บทที่ 27 จบกัน...ขนมหวานบ้านแม่มณี

@คณะวิศวกรรมศาสตร์

ถุงขนมหวานราว ๆ สิบถุงตั้งอยู่บนโต๊ะประจำกลุ่มของสกาย สองหนุ่มเพื่อนสนิทเชนและบูมต่างก็ส่ายหน้าไปมาด้วยความเบื่อหน่าย หลายวันมานี้ไอ้เพื่อนสนิทของเขาเล่นไปเหมาขนมหวานร้านนินิวมาให้กินทุกวัน ตอนแรก ๆ ก็อร่อยอยู่หรอก แต่จะให้กินติด ๆ กันหลายวันใครมันจะไปกินไหว

“กูกินจนเบาหวานจะขึ้นตาอยู่แล้วเนี่ย มึงหยุดเหมาสักวันก่อนไม่ได้รึไงวะ”

เชนบ่นอุบทันทีที่สกายหิ้วถุงขนมมาวางบนโต๊ะ

“กิน ๆ ไปเถอะน่า ถ้าไม่หมดก็เอาไม่เผื่อเมีย เผื่อพ่อเผื่อแม่ เผื่อญาติ หรือเผื่อใครก็ได้ที่มึงอยากให้กินอะ”

“แล้วทำไมมึงไม่เอาไปแจกคนทั้งคณะไปเลยวะ”

“แจกไม่ได้ ถ้ารู้ถึงหูนินิวกูก็ซวยอะดิ”

“โถ! ไอ้ลูกหมา อยากง้อแต่เสือกไม่กล้า...ไอ้กระจอก!”

เชนพร่ำบ่นไม่หยุด ส่วนบูมพยักหน้าอย่างเห็นด้วยกับทุกคำพูดของเชน

ในระหว่างที่สามหนุ่มกำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนานจนไม่ทันได้สังเกตว่ามีใครบางคนกำลังเดินผ่านมา เชนที่กำลังหัวเราะร่าถึงกับนิ่งชะงักอ้าปากค้าง ใบหน้าของเขาซีดลงราวกับตกใจอะไรบางอย่าง 

“เชี่ยแล้ว!”

มีเสียงสบถจากปากของเชนเบา ๆ

บูมหันขวับเมื่อเห็นท่าทางแปลก ๆ ของเชน ก่อนที่หลังจากนั้นสกายจะรีบหันมามองตามเพื่อนเช่นกัน

“นิว”

เสียงชายหนุ่มเรียกชื่อหญิงพร้อมกับแสดงท่าทางตกใจ

นินิวไม่พูดอะไรเพียงแต่มองไปยังถุงขนมบนโต๊ะ ขนมที่เธอเพิ่งจะส่งไปให้เจ้าของชื่อโปรไฟล์เด็กหญิงข้าวผัดหมู

...ที่แท้ก็เป็นเขานี่เอง สนุกนักรึไงที่ได้แกล้งกันอย่างนี้ ...

ไม่มีคำพูดใดออกจากปากของหญิงสาว สกายมองเห็นเพียงนัยน์ตาแดงก่ำของเธอเท่านั้น หญิงสาวขยับเท้าถอยหลังแล้วรีบเดินออกไป

“นิว! เดี๋ยวก่อนนิว”

สกายรีบก้าวเท้าเดินตามในขณะที่พยายามเรียกชื่อหญิงสาวเป็นระยะ ๆ แต่ทว่าเธอไม่ได้มีทีท่าว่าจะหยุด ตรงกันข้ามกลับรีบเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น

ชายหนุ่มตัดสินใจวิ่งตาม

“เดี๋ยวก่อนนิว”

คว้าข้อแขนเล็กเอาไว้แล้วดึงรั้งให้หญิงสาวหันกลับมา แต่ทว่าคนตัวเล็กก็ยังขืนไว้พร้อมกับสะบัดออก

“ฟังเราก่อนนิว”

