เข้าสู่ระบบตอนพิเศษ ครอบครัว ณ บ้านซันเดย์ “อุแว๊ๆ อุแว๊ๆ” เสียงเด็กดังขึ้นอีกครั้งในรอบหนึ่งปีที่ผ่านมา...เป็นเด็กทารกเพศหญิงชื่อว่า “ใบข้าว” ลูกสาวคนสุดท้องของซันเดย์หลังจากตอนนั้นคุณพ่อสุดหล่อได้หมายมั่นเอาไว้ว่าจะมีน้องให้ลูกชายฝาแฝดของเขาในที่สุดเขาก็ทำมันได้สำเร็จ “ไอ้ซันกูว่ามึงเบาๆ หน่อยก็ได้มีลูกท
“ลูกมึงร้องทำไมวะ” “คงหิวแล้วแหล่ะส่วนผมมึงเห็นหน้าหลานก็กับกันไปได้แล้วกวนเวลาการพักผ่อนเมียกู” ผมบอกพวกมัน “เออพวกกูอยู่เล่นกับหลานแป๊บนึงเดี๋ยวก็จะกลับแล้วเนี้ย” “ไอ้ซันพวกกูดีใจกับมึงด้วยจริงๆ นะเว้ยที่ได้มีครอบครัวที่อบอุ้นแบบนี้...” “เออกูรู้เดี๋ยวสักวันพวกมึงก็มีเหมือนกู” “ของกูคงอีกนาน.
ตอนพิเศษวันคลอด ณ โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง เก้าเดือนต่อมา อุ๊แว๊ๆ อุ๊แว๊ๆ อุ๊แว๊ๆ อุ๊แว๊ๆ เสียงเด็กทารกเพศชายร้องดังขึ้นทำให้ผู้เป็นพ่อดีใจจนน้ำตาลที่กั้นมันเอาไว้ไหลออกมาด้วยความดีใจเขามองไปที่ภรรยาด้วยสายตาที่สื่อความหมายด้วยความรักและห่วงใยแล้วมองไปยังเด็กทารกเพศชายทั้งสองคน.... “ยินดีด้วยนะครับคุ
“จ้าพ่อกับแม่ก็รักลูกกับหลายยายมากๆเลย” แม่บอกฉันพร้อมกับยื่นมือมาลูบที่หน้าท้องของฉันเบาๆ “ตาด้วยตาก็รักลูกกับหลานมากเหมือนกัน” พ่อบอกฉันพร้อมกับลูบหน้าท้องฉันเบาๆ ทางด้านเจ้าบ่าว ซันเดย์ที่อยู่ในชุดสูทสีขาวสะอาดตอนนี้กำลังอยู่ในขั้นตอนการผ่านประตูเงินประตูทองตามธรรมเนียมไทยโดยมีคนที่อยู่หน้าประ
“อ๊าาาห์...ทะ...ที่รักเค้าไม่ไหวแล้วเอาจริงแล้วนะ” พูดจบไม่ฟังคำตอบของร่างบ้างสะโพกหนาก็ตอกอัดเข้ากลางใจสวยอย่างรวดเร็วย้ำๆ “อะ...อะ...อ๊าห์...สะ...เสียวจัง” ข้าวหอมพูดพร้อมกับยกมือทั้งสองข้างคล้องคอซันเดย์ไว้แน่น “อื้มมห์..ทะ...ที่รักทำแบบนี้เค้าจะเสร็จเอานะ...” ซันเดย์พูดพร้อมกับมองไปที่ข้าวหอมท
ตอนพิเศษวันแต่งงาน!! "จะเอาชุดนี้แล้ว! " "ไม่เอา...เลือกใหม่มันสั้นไป!" และนี้คือเสียงที่ฉันได้ยินมาตลอดหนึ่งชั่วโมงที่เลือกชุดแต่งงานกันจากรูปภาพที่ร้านส่งมาให้เลือก...และเสียงนี้ไม่ใช่เสียงใครที่ไหนเสียงนายซันเดย์ยังไงละ "งั้นเอาชุดนี้! " ฉันชี้ไปที่อีกชุดที่อยู่ใกล้ๆด้วยความหงุดหงิด " อืมมมม!
ตอนที่ 30 เป็นเรื่อง! ทางด้านข้าวหอม คณะการตลาด... "ว่าไงยะ...พี่ซันสามีฉันมาส่งถึงที่เลยนะย่ะ" ซาร่า "บ้าไม่ใช่ซะหน่อย...สามีใหม่ฉันมาส่งต่างหากที่มาส่ง" ใช่สามีคนใหม่ที่เหมือนจะดีกว่าเดิม อิอิ น่ารัก... "อุ๊ย! แร๊งงงง...เดี๋ยวนี้นอโผล่แล้วหรอจ๊ะ" ซาร่า "พอๆ เลยไอ้ซาร่า..." ยัยน้ำห้าม"ข้าวแกม
"เจน...คือฉันมีอะไรจะบอก" มาประโยคนี้คงไม่ดีแล้วล่ะเจนสัมผัสได้ " อะไร? " ฉันถามมัน " คือ...พี่สายน้ำมาไม่ได้แล้วอะ " นั่นไงว่าแล้ว ห่ะ พี่สายน้ำมาไม่ได้ตายแล้ววววว!! " ห๊ะ! หมายความว่าไงมาไม่ได้ ก็คุยกันแล้วนิหว่า! " ฉันเผลอตะคอกใส่ยัยน้ำทันทีด้วยความตกใจ " ก็คือว่าแบบว่า...บังเอิญบังเอิญพี่แยม
(เวล ) กระผมนายเวลสุดหล่อคนเดิมขอรับ ตอนนี้ผมอยู่ที่คอนโดไอ้แฝด...พร้อมพ่องเพื่อนของกระโผม... Rrrrrrrrrrrrrrrr. (เสียงโทรศัพท์ เวล ) " เออ ! ว่าไงครับคุณชายร้อยวันพันปีไท่เคยโทรหากระผมแล้ววันนี้นึกพิศวาสอะไรกระผมล่ะครับเนี้ยไอ้คุณชาย ! " ผมกระแนะกระแหนมันเพราะปกติจะเป็นพวกผมที่โทรหามันตลอดวันนี้
ตอนที่ 22 หมาป่ากับกระต่าย (ข้าวหอม) นายซันคิดอะไรอยู่นะถึงจะไปทานข้าวกันที่ห้อง น่าสงสัย? แต่ช่างมันเหอะจะกินที่ไหนมันก็เหมือนกันแหละ คอนโด (ซันเดย์) " ถึงแล้ว! หึ " ยิ้มอะไรของเขา? " อืม...ว่าแต่นายยิ้มอะไรของนายบ้าหรือเปล่าเนี้ย! " " ยิ้มบ้าอะไรของป้า! ฉันบอกว่าไม่ได้ยิ้มก็ไม่ได้ยิ้มดิ! " แ
![Evil Engineerร้ายรักวิศวะเลว [ไนต์]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)






