All Chapters of อยู่ใต้โลกันตร์: Chapter 1 - Chapter 10

เรียวขายาวก้าวลงจากรถหรูยืนเต็มความสูงมองไปรอบตึกที่เรียงรายอยู่รอบตัว เธอถอดแว่นกันแดดสีชาเผยให้เห็นใบหน้าหวาน ขนตางามงอนแต่งเติมเครื่องสำอางสีสวย ลิปสติกสีแดงสดบ่งบอกตัวตนของเจ้าหล่อนแพรพิชชา ลูกสาวคนเล็กของเจ้าสัวบดินทร์ เธอคือคนที่สวย และสมบูรณ์แบบในทุก ๆ ด้าน เนื่องด้วยการเลี้ยงดูฟูมฟักและสนับสนุนจากผู้เป็นพ่อตลอดจนถึงพี่ชายทั้งสอง“แพร... ทางนี้” เสียงคุ้นหูที่ดังอยู่ไม่ไกลดึงดูดความสนใจของเธอ ม่านมุกเพื่อนสนิทที่รสนิยมต่างจากเธอลิบลับ แม้กระทั่งการแต่งตัว“มาถึงนานยัง?” ม่านมุกก้าวขามาประชิดตัวเธอก่อนเอ่ยปากถาม“ถึงเมื่อกี้เลย ก่อนมุกแค่นิดเดียว ว่าแต่กัสจังล่ะ อย่าบอกนะว่าสาย” แพรพิชชาพูดขึ้นก่อนจะปรากฏร่างของเพื่อนซี้อีกคน“แกสองคนนินทาอะไรฉัน?” ผู้มาใหม่ถามแกมหยอก“เปล่าสักหน่อย ฉันแค่กำลังเดาต่างหากว่าแกจะมาสายรึเปล่า”“ฉันนะเหรอ ไม่มีทางหรอก”กัสจังคลี่ยิ้มสดใส วันสำคัญแบบนี้จะสายได้อย่างไร“ฉันว่า เรารีบเข้าไปด้านในกันเถอะ ก่อนที่จะสายจริง ๆ” ม่านมุกเบรกเพื่อนทั้งสองก่อนที่จะคุยกันยืดยาวจนเสียเวลาเพื่อนซี้ทั้งสามเดินเข้าไปยังบริษัทเพชรจรัสกรุ๊ป นำเข้า และส่งออกสินค

แพรพิชชายืนที่ริมฟุตบาทพร้อมกับชะเง้อคอมองหารถของทางบ้านที่จะมารับ เพราะตั้งแต่เหตุการณ์อุบัติเหตุในครั้งนั้น พ่อของเธอไม่ยอมให้เธอไปไหนมาไหนด้วยตัวคนเดียว จึงได้จัดแจงให้คนที่บ้านมาคอยรับคอยส่งด้วยความเป็นห่วง“เมื่อไรจะมารับนะ”แพรพิชชาพึมพำ ยืนรออยู่สักพักก็สังเกตเห็นรถที่มาจอดเทียบด้านหน้าเธอ ก่อนที่กระจกจะเลื่อนลง“ท่านประธาน!”“ผมเห็นคุณยืนรอรถนานมาแล้ว แต่ยังไม่มีใครมารับ สนใจให้ผมไปส่งไหม?” เขาเสนอ“ขอบคุณนะคะท่านประธาน แต่ไม่ดีกว่าค่ะ ฉันเกรงใจ”“งั้นผมรอเป็นเพื่อน” เขาไม่ลดละความพยายาม ตามตื๊อเธอทำไมนักหนาเนี่ย เป็นถึงประธานบริษัทแต่ดันมาตื๊อเด็กฝึกงานอย่างเธอนี่นะ แพรพิชชาคิดในใจ“ท่านประธานกำลังจีบฉันหรือเปล่าคะ?” แพรพิชชาถามออกไปตามตรง แม้ไม่ใช่คำถามที่เธอควรจะถามมากเลยด้วยซ้ำ แต่ความคับข้องใจทำให้เธอตัดสินใจถามออกไป“ใช่ คุณเข้าใจถูกแล้ว” หญิงสาวอึ้งกับคำตอบของเขา เธอไม่คิดว่าเขาจะยอมรับกับเธอตรง ๆ เช่นนี้“ฉันพอจะทราบนะคะว่าฉันเป็นคนที่มีเสน่ห์ แต่เราเพิ่งเจอกันแค่ครั้งที่สอง ท่านประธานก็รุกจีบฉันแบบนี้มันไม่เร็วไปหน่อยเหรอคะ? อีกอย่างหนึ่งฉันเป็นแค่เด็กฝึกงาน และตำ

