อยู่ใต้โลกันตร์

อยู่ใต้โลกันตร์

last updateLast Updated : 2026-01-14
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
10
1 rating. 1 review
46Chapters
837views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

หลอกให้รัก จับยัดแล้วทิ้ง! 'โลกันตร์ ' เขาหาเธอ เพียงเพราะเธอเกี่ยวข้องกับสายเลือดของคนชั่วที่ทำร้ายของหวงของเขาก่อน!

View More

Chapter 1

ก้าวแรก... ระหว่างเรา

POV - MILA

El consultorio era tan callado que podía oír cada latido de mi corazón, un eco sordo de la esperanza que nacía en mi interior. El doctor me sonrió, y en esa sonrisa vi reflejados mis anhelos de los últimos tres años:

—Felicidades, señora Rodríguez. Va a ser madre.

Sentí que el mundo se iluminaba con una luz nueva. Llené mis pulmones de aire, un aliento fresco que revitalizaba cada célula de mi ser. Coloqué mis manos sobre mi vientre, y por primera vez, me visualicé completa: yo, Javier y nuestro pequeño. Una verdadera familia, no está simulación vacía que anidaba en la casa donde siempre me sentí fuera de lugar, como una pieza que no encaja en el rompecabezas.

Salí del hospital sintiéndome ligera, casi irreal. Temblaba de alegría, pero también de una inquietud que no podía ignorar. Tomé el teléfono con manos que apenas respondían a mi voluntad y marqué el número de Javier. Necesitaba oír su voz, su entusiasmo, sentir su abrazo protector que disipara las dudas que me habían atormentado durante tres largos años. Necesitaba saber que él también deseaba esto, que me amaba, que este hijo consolidaría nuestro vínculo para siempre.

Sin embargo, cuando sonó el segundo tono, una voz femenina interrumpió mis fantasías.

—Hola —dijo con una suavidad inquietante y una confianza que me erizó la piel—. Javier está en la ducha. Soy Lola. Si es urgente, puedo ayudar… o puede llamar más tarde.

Un silencio denso cayó sobre mí. El mundo se desmoronó a mi alrededor, dejándome suspendida en un vacío helado. Mis labios se movieron, intentando articular una pregunta, una negación, pero no salió sonido alguno. Esa mujer sabía quién era yo. Su tono burlón, casi triunfal, lo gritaba a los cuatro vientos.

—¿Hola? ¿Me escucha? —preguntó con una falsa inocencia que me revolvió el estómago.

Colgué, sintiendo que la cordura se escapaba entre mis dedos.

Me dejé arrastrar por los recuerdos, buscando respuestas en el laberinto de mi pasado.

Conocí a Javier en la universidad. Yo era una estudiante de Administración que se esforzaba por costear sus estudios trabajando en una cafetería, sobreviviendo en un apartamento diminuto cerca del campus. Él, en cambio, era el heredero, el príncipe azul que todas admiraban: atractivo, carismático, con un futuro brillante asegurado. Para mí era inalcanzable, un ser de otra galaxia al que solo podía observar desde la lejanía.

Sabía que había tenido una novia en el pasado, una relación intensa y tormentosa que lo había dejado marcado. Nadie conocía los detalles, pero yo intuía, en su mirada melancólica y en sus silencios repentinos, que arrastraba una herida profunda, un fantasma que lo perseguía sin descanso.

Nunca imaginé que Javier se fijaría en mí. Pero un día, nuestros caminos se cruzaron. Un encuentro fortuito en el pasillo, una conversación inesperada en la biblioteca, una invitación a tomar un café en la cafetería donde trabajaba. Poco a poco, Javier comenzó a buscarme, a interesarse por mi vida, a hacerme sentir especial. Yo no entendía por qué insistía en mí, qué veía en una chica común y corriente como yo, pero me dejé seducir por la esperanza de que, tal vez, podría ser feliz a su lado.

Hasta aquella noche fatídica. Lo encontré borracho, vulnerable, en el bar de siempre. Lo llevé a mi apartamento, dispuesta a cuidarlo, a protegerlo de sí mismo. Y terminé enredada en sus brazos, besándolo con una pasión que me aterraba y me fascinaba a la vez. Su necesidad me envolvió, y yo, ingenua, creí que era amor. Pero, entre susurros ahogados y gemidos confusos, entendí la terrible verdad: había un vacío inmenso en su interior que yo no podría llenar jamás. Su corazón aún latía por otra, Lola el amor de su vida y yo solo era la sustituta.