คว้าข้อมือของหญิงสาวเอาไว้อีกครั้งแล้วกำแน่น

“ปล่อยเรา”

ใบหน้าเปื้อนน้ำตาหันมาเพียงเล็กน้อยแล้วเบือนไปทางอื่น แต่ถึงกระนั้นสกายก็ทันได้เห็นพอดิบพอดีว่าเธอกำลังร้องไห้

หัวใจของชายหนุ่มกระตุกรัวสั่นไหว เขาเป็นคนทำให้เธอต้องเจ็บปวดอีกแล้ว

“เราไม่ปล่อยจนกว่านิวจะยอมฟังที่เราพูด”

“ฟังเรื่องที่กายปลอมเฟซบุ๊กมาหลอกเหมาขนมร้านเราน่ะเหรอ”

“เราขอโทษ เราก็แค่ไม่อยากให้นิวต้องเหนื่อยอะ แล้วอีกอย่างเราก็ไม่อยาก...”

“ไหนกายรับปากกับเราว่าจะไม่มาวุ่นวายไง แค่นี้ก็ทำให้เราไม่ได้เหรอกาย”

“เราไม่ได้เข้าไปวุ่นวายกับนิวแล้วไง เราก็แค่อยากช่วยอยู่ห่าง ๆ เราไม่ได้เข้าไปรบกวนนิวเลยนะ”

“พอเถอะกาย เราไม่อยากฟังแล้ว”

พูดจบก็ตั้งท่าจะเดินออกมาจากชายหนุ่ม แต่ทว่าข้อมือเล็กยังถูกกำเอาไว้อย่างแน่นหนา เขากระตุกข้อมือของหญิงสาวแล้วดึงรั้งเข้าหาตัว จนร่างเล็กเซถลามากระทบกับตัวเขา แขนแกร่งโอบไว้อย่างหลวม ๆ ที่เอวคอดของหญิงสาว

“แต่กายอยากพูด”

“ปล่อยนะ กายทำบ้าอะไรเนี่ย”

ขึ้นเสียงกับคนที่กอดเธอโดยพลการแล้วพยายามดิ้นหนีจากท่อนแขนแข็งแรงที่เริ่มกอดรัดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ

“เดี๋ยวนี้เรากอดไม่ได้แล้วเหรอนิว”

แขนข้างหนึ่งโอบรัดเอวคอดจากทางด้านหลัง ส่วนมืออีกข้างรวบรัดข้อมือเล็กของหญิงสาวทั้งสองข้างเพื่อไม่ให้เธอมีแรงต่อต้าน

ดูเหมือนว่าสถานการณ์ของทั้งคู่เริ่มจะบานปลาย ผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาต่างก็หยุดมอง เชนและบูมต้องรีบเข้าไปห้ามปรามเมื่อเห็นว่าทั้งคู่เริ่มทะเลาะกันรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ

“ไอ้กาย มึงใจเย็น ๆ ก่อนดิวะ”

เชนเป็นคนดึงรั้งตัวสกายออกมา ส่วนบูมพยายามช่วยแกะมือปลาหมึกที่จับหญิงสาวเอาไว้แน่น

“พวกมึงมาจับกูทำไมวะ ปล่อยกูดิ”

“มึงไม่เห็นเหรอว่านิวเจ็บหมดแล้วอะ”

คำพูดของบูมทำสกายหยุดชะงัก แต่ก็คงไม่เท่ากับสายตาที่มองมาเสมือนว่าเกลียดชังของหญิงสาว ใบหน้าสวย ๆ ที่เคยยิ้มหวานให้เขา ตอนนี้แปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน หัวใจแข็งแกร่งรู้สึกปวดร้าวขึ้นมาราวกับจะแตกสลายอย่างไรอย่างนั้น

นัยน์ตาสั่นระริกมองมาที่ชายหนุ่มเพียงชั่วครู่ ก่อนจะหันหลังแล้วเดินออกมาจากตรงนั้นแล้วไม่หันกลับมาอีก

...จบกัน...ขนมหวานบ้านแม่มณี...