวันเกิดเรา”

เขาเลือกถามคำถามที่อยากรู้มากที่สุดในตอนนี้

“เราปวดหัวน่ะ”

สะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของชายหนุ่ม แล้วเดินเลี่ยงไปนั่งที่โซฟากลางห้อง

ชายหนุ่มเดินตามมาอย่างเชื่องช้า ก่อนจะหยุดยืนอยู่ตรงหน้าหญิงสาว ดึงรั้งข้อมือเธอให้ลุกขึ้นยืนแล้วมองหน้าเธอ

“ปวดหัวหรือว่าไม่อยากไป นิวคิดว่าเราดูไม่ออกเหรอว่าตอนนี้นิวกำลังหลบหน้าเราอยู่อะ เป็นอะไรวะนิว”

เอ่ยถามเธอน้ำเสียงจริงจังติดหงุดหงิด

“กายกลับไปเถอะ เราไม่อยากพูดเรื่องนี้”

พูดเสร็จก็ตั้งท่าจะเดินหนีชายหนุ่มเข้าไปในห้องนอน แต่ทว่ากลับถูกเขาคว้าข้อมือเอาไว้เสียก่อน สกายกระชากแขนเล็กแล้วดึงรั้งตัวเธอเข้าใกล้ มืออีกข้างจับใบหน้าของหญิงสาวให้หันมาสบตากัน

ชายหนุ่มจ้องมองเข้าไปนัยน์ตาคู่สวยที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา แล้วเอ่ยถาม

“ร้องไห้ทำไม”

“ไม่ต้องมายุ่ง”

ปัดมือที่จับใบหน้าของเธอออก แล้วเบือนหน้าหนีอีกครั้ง เธอพยายามสะบัดข้อมือให้หลุดจากการเกาะกุมของอีกฝ่ายแต่ทว่ามันก็ไม่สำเร็จ

สกายเริ่มหมดความอดทนเต็มที หัวใจแข็งแกร่งกระตุกถี่รัวเมื่อความรู้สึกโมโหเริ่มก่อตัวขึ้นเรื่อย ๆ

“เป็นอะไรทำไมไม่พูดวะนิว เราทำผิดอะไรก็บอกมาดิ เราจะได้แก้ไขไม่ใช่เอาแต่เงียบแล้วก็หลบหน้ากันแบบนี้ เราเป็นเพื่อนกันนะเว้ยนิว”

น้ำตาที่กำลังแห้งเหือดไปเริ่มจะไหลออกมาอีกครั้งเพียงเพราะเขาพูดตอกย้ำคำว่าเพื่อน

หญิงสาวหันไปสบตากับคนตรงหน้านัยน์ตาแข็งกร้าว ใบหน้าสวยปล่อยให้น้ำตาไหลผ่านโดยไม่ได้อดกลั้น

“แน่ใจเหรอกายว่าอยากรู้อะ ถ้ารู้แล้วกายจะรับได้เหรอ”

ถามเขากลับในขณะที่ปล่อยให้น้ำตาไหลพรากออกมาเป็นสาย

ชายหนุ่มทำหน้างวยงงเล็กน้อย คำถามของนินิวทำเขารู้สึกหวั่นใจอย่างบอกไม่ถูก แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังอยากจะรู้อยู่ดี

“เราแน่ใจ เราอยากรู้ เราผิดอะไรเราจะได้แก้ไข”

พยักหน้าตอบรับแล้วมองนัยน์ตาคู่สวยอย่างรอฟังคำตอบ

“ความจริงกายไม่ผิดอะไรหรอก กายไม่ผิดอะไรเลย ไม่ผิดตั้งแต่แรก ไม่ผิดเลยสักนิด แต่คนที่ผิดคือเรา เราผิดที่ดันเผลอใจไปชอบกาย ชอบแบบที่ผู้หญิงคนหนึ่งชอบผู้ชายคนหนึ่ง ชอบมาตั้งแต่มอปลาย ชอบมาก ชอบจนรู้สึกโกรธเวลาที่เห็นกายอยู่กับผู้หญิงอื่น มันทำให้เรารู้สึกเจ็บ รู้สึกเสียใจ จนตอนนี้มันเริ่มไม่ไหวแล้วเว้ย เราทนเจ็บอีกไม่ไหวแล้วกาย”