A pesar de eso, ya estaba perdida. Me había enamorado ciegamente de Javier, y estaba dispuesta a todo por no perderlo. Decidí ignorar las señales de advertencia, convencida de que con paciencia, entrega y amor incondicional lograría que me mirara de verdad, que olvidara el pasado y me eligiera a mí, para siempre.

El teléfono me quemaba en la mano, recordándome la cruda realidad. Mi respiración se volvió entrecortada, presa del pánico. Lola. La sombra innombrable hasta ahora, se había materializado, usurpando mi lugar en mi propia casa.

Conduje sin rumbo fijo, dejándome llevar por la rabia y la desesperación, sin importarme las consecuencias. Solo podía oír en mi mente un eco implacable: Estoy embarazada. Estoy embarazada. Como si esa sola frase tuviera el poder de cambiarlo todo, de borrar el pasado, de rescatarme del infierno que se abría bajo mis pies.

De repente, un ciclista apareció de la nada. Frené instintivamente, pero ya era demasiado tarde.

El volante me golpeó con fuerza en el abdomen, arrebatándome el aliento. La bolsa de aire se activó con una explosión violenta, estrellándose contra mi rostro. Un dolor lacerante me atravesó el vientre, desgarrándome por dentro. Y entonces, sentí un flujo cálido y húmedo entre mis piernas.

Bajé la mano temblorosa. Sangre.

—No… no, por favor —murmuré en un susurro ahogado, sintiendo cómo mi mundo se desmoronaba por completo.

Con manos entumecidas volví a marcar el número de Javier. Una vez. Dos. Tres. El silencio era la única respuesta. La desesperación me consumía. Finalmente, al cuarto intento, contestó.

—¿Mila? —su voz sonaba distante, jadeante, casi impaciente. Una voz que no me pertenecía, una voz ajena a nuestro amor.

—Ayúdame… tuve un accidente… el bebé… —logré articular entre sollozos, sintiendo cómo la vida se escapaba entre mis dedos.

Pero antes de que pudiera decir algo más, la oscuridad me engulló por completo.

Lo último que oí, antes de perder la consciencia, fueron los gemidos lascivos de una mujer. Gemidos de placer, de satisfacción, que provenían del mismo lugar donde se suponía que debía estar mi esposo.

Abrí los ojos en una sala aséptica, inundada por el olor penetrante del desinfectante. Tenía una venda apretando mi frente, un recordatorio constante del horror vivido. Intenté moverme, pero el dolor me mantenía prisionera en la cama.

El doctor apareció frente a mí, con su rostro inexpresivo y su voz neutra, carente de cualquier emoción:

—Lo siento, señora Rodríguez. No pudimos salvar al bebé. Pero usted está fuera de peligro.

No pude llorar. No pude gritar.

El vacío era tan profundo, tan absoluto, que ni siquiera el sufrimiento podía encontrar una salida. Mi hijo. Nuestro hijo. Se había ido antes de siquiera comenzar a vivir. Y él… Javier… él no había estado allí.

—¿Mi esposo? —pregunté con un hilo de voz, aferrándome a una última esperanza.

—No ha llegado. Fue un buen samaritano quien la trajo al hospital.

No. No podía ser verdad. Lo sabía en lo más profundo de mi ser: Javier no estaba aquí porque estaba con ella. Con Lola.

Al caer la noche, una enfermera entró en la habitación y me informó sin rodeos:

—Señora, debe pagar los gastos del hospital. Si no lo hace hoy, tendremos que liberar la cama.

—No tengo dinero… —alcancé a murmurar, sintiendo cómo la humillación me invadía.

—Entonces tendrá que irse —respondió con frialdad, sin importarle mi estado.

Me obligaron a levantarme, a pesar del dolor y la debilidad. Me dejaron en el pasillo, con mis pertenencias en una bolsa de plástico, desamparada y sola. La puerta del hospital se cerró tras de mí, dejándome a merced de la noche gélida.