“เห็นบอกว่ามีเรื่องด่วนค่ะ แต่ถ้าคุณไม่สะดวกก็ยกเลิกได้นะคะ”แพรพิชชาหลบสายตาชายหนุ่ม เธอไม่ต้องการไปไหนกับเขาตามลำพังโดยเฉพาะในช่วงเวลาแบบนี้ ยิ่งรู้ว่าเขาต้องการอะไรจากเธอแล้วก็ยิ่งต้องระวังตัวให้มากขึ้น“สะดวก... สะดวกสิ” โลกันตร์แสดงอาการดีใจพร้อมกับยิ้มกว้างอย่างเป็นมิตร“ถ้างั้นเราไปเถอะค่ะ หนังจะเริ่มแล้ว” แพรพิชชาเดินนำเข้าไปที่นั่งที่ดีที่สุดในโรงหนังถูกจับจองโดยโลกันตร์ เขาต้องการให้แพรพิชชาประทับใจในตัวเขามากที่สุด“เชิญนั่งครับ”“ขอบคุณค่ะ”แพรพิชชาคลี่ยิ้มมีความสุข แม้ใบหน้าหวานจะยิ้มกลบเกลื่อนพยายามเก็บอาการไว้ ทว่าหัวใจเต้นรัวด้วยความรู้สึกประหลาดเลี่ยงไม่ได้ว่า เธอกำลังปันใจให้เขาอยู่ไม่นาน… พอทั้งสองดูหนังเสร็จ แพรพิชชารีบชวนเขากลับบ้านโดยพลัน แม้ลึก ๆ จะแอบปันใจให้เขาอยู่บ้าง แต่ยังคงรักษาระยะห่างไม่ให้ความไว้ใจในตัวโลกันตร์“งั้นเราแยกย้ายกันตรงนี้เลยนะคะ”แพรพิชชาพูดออกไปแบบนั้น ทว่าหัวใจไม่ได้ต้องการแบบนั้นเลย เธอเองก็รู้สึกสับสนอยู่ไม่น้อย“ให้ผมไปส่งคุณนะครับ ผมว่าง”“แต่ว่า…”หญิงสาวไม่รู้ว่าจะหาคำแก้ตัวอย่างไร เมื่อสายตาคู่สวยมองชายตรงหน้าที่ยังคงแสดงความจ

