ออกทริปคราวนี้แหละที่กลัว

“ยังโกรธอยู่พ่อเหรอ?”

“.....”

เงียบ ไร้เสียงตอบรับจากแพรพิชชา

“โถ่...น้องแพร พ่อขอโทษ”

เขาพยายามพูดกับเธอ

“น้องแพรก็รู้ว่าพ่อเป็นห่วง อีกอย่างน้องแพรเป็นผู้หญิงด้วยนะ พ่อก็ต้องหวงเป็นธรรมดา”

เขาจับมือลูกสาว

“แต่คุณพ่อรับปากแล้ว คุณพ่อคะ...น้องแพรโตแล้วนะคะ”

แพรพิชชาตัดพ้อที่ผู้เป็นพ่อยังคงคิดว่าเธอเป็นเด็ก

“พ่อจะพยายามเปิดใจให้ไอ้นั่นก็แล้วกัน เรื่องเมื่อคืน พ่อขอโทษนะที่ทำให้น้องแพรเสียใจ” เจ้าสัวบดินทร์ถอนหายใจ

“อือ ไม่เป็นไรเลยค่ะคุณพ่อ ขอแค่คุณพ่อยอมเปิดโอกาสให้พี่กันตร์ น้องแพรก็หายโกรธคุณพ่อแล้วค่ะ สัญญานะคะ”

แพรพิชชายกนิ้วก้อยขึ้นมาเพื่อทำสัญญากับผู้เป็นพ่อ

“อือ ก็ได้”

“คุณพ่อห้ามทำนิสัยไม่ดีใส่พี่กันตร์แบบนั้นอีกนะคะ”

เจ้าสัวบดินทร์พยักหน้ารับปากลูกสาว        แพรพิชชากอดผู้เป็นพ่ออย่างดีใจ เหลือแค่ทำความเข้าใจกับพี่ชายทั้งสองทุกอย่างก็จะราบรื่น แพรพิชชาคิด

เสียงคลื่นกระทบกับชายฝั่งสีขาวของชายหาดที่สะท้อนด้วยแสงแดดสวยงามช่วยจรรโลงใจคนที่ทำงานเหน็ดเหนื่อยมาทั้งปี

ทุก ๆ ปีเพชรจรัสกรุ๊ปจะจัดทริปท่องเที่ยวไว้ให้เพื่อพนักงานที่ทุ่มเทแรงกายแรงใจทำงานให้บริษัทตลอดทั้งปี เพราะพนักงานเหล่านี้ เพชรจรัสจึงมีเม็ดเงินหมุนเวียนมากมายมหาศาล และไม่เสียหายอะไรที่จะตอบแทนพวกเขาเหล่านั้น

โดยปกติแล้ว โลกันตร์ไม่เคยมาร่วมด้วย เพราะพนักงานจะได้สังสรรค์กันอย่างเต็มที่ โดยไม่ต้องเกรงใจเขา แต่ครั้งนี้เขาต้องมาที่นี่เพราะเธอ... แพรพิชชา

“อากาศบริสุทธิ์มันสดชื่นแบบนี้นี่เอง”

ม่านมุกเอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้น ไม่บ่อยนักที่เธอจะได้มาเที่ยวทะเล ต่างจากแพรพิชชาที่ไม่ค่อยจะชอบนัก เพราะอากาศร้อนแถมแดดยังแรงอีกต่างหาก

“เกินไปหรือเปล่ามุก?”

แพรพิชชาแซวขำ ๆ

“นาน ๆ ทีมุกจะได้มาเที่ยวแบบนี้ก็ต้องตื่นเต้นเป็นธรรมดาแหละ”

ม่านมุกอธิบาย

“ว่าแต่กัสจังหายไปไหนอีกแล้วเนี่ย?”

แพรพิชชาเอ่ยถึงเพื่อนสาวที่มักจะหายตัวไปอยู่บ่อยครั้ง

“บอกมุกว่าจะไปเข้าห้องน้ำน่ะ เดี๋ยวก็คงมา”

“นั่นไงมาพอดีเลย”

แพรพิชชาที่หันไปเห็นกัสจังพูดขึ้น

“ทำไมแกทำตัวอย่างกับเป็นผี มา ๆหาย ๆ อยู่ได้” แพรพิชชาบ่นอุบ

“ขี้บ่นจริงนะแกเนี่ย ฉันไปเอากุญแจห้องมาให้ย่ะ”

กัสจังชูดอกกุญแจที่มีหมายเลขห้องติดอยู่ขึ้น

“เข้าห้องเถอะ ร้อนจะแย่”