Y allí, en la entrada, lo vi.

Javier avanzaba hacia mí, radiante, con una mujer del brazo. Vestido rojo, labios carmesí, un perfume embriagador que impregnaba el aire.

—Javier… —mi voz fue apenas un susurro, una súplica desesperada.

Él giró la cabeza. Me miró, con una expresión indescifrable en el rostro. Y, tras un segundo eterno, volvió a dirigir su mirada hacia Lola. No vino a mí. No se acercó para consolarme, para preguntarme cómo estaba, para ofrecerme su apoyo. Simplemente siguió caminando con ella, como si yo no existiera, como si yo no fuera su esposa. Entonces la vi de frente. Y mi corazón se detuvo por completo.

Era como mirarme en un espejo. Sus rasgos eran idénticos a los míos: la misma nariz, la misma boca, los mismos ojos. Solo la diferenciaban un corte de pelo más audaz, un labial rojo intenso y una mirada que irradiaba una seguridad y un poder que yo jamás había poseído.

Ella era yo… pero mejorada, perfeccionada, deseable. La original.

El frío del suelo me caló hasta los huesos cuando caí de rodillas, sintiendo cómo la herida se abría de nuevo, tiñendo el asfalto de sangre. Nadie me tendió la mano. Nadie me sostuvo. Allí quedé, sola y abandonada, viendo cómo Javier se alejaba con ella, perdiéndose en la oscuridad, mientras mi reflejo perfecto me dedicaba una sonrisa triunfal. Una sonrisa que prometía una venganza cruel y despiadada. Una sonrisa que anunciaba el comienzo de mi verdadero infierno.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