ทิวาอึ้งกับสิ่งที่ได้ยิน ไม่คิดว่าโลกันตร์จะคบกับผู้หญิงถึงสองคนในเวลาเดียวกัน“หมายความว่าคุณกันตร์คบเธอเพื่อคั่นเวลาเหรอครับ? คุณไม่สงสารผู้หญิงทั้งสองบ้างหรือครับ” ทิวาไม่เข้าใจ เหตุใดเขาถึงต้องทำเช่นนี้“เอาเป็นว่าผมมีเหตุผลที่ต้องทำแบบนี้ก็แล้วกัน” ทิวาได้แต่ส่ายหัวให้กับคำตอบของโลกันตร์ เขาไม่รู้จะว่าควรจะสงสารใครก่อนดี วิเวียนที่แฟนแอบไปมีคนอื่นหรือแพรพิชชาที่โลกันตร์คบเพื่อฆ่าเวลาห้องน้ำของเพชรจรัสกรุ๊ป กลายเป็นที่ที่ปลอดภัยของแพรพิชชา เพราะเดิมก็ไม่มีใครชอบเธอ แล้วยิ่งประธานบริษัทเปิดตัวคบกับเธอ ยิ่งทำให้คนที่ไม่ชอบหน้าเธอเป็นทุนเดิมกลับเหม็นขี้หน้าแพรพิชชาเพิ่มมากยิ่งขึ้น“ดูสายตาที่ทุกคนมองแพรสิ” ม่านมุกเอ่ยขึ้นเพราะความอึดอัด“นั่นสิ จะอะไรนักหนา” กัสจังเสริม“แพรอย่าคิดมากเลยนะ อีกไม่กี่เดือนเราก็ไม่ต้องทนสายตาพวกนี้แล้ว” ม่านมุกโอบไหล่แพรพิชชาเพื่อให้กำลังใจ“พวกแกนั่นแหละที่คิดมาก” สีหน้าที่งงงวยของเพื่อนทั้งสองแสดงออกมา“ฉันไม่เห็นจะกลัวอะไรเลย พวกแกนั่นแหละที่คิดมากไปเอง อันที่จริงฉันไม่เห็นแคร์สายตาพวกนั้นเลย” ดูแล้วเพื่อนของเธอจะแคร์สายตาพวกนั้นมาก มากเกินกว่า

“ยังโกรธอยู่พ่อเหรอ?”“.....”เงียบ ไร้เสียงตอบรับจากแพรพิชชา“โถ่...น้องแพร พ่อขอโทษ”เขาพยายามพูดกับเธอ“น้องแพรก็รู้ว่าพ่อเป็นห่วง อีกอย่างน้องแพรเป็นผู้หญิงด้วยนะ พ่อก็ต้องหวงเป็นธรรมดา”เขาจับมือลูกสาว“แต่คุณพ่อรับปากแล้ว คุณพ่อคะ...น้องแพรโตแล้วนะคะ”แพรพิชชาตัดพ้อที่ผู้เป็นพ่อยังคงคิดว่าเธอเป็นเด็ก“พ่อจะพยายามเปิดใจให้ไอ้นั่นก็แล้วกัน เรื่องเมื่อคืน พ่อขอโทษนะที่ทำให้น้องแพรเสียใจ” เจ้าสัวบดินทร์ถอนหายใจ“อือ ไม่เป็นไรเลยค่ะคุณพ่อ ขอแค่คุณพ่อยอมเปิดโอกาสให้พี่กันตร์ น้องแพรก็หายโกรธคุณพ่อแล้วค่ะ สัญญานะคะ”แพรพิชชายกนิ้วก้อยขึ้นมาเพื่อทำสัญญากับผู้เป็นพ่อ“อือ ก็ได้”“คุณพ่อห้ามทำนิสัยไม่ดีใส่พี่กันตร์แบบนั้นอีกนะคะ”เจ้าสัวบดินทร์พยักหน้ารับปากลูกสาว แพรพิชชากอดผู้เป็นพ่ออย่างดีใจ เหลือแค่ทำความเข้าใจกับพี่ชายทั้งสองทุกอย่างก็จะราบรื่น แพรพิชชาคิดเสียงคลื่นกระทบกับชายฝั่งสีขาวของชายหาดที่สะท้อนด้วยแสงแดดสวยงามช่วยจรรโลงใจคนที่ทำงานเหน็ดเหนื่อยมาทั้งปีทุก ๆ ปีเพชรจรัสกรุ๊ปจะจัดทริปท่องเที่ยวไว้ให้เพื่อพนักงานที่ทุ่มเทแรงกายแรงใจทำงานให้บริษัทตลอดทั้งปี เพราะพนักงานเห