หญิงสาวพูดพร่ำออกมายาวเหยียด ระบายสิ่งที่อัดอั้นตันใจให้ชายหนุ่มได้ฟังจนหมดสิ้น วันนี้มันคงจบแล้วจริง ๆ สำหรับสถานะเพื่อน แม้แต่สถานะคนรู้จักของเขาเธอก็รู้สึกว่าไม่เหมาะสม

หลังจากระบายความในใจหญิงสาวก็ร้องไห้ออกมาไม่หยุด

สกายนิ่งอึ้งกับความในใจที่หญิงสาวระบายออกมา เขาไม่เคยสังเกตหรือรู้มาก่อนเลยว่าเพื่อนสาวคนสนิทจะคิดกับเขาเกินเพื่อน

ความรู้สึกมากมายถาโถมเข้ามาราวกับทับถม เขารู้สึกสับสนอย่างบอกไม่ถูก มันเหมือนกับว่าใจหนึ่งรู้สึกโกรธที่หญิงสาวแอบคิดเกินเลย ส่วนอีกใจกลับหวั่นไหวขึ้นมาอย่างแปลกประหลาด

“แต่เราเป็นเพื่อนกันอย่างนี้ก็ดีอยู่แล้วไม่ใช่เหรอนิว การเป็นเพื่อนกันมันไม่มีวันเลิกกัน ไม่ต้องมาทะเลาะกัน อยู่เป็นเพื่อนกันไปตลอดชีวิตเท่าที่เราต้องการ ดูแลกันไปจนแก่จนเฒ่าก็ยังได้”

ฟังดูสวยหรูแต่มันคือคำปฏิเสธดี ๆ นี่เอง หญิงสาวแค่นหัวเราะเบา ๆ อย่างนึกขำ ขำที่ในวินาทีสุดท้ายเธอก็ยังหวังลม ๆ แล้ง ๆ ว่าเขาจะคิดเหมือนกัน

...คาดหวังในสิ่งที่มันไม่มีวันเป็นจริง...

ไม่มีคำพูดใดที่อยากจะพูดกับเขาอีกแล้ว หญิงสาวเงียบไปหลังจากฟังชายหนุ่มพูดจบ

“อย่าเงียบอย่างนี้ดิวะนิว พูดอะไรออกมาบ้างดิ เราอึดอัดนะเว้ย”

“เราก็อึดอัด”

ตอบเขาทันควัน ก่อนที่บรรยากาศจะเงียบไปอีกครั้ง

“เรามาพูดกันดี ๆ ได้ไหมนิว เรากลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมแล้วลืมเรื่องพวกนี้ไปให้หมดได้ไหม”

“เรายังไม่พร้อมกลับไปเป็นเพื่อนกับนายว่ะกาย ถ้ากายไม่อยากเห็นเราเจ็บ เราขอล่ะ ตอนนี้อย่าเพิ่งมาเจอกันเลยนะ”

“เราไม่เคยอยากให้นิวเจ็บเลยนะ”

“แต่สิ่งที่กายทำมันทำให้เราเจ็บ ความใจดี ความใส่ใจที่กายทำ มันทำให้เราตัดใจจากกายไม่ได้ ถ้ากายยังใจดีกับเราอยู่บ้าง เราขอร้องล่ะ อย่าเพิ่งมาเจอกันเลยนะ เอาไว้ให้เราตัดใจจากกายได้เมื่อไหร่ ถ้าตอนนั้นกายยังอยากเป็นเพื่อนกับเราอยู่ เราค่อยกลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม”

นัยน์ตาคมสบเข้ากับนัยน์ตาไหวสั่นระริก ใบหน้าน่ารักที่เขาชอบมองเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาจากการกระทำที่ไม่ได้ตั้งใจของเขา ที่ผ่านมาเป็นเขาเองที่ทำร้ายนินิว เขาทำร้ายเธอโดยไม่รู้ตัว

ชายหนุ่มหลุบตาลงต่ำ ก่อนจะพ่นลมหายใจเพื่อระบายความอัดอั้นที่อยู่ภายในอก มือหนาเอื้อมไปจับมือทั้งสองข้างของหญิงสาวแล้วพยักหน้าหงึก ๆ เขาจะยอมทำตามคำขอของเธอถ้ามันจะทำให้เธอสบายใจ

ปล่อยมือหญิงสาวแล้วเดินไปที่ประตูห้อง หันมามองแผ่นหลังบอบบางของหญิงสาวเป็นครั้งสุดท้ายแล้วเดินออกจากห้องไป