นิยายของดวงอาทิตย์
นิยายของดวงอาทิตย์
มาอ่านกันเยอะ ๆ น้า
2026-01-25 16:10:21
0
0
46 Chapters
ก้าวแรก... ระหว่างเรา
เรียวขายาวก้าวลงจากรถหรูยืนเต็มความสูงมองไปรอบตึกที่เรียงรายอยู่รอบตัว เธอถอดแว่นกันแดดสีชาเผยให้เห็นใบหน้าหวาน ขนตางามงอนแต่งเติมเครื่องสำอางสีสวย ลิปสติกสีแดงสดบ่งบอกตัวตนของเจ้าหล่อนแพรพิชชา ลูกสาวคนเล็กของเจ้าสัวบดินทร์ เธอคือคนที่สวย และสมบูรณ์แบบในทุก ๆ ด้าน เนื่องด้วยการเลี้ยงดูฟูมฟักและสนับสนุนจากผู้เป็นพ่อตลอดจนถึงพี่ชายทั้งสอง“แพร... ทางนี้” เสียงคุ้นหูที่ดังอยู่ไม่ไกลดึงดูดความสนใจของเธอ ม่านมุกเพื่อนสนิทที่รสนิยมต่างจากเธอลิบลับ แม้กระทั่งการแต่งตัว“มาถึงนานยัง?” ม่านมุกก้าวขามาประชิดตัวเธอก่อนเอ่ยปากถาม“ถึงเมื่อกี้เลย ก่อนมุกแค่นิดเดียว ว่าแต่กัสจังล่ะ อย่าบอกนะว่าสาย” แพรพิชชาพูดขึ้นก่อนจะปรากฏร่างของเพื่อนซี้อีกคน“แกสองคนนินทาอะไรฉัน?” ผู้มาใหม่ถามแกมหยอก“เปล่าสักหน่อย ฉันแค่กำลังเดาต่างหากว่าแกจะมาสายรึเปล่า”“ฉันนะเหรอ ไม่มีทางหรอก”กัสจังคลี่ยิ้มสดใส วันสำคัญแบบนี้จะสายได้อย่างไร“ฉันว่า เรารีบเข้าไปด้านในกันเถอะ ก่อนที่จะสายจริง ๆ” ม่านมุกเบรกเพื่อนทั้งสองก่อนที่จะคุยกันยืดยาวจนเสียเวลาเพื่อนซี้ทั้งสามเดินเข้าไปยังบริษัทเพชรจรัสกรุ๊ป นำเข้า และส่งออกสินค
Read more
เพิ่งเริ่มต้น...เท่านั้น
“มีอะไรให้ช่วยไหมครับ?” ชายปริศนาถามออกไป“รถเสียค่ะ แต่ไม่รู้เป็นอะไร อยู่ดี ๆ ก็ขับต่อไปไม่ได้” เธอมองเขาด้วยสายตาหวาดระแวง ชายหนุ่มมองไปรอบ ๆ ก่อนที่สายตาจะปะทะกับล้อรถที่ดูลักษณะแล้วน่าจะไม่มีลมด้านใน“ยางน่าจะแบนครับ เอาแบบนี้ดีกว่า คุณทิ้งรถไว้ที่นี่ก่อนเดี๋ยวผมขับรถไปส่งแล้วเรียกช่างมาซ่อม” เขาตัดสินใจให้เธอเสร็จสรรพ“จะดีเหรอคะ?” อยู่ดี ๆ จะให้ขึ้นรถไปกับคนแปลกหน้า บ้าหรือเปล่าเนี่ย... เธอถามเขาพร้อมต่อท้ายในใจ“นี่ก็เย็นแล้ว ไม่รู้จะมีรถผ่านอีกทีตอนไหน ถ้าคุณไม่ไปผมก็ต้องขอตัว” พูดจบก็ทำทีหันหลังเดินไป“เดี๋ยว... เดี๋ยวก่อน” เธอเรียกเขาอย่างไม่เต็มใจ ชายหนุ่มยิ้มร้ายก่อนจะหันกลับไป“เปลี่ยนใจแล้วเหรอ ลงมาสิ” แพรพิชชาตัดสินใจลงจากรถของตัวเอง แม้ภายในใจจะรู้สึกหวาดกลัว แต่พยายามเก็บอาการนั้นไว้ เพียงไม่นานเธอก็นั่งอยู่ในรถของเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ บรรยากาศภายในรถถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบ ไร้เสียงสนทนามีเพียงน้ำฝนไหลเป็นสายปะทะกับการเคลื่อนที่ของรถ“เลี้ยวขวาซอยข้างหน้าค่ะ” เธอกล่าวบอก เขาเลี้ยวรถตามที่หญิงสาวบอก รถหรูเคลื่อนตัวเข้ามาจอดที่คฤหาสน์หลังงาม มองจากลักษณะของบ้าน