แพรพิชชาคว้ากุญแจในมือกัสจังก่อนจะเดินนำเข้าไป พนักงานหลายคนต่างแยกย้ายกันไปพักผ่อนเพื่อเก็บแรงไว้ทำกิจกรรมที่จะเกิดขึ้นในตอนเย็น

-ห้อง506-

แพรพิชชาไขประตูเข้ามาภายในห้องพักที่ตกแต่งด้วยโทนสีขาวสะอาดตา หญิงสาวจับจองเลือกเตียงเพื่อหลับนอนก่อนที่เพื่อนจะมาถึง

แพรพิชชารบเร้ากว่าเจ้าสัวบดินทร์จะยอมให้เธอมาร่วมทริปนี้ ในคราวแรกผู้เป็นพ่อไม่ยอมให้เธอมา ทั้งห่วงเรื่องกลัวว่า เธอจะลำบาก ทั้งหวงเธอกับโลกันตร์ ไม่อยากให้อยู่ด้วยกันสองต่อสองกลัวจะเกินเลย

จนท้ายที่สุด เธอต้องใช้ท่าไม้ตายพูดเรื่องที่ท่านสัญญากับเธอไว้ เจ้าสัวบดินทร์ยินยอมโดยไม่เต็มใจนัก

“แพร...แพร!”

เสียงเรียกของม่านมุกทำแพรพิชชาสะดุ้ง

“เหม่ออะไรเนี่ย?”

ม่านมุกถามขึ้นพร้อมนำสัมภาระออกจากกระเป๋า

“เหม่อถึงท่านประธานล่ะสิ?”

ไม่วายที่กัสจังจะเอ่ยแซวพร้อมเอาไหล่มากระทบไหล่เธอ

“ก็แหงล่ะสิ ฉันไม่ใช่คนใจร้ายที่จะปล่อยให้เขาคิดถึงฉันฝ่ายเดียวนี่นา”

แพรพิชชาอมยิ้มเมื่อนึกถึงใบหน้าหล่อเหลาของเขา

“มั่นใจเหลือเกินนะ”

กัสจังเบ้ปากใส่เธอ

“ว่าแต่มีใครเห็นพี่กันตร์ไหม?”

ตั้งแต่ขึ้นรถมาที่นี่ แพรพิชชายังไม่พบแม้แต่เงาของเขา

“ไม่เห็นนะ”

“ฉันก็ไม่เห็น แต่คิดว่าท่านประธานน่าจะติดงานแหละ”

กัสจังออกความเห็น

“มุกก็ว่าแบบนั้น นอนเถอะ... เดี๋ยวไม่มีแรงสนุกคืนนี้”

ม่านมุกผงกหัวขึ้นจากหมอน ก่อนจะเอ่ยปากบอกเพื่อนทั้งสองให้หยุดรบกวนเวลาพักผ่อนของเธอ

ตกเย็น… แสงสีเสียงที่สาดส่องอยู่ริมชายหาด ชายหญิงต่างอิริยาบถ ไฟแสงสีที่กระทบชายหาดสีขาวทำให้เปลี่ยนสีไป ทุกคนดูมีความสุขต่างจากแพรพิชชา

ตั้งแต่มาจนถึงจนเวลาล่วงเลยมาถึงตอนนี้ เธอรู้สึกกระวนกระวายใจแทบคลั่งเหตุจากยังไม่พบแม้แต่เงาโลกันตร์ หนำซ้ำโทรศัพท์ก็ติดต่อไม่ได้ แพรพิชชานั่งนิ่งซึมอยู่กับแก้วเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ มองเรือนร่างของกัสจังที่กำลังวาดลวดลาย

“มุกเป็นอะไรไป?”

แพรพิชชาละสายตาจากกัสจังเห็นเพื่อนอีกคนที่เหมือนจะหลับในอยู่ตรงข้าม

“รู้สึกง่วง ๆ น่ะ”

ม่านมุกเอามือกุมหัว

“ไม่สบายหรือเปล่า?”

มือขาวของแพรพิชชาอังหน้าผากเพื่อนสาว

“ตัวไม่เห็นร้อนเลย ไปเถอะเดี๋ยวแพรไปส่ง”

แพรพิชชาพยุงร่างของม่านมุกขึ้นก่อนจะประคองเดินออกมาตามทางเดินด้วยความทุลักทุเล ม่านมุกที่หลับแหล่ไม่หลับแหล่ทำได้แค่ประคองสติไว้ไม่ให้หลับกลางอากาศเท่านั้น ฟุบ!