Read more
ทำดีให้ตายใจ
แพรพิชชายืนที่ริมฟุตบาทพร้อมกับชะเง้อคอมองหารถของทางบ้านที่จะมารับ เพราะตั้งแต่เหตุการณ์อุบัติเหตุในครั้งนั้น พ่อของเธอไม่ยอมให้เธอไปไหนมาไหนด้วยตัวคนเดียว จึงได้จัดแจงให้คนที่บ้านมาคอยรับคอยส่งด้วยความเป็นห่วง“เมื่อไรจะมารับนะ”แพรพิชชาพึมพำ ยืนรออยู่สักพักก็สังเกตเห็นรถที่มาจอดเทียบด้านหน้าเธอ ก่อนที่กระจกจะเลื่อนลง“ท่านประธาน!”“ผมเห็นคุณยืนรอรถนานมาแล้ว แต่ยังไม่มีใครมารับ สนใจให้ผมไปส่งไหม?” เขาเสนอ“ขอบคุณนะคะท่านประธาน แต่ไม่ดีกว่าค่ะ ฉันเกรงใจ”“งั้นผมรอเป็นเพื่อน” เขาไม่ลดละความพยายาม ตามตื๊อเธอทำไมนักหนาเนี่ย เป็นถึงประธานบริษัทแต่ดันมาตื๊อเด็กฝึกงานอย่างเธอนี่นะ แพรพิชชาคิดในใจ“ท่านประธานกำลังจีบฉันหรือเปล่าคะ?” แพรพิชชาถามออกไปตามตรง แม้ไม่ใช่คำถามที่เธอควรจะถามมากเลยด้วยซ้ำ แต่ความคับข้องใจทำให้เธอตัดสินใจถามออกไป“ใช่ คุณเข้าใจถูกแล้ว” หญิงสาวอึ้งกับคำตอบของเขา เธอไม่คิดว่าเขาจะยอมรับกับเธอตรง ๆ เช่นนี้“ฉันพอจะทราบนะคะว่าฉันเป็นคนที่มีเสน่ห์ แต่เราเพิ่งเจอกันแค่ครั้งที่สอง ท่านประธานก็รุกจีบฉันแบบนี้มันไม่เร็วไปหน่อยเหรอคะ? อีกอย่างหนึ่งฉันเป็นแค่เด็กฝึกงาน และตำ
Read more
กับดักลวง
แพรพิชชายิ้มให้กับภาพสะท้อนของตัวเองในกระจก เธอยิ้มทุกครั้งที่นึกถึงใบหน้าของเขา คำพูดที่เขาบอกว่ากำลังตามจีบเธออยู่ หรือเธอชอบเขาเข้าแล้วจริง ๆ“ไม่ ๆ แพรพิชชา เธอเลิกคิดนะ”เธอสะบัดความคิดในหัวก่อนจะหยิบหวีมาสางผมสีสวยธรรมชาติ เธอจะชอบผู้ชายที่เพิ่งเคยเจอหน้ากันแค่สองครั้งได้อย่างไร เธอไม่ใช่ผู้หญิงใจง่ายขนาดนั้นหรอก“กลับมาแล้วหรือเจ้าหลานตัวดี” คุณไพศาลเอ่ยถามหลานชายที่เพิ่งจะกลับบ้าน หลังจากส่งแฟนสาวไปต่างประเทศ เจ้าหลานตัวดีก็ไม่เคยกลับบ้านก่อนตะวันตกดิน หรือบางครั้งก็กลับพร้อมกับพระที่ออกมาบิณฑบาตตอนเช้า ชายหนุ่มมักจะไปดื่มเพื่อระบายความเคียดแค้น“โถ่...คุณปู่ครับ ไม่เห็นต้องมานั่งรอให้เมื่อยเลย ผมโตแล้วนะครับ” เขาโอดครวญ“ฉันมีเรื่องต้องคุยกับแก” โลกันตร์นั่งลงตรงข้ามพร้อมกับลอบสังเกตสีหน้าที่จริงจังของปู่“ต่อไปนี้ ฉันจะให้ทิวาไปช่วยงานแก่ในตำแหน่งเลขา” ทิวาคือชายหนุ่มที่คุณไพศาลไว้ใจ เขาถูกเลี้ยงมาพร้อมกับโลกันตร์ตั้งแต่เด็ก“แล้วใครจะช่วยงานปู่ล่ะครับ?”“ฉันให้แกรับช่วงต่อไปแล้ว ต่อไปนี้ทุกสิ่งทุกอย่างแกจะต้องรับผิดชอบเพราะฉะนั้นทิวาช่วยแกได้” ชายชราพยักหน้าให้คนที่ยืน
Read more
สร้างความประทับใจแรก
“เห็นบอกว่ามีเรื่องด่วนค่ะ แต่ถ้าคุณไม่สะดวกก็ยกเลิกได้นะคะ”แพรพิชชาหลบสายตาชายหนุ่ม เธอไม่ต้องการไปไหนกับเขาตามลำพังโดยเฉพาะในช่วงเวลาแบบนี้ ยิ่งรู้ว่าเขาต้องการอะไรจากเธอแล้วก็ยิ่งต้องระวังตัวให้มากขึ้น“สะดวก... สะดวกสิ” โลกันตร์แสดงอาการดีใจพร้อมกับยิ้มกว้างอย่างเป็นมิตร“ถ้างั้นเราไปเถอะค่ะ หนังจะเริ่มแล้ว” แพรพิชชาเดินนำเข้าไปที่นั่งที่ดีที่สุดในโรงหนังถูกจับจองโดยโลกันตร์ เขาต้องการให้แพรพิชชาประทับใจในตัวเขามากที่สุด“เชิญนั่งครับ”“ขอบคุณค่ะ”แพรพิชชาคลี่ยิ้มมีความสุข แม้ใบหน้าหวานจะยิ้มกลบเกลื่อนพยายามเก็บอาการไว้ ทว่าหัวใจเต้นรัวด้วยความรู้สึกประหลาดเลี่ยงไม่ได้ว่า เธอกำลังปันใจให้เขาอยู่ไม่นาน… พอทั้งสองดูหนังเสร็จ แพรพิชชารีบชวนเขากลับบ้านโดยพลัน แม้ลึก ๆ จะแอบปันใจให้เขาอยู่บ้าง แต่ยังคงรักษาระยะห่างไม่ให้ความไว้ใจในตัวโลกันตร์“งั้นเราแยกย้ายกันตรงนี้เลยนะคะ”แพรพิชชาพูดออกไปแบบนั้น ทว่าหัวใจไม่ได้ต้องการแบบนั้นเลย เธอเองก็รู้สึกสับสนอยู่ไม่น้อย“ให้ผมไปส่งคุณนะครับ ผมว่าง”“แต่ว่า…”หญิงสาวไม่รู้ว่าจะหาคำแก้ตัวอย่างไร เมื่อสายตาคู่สวยมองชายตรงหน้าที่ยังคงแสดงความจ
Read more
การคบหาที่ต่างชนชั้น
“ไม่นิดหน่อยแล้วมั้งคะ ไปอาบน้ำเลยนะ น้องแพรจะไปนอนแล้ว” ไม่เว้นช่องว่างให้พีได้พูดต่อ แพรพิชชาถือโอกาสเดินหนีพี่ชายในทันทีด้วยเกรงว่าจะถูกซักไซ้ความสัมพันธ์ของโลกันตร์ และแพรพิชชาพัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มพาเธอไปแนะนำให้กับผู้เป็นปู่ได้รู้จัก ส่วนแพรพิชชาก็ได้พาเขาไปรู้จักกับผู้เป็นพ่อ และพี่ชายทั้งสองเจ้าสัวบดินทร์ไม่เห็นด้วยกับการคบหาของเขาและเธอ เขาพยายามพูดให้แพรพิชชาเปลี่ยนใจ แต่หากเธอยังคงหนักแน่น“น้องแพรแน่ใจหรือ ว่าไอ้คนนั้นมันเป็นคนดี? อีกอย่างลูกคบหาดูใจกับมันเร็วเกินไปหรือเปล่า” เสียงเข้มของเจ้าสัวบดินทร์ทำให้แพรพิชชาสะดุ้งโหยง“คุณพ่อก็เห็นนี่คะ ว่าเขาดีกับน้องแพรแค่ไหน ไม่เคยนอกลู่นอกทางเลยด้วยซ้ำ” แพรพิชชาเถียงผู้เป็นพ่อ“จริงไหมคะพี่พีช...พี่พี?” หญิงสาวขอความเห็นจากพี่ชายคนกลางและคนโตที่อยู่ในสาย“น้องแพรเพิ่งรู้จักมันไม่นาน มันเป็นคนดีหรือเลวเราก็ไม่รู้ แล้วจะให้พี่ไว้ใจให้มันเหรอ?” พี่ชายคนโตที่แสนจะเงียบขรึมพูดขึ้น“แล้วอีกอย่างมันเข้ามาทำดีกับน้องแบบนี้ หวังผลประโยชน์หรือเปล่าก็ไม่รู้” พีเสริม“ทำไมทุกคนต้องมองคุณกันตร์ในแง่ร้ายด้วยคะ?” เสียงงอนของแพรพ
Read more
ความร้าวฉานที่อยากให้เกิด
ทิวาอึ้งกับสิ่งที่ได้ยิน ไม่คิดว่าโลกันตร์จะคบกับผู้หญิงถึงสองคนในเวลาเดียวกัน“หมายความว่าคุณกันตร์คบเธอเพื่อคั่นเวลาเหรอครับ? คุณไม่สงสารผู้หญิงทั้งสองบ้างหรือครับ” ทิวาไม่เข้าใจ เหตุใดเขาถึงต้องทำเช่นนี้“เอาเป็นว่าผมมีเหตุผลที่ต้องทำแบบนี้ก็แล้วกัน” ทิวาได้แต่ส่ายหัวให้กับคำตอบของโลกันตร์ เขาไม่รู้จะว่าควรจะสงสารใครก่อนดี วิเวียนที่แฟนแอบไปมีคนอื่นหรือแพรพิชชาที่โลกันตร์คบเพื่อฆ่าเวลาห้องน้ำของเพชรจรัสกรุ๊ป กลายเป็นที่ที่ปลอดภัยของแพรพิชชา เพราะเดิมก็ไม่มีใครชอบเธอ แล้วยิ่งประธานบริษัทเปิดตัวคบกับเธอ ยิ่งทำให้คนที่ไม่ชอบหน้าเธอเป็นทุนเดิมกลับเหม็นขี้หน้าแพรพิชชาเพิ่มมากยิ่งขึ้น“ดูสายตาที่ทุกคนมองแพรสิ” ม่านมุกเอ่ยขึ้นเพราะความอึดอัด“นั่นสิ จะอะไรนักหนา” กัสจังเสริม“แพรอย่าคิดมากเลยนะ อีกไม่กี่เดือนเราก็ไม่ต้องทนสายตาพวกนี้แล้ว” ม่านมุกโอบไหล่แพรพิชชาเพื่อให้กำลังใจ“พวกแกนั่นแหละที่คิดมาก” สีหน้าที่งงงวยของเพื่อนทั้งสองแสดงออกมา“ฉันไม่เห็นจะกลัวอะไรเลย พวกแกนั่นแหละที่คิดมากไปเอง อันที่จริงฉันไม่เห็นแคร์สายตาพวกนั้นเลย” ดูแล้วเพื่อนของเธอจะแคร์สายตาพวกนั้นมาก มากเกินกว่า
Read more
ตัดสินใจเอง!
ประโยคสุดท้ายเธอแอบป้องปากให้ได้ยินเพียงสองคน มื้ออาหารคาวที่แสนอึมครึมจบลงอย่างทุลักทุเล ของหวานมาเสิร์ฟแทนที่ของหวานเย็นฉ่ำไม่ทำให้ความอึดอัดบนโต๊ะอาหารบรรเทาโดยเฉพาะคนกลางอย่างแพรพิชชาที่ต้องห้ามทั้งสองฝ่าย ก่อนจะเกิดศึกขนาดย่อมจนเกือบจะได้กินเลือดแทนน้ำแดง“กินเสร็จแล้วก็กลับไปสักที” พีเอ่ยปากไล่ทันที“พี่พี!!” แพรพิชชาเรียกเสียงดัง“ใช่... ไปสักที เหม็นขี้หน้าเต็มทน”เจ้าสัวบดินทร์ชักสีหน้า“คุณพ่อคะ นิสัยไม่ดีเลย ทำไมไล่แขกแบบนี้?”“ไม่เป็นไรครับน้องแพร นี่มันก็ดึกมากแล้วด้วย ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ” ชายหนุ่มยกมือไหว้ชายผู้มีอายุก่อนจะชำเลืองสายตาไปหาอีกคนที่อยู่ด้านข้าง “พี่กลับก่อนนะครับ...น้องพี” เขาเน้นเสียงเพื่อกวนประสาท“ใครเป็นน้องแกไม่ทราบ ฉันไม่เคยมีพี่ชายแบบแก” พีต่อปากต่อคำ“น้องพีเกิดทีหลัง จะให้เรียกพี่พีอย่างนั้นเหรอครับ?” โลกันตร์ยังคงปั่นประสาท“พอ ๆ เถอะทั้งสองคนเลย” ไม่วายที่แพรพิชชาจะต้องห้ามศึก“พี่กันตร์... ไปค่ะ แพรไปส่งที่รถ”แพรพิชชากระตุกมือของโลกันตร์ให้เดินตามออกมาก่อนจะวางมวยกับพี่ชายของเธอ“แพรขอโทษนะคะ แพรไม่คิดว่าคุณพ่อกับพี่พีจะทำตั
Read more
ออกทริปคราวนี้แหละที่กลัว
“ยังโกรธอยู่พ่อเหรอ?”“.....”เงียบ ไร้เสียงตอบรับจากแพรพิชชา“โถ่...น้องแพร พ่อขอโทษ”เขาพยายามพูดกับเธอ“น้องแพรก็รู้ว่าพ่อเป็นห่วง อีกอย่างน้องแพรเป็นผู้หญิงด้วยนะ พ่อก็ต้องหวงเป็นธรรมดา”เขาจับมือลูกสาว“แต่คุณพ่อรับปากแล้ว คุณพ่อคะ...น้องแพรโตแล้วนะคะ”แพรพิชชาตัดพ้อที่ผู้เป็นพ่อยังคงคิดว่าเธอเป็นเด็ก“พ่อจะพยายามเปิดใจให้ไอ้นั่นก็แล้วกัน เรื่องเมื่อคืน พ่อขอโทษนะที่ทำให้น้องแพรเสียใจ” เจ้าสัวบดินทร์ถอนหายใจ“อือ ไม่เป็นไรเลยค่ะคุณพ่อ ขอแค่คุณพ่อยอมเปิดโอกาสให้พี่กันตร์ น้องแพรก็หายโกรธคุณพ่อแล้วค่ะ สัญญานะคะ”แพรพิชชายกนิ้วก้อยขึ้นมาเพื่อทำสัญญากับผู้เป็นพ่อ“อือ ก็ได้”“คุณพ่อห้ามทำนิสัยไม่ดีใส่พี่กันตร์แบบนั้นอีกนะคะ”เจ้าสัวบดินทร์พยักหน้ารับปากลูกสาว แพรพิชชากอดผู้เป็นพ่ออย่างดีใจ เหลือแค่ทำความเข้าใจกับพี่ชายทั้งสองทุกอย่างก็จะราบรื่น แพรพิชชาคิดเสียงคลื่นกระทบกับชายฝั่งสีขาวของชายหาดที่สะท้อนด้วยแสงแดดสวยงามช่วยจรรโลงใจคนที่ทำงานเหน็ดเหนื่อยมาทั้งปีทุก ๆ ปีเพชรจรัสกรุ๊ปจะจัดทริปท่องเที่ยวไว้ให้เพื่อพนักงานที่ทุ่มเทแรงกายแรงใจทำงานให้บริษัทตลอดทั้งปี เพราะพนักงานเห
Read more
รอที่ห้องพี่ก็ดีนะ!
“หนักเหมือนกันนะเราเนี่ย”แพรพิชชาบ่นอุบหลังวางม่านมุกลงบนที่นอน ก่อนจะเปิดประตูเตรียมออกไปที่งานเลี้ยงอีกครั้งเสียงล็อคประตูดังขึ้นหลังจากที่แพรพิชชาปิดลง หญิงหันหลังแต่เธอดันปะทะกับบางอย่าง“ว้าย”แพรพิชชาร้องเสียงหลง“ชู่”ชายหนุ่มปิดปากแพรพิชชาไว้ ด้วยเกรงว่าจะมีคนแตกตื่นเสียงของเธอ“พี่เอง”โลกันตร์ค่อย ๆ เอามือออกหลังจากส่งสัญญาณให้เธอเงียบ“พี่กันตร์...หายไปไหนมาคะ ทำไมติดต่อไม่ได้เลย”แพรพิชชาถามอย่างดีใจ เธอคิดว่าคืนนี้ต้องนอนไม่หลับแน่ ๆ หากไม่เจอหรือติดต่อเขาไม่ได้“พี่ติดงานด่วน โทรศัพท์แบตหมดอีก พี่ขอโทษนะครับ”โลกันตร์ดึงหญิงสาวเข้ามาปลอบประโลม อันที่จริงเขาไม่ได้ติดงาน เพียงแค่อยากลองใจว่า หากไม่เจอเขาเธอจะแสดงอาการอย่างไร ซึ่งเป็นไปตามที่เขาคาดคิด“ทีหลังอย่าหายไปแบบนี้อีกนะคะ”เขามองแพรพิชชาในชุดเดรสสายเดี่ยวสีขาว กระโปรงพลิ้วโชว์ช่วงลำคอถึงอกขาว“ทำไมแต่งตัวโป๊แบบนี้ล่ะครับ พี่หวงนะ”สูทราคาแพงถูกผู้เป็นเจ้าของถอดออกมาคลุมให้แพรพิชชา โลกันตร์พาแพรพิชชากลับเข้ามาในงานเลี้ยงอีกครั้ง พนักงานต่างทักทายเขาและเธอ ซึ่งต่างจากคราวแรกที่ชายหนุ่มยังไม่มาเขาพาเธอไปนั่งที่บาร์
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status