CHAPTER 07

“พอรู้ว่าน้องเขาโสด ยิ้มไม่หุบเลยนะมึงอะ” เทคเอ่ยแซวเพื่อนคนหล่อหลังออกมาจากโรงอาหาร ตอนแรกที่มุ่งชวนเขากับไลฟ์มานั่งที่โรงอาหารในรอบสองปี เขาไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าเพื่อนสนิทอยากจะทำอะไร จึงปฏิเสธไปเพราะต่างคนต่างกินข้าวมาแล้วมันไม่มีเหตุผลอะไรให้ไปที่นั่น และคิดว่าเพื่อนอีกคนคงคิดแบบเดียวกับเขา แต่เขาก็คิดผิดเมื่อแนวร่วมที่เขาหวังนั้นแปรพักตร์ไปอยู่อีกฝั่งหนึ่ง เขาเก็บความสงสัยเอาไว้ในใจจนกระทั่งได้เจอสองสาวนั่งอยู่ที่โรงอาหาร

ถึงได้รู้ว่าเพื่อนสนิททั้งสองคนของเขานั้นมีเป้าหมายเหมือน ๆ กัน หากแต่วิธีการแสดงออกอาจจะแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

คนหนึ่งรุกจีบสาวแบบสุดตัว อีกคนใช้ความเงียบและสายตาสื่อสาร แต่สิ่งที่น่าแปลกใจคือได้ผลลัพธ์เท่ากันเสียอย่างนั้น

“พอได้มองใกล้ ๆ น้องน่ารักมากเลยว่ะ” มุ่งยังคงเพ้อพกหาคนตัวเล็กที่เขาเพิ่งได้เจอและทำความรู้จัก เขาไม่คิดว่าจะได้เจอคนที่พูดคุยกันถูกคอ “กูว่าเขาเข้ากับกูได้แน่ ๆ พวกมึงคิดว่าไง”

“มึงถูกใจคนไหน กูก็เห็นมึงพูดแบบนี้ตลอด สุดท้ายก็จบด้วยคำว่าเข้ากันไม่ได้” เทคจงใจพูดจี้ใจดำเพื่อนสนิทเพราะนึกหมั่นไส้อาการคลั่งรักเกินเหตุ

“ไอ้เทค มึงอย่าเพิ่งพูดตัดกำลังใจกูได้ปะวะ คนนี้กูจริงจังจริง ๆ”

“เออ ๆ ว่าแต่มึงจะจีบน้องเขาหรือเปล่า”

“จีบสิวะ ไอ้เทคมึงนี่แม่งถามอะไรไม่คิด” มุ่งโวยวายกลับเพราะคิดว่าเพื่อนไม่ใส่ใจฟังเรื่องที่เขาพูดตั้งแต่ต้น

“ไม่ใช่มึง กูถามไอ้ไลฟ์ต่างหาก” เทคบุ้ยหน้าไปทางคนที่ยืนพิงผนังลิฟต์เงียบ ๆ “เมื่อกี้ตอนที่มึงลุกไปซื้อน้ำให้น้อง น้องลินเขาถามพวกกูด้วยว่ามึงชอบเพื่อนเขาหรือเปล่า”

“พวกมึงตอบว่าไง” ไลฟ์ถามกลับเสียงเรียบ ไม่ได้โฟกัสคำตอบจากใครเป็นพิเศษ

“ก็บอกว่าชอบแหละ แต่มึงไม่ค่อยพูดงี้” เทคตอบพลางยักไหล่อย่างไม่ยี่ระ

“อืม” เสียงทุ้มพึมพำตอบกลับมา ส่งผลให้เพื่อนอีกสองคนหันมองหน้ากันอย่างงุนงงกับปฏิกิริยาอันน้อยนิดของเพื่อนสุดหล่อ

“อืมอะไรของมึง”

“ถึงแล้ว” ไลฟ์อมยิ้มเบา ๆ ก่อนจะก้าวเท้าออกจากลิฟต์ทันทีที่ประตูเปิดออก ทิ้งให้เพื่อนสองคนงุนงงหนักยิ่งกว่าเดิม

“ถ้าหากไม่ติดว่ามันเป็นแบบนี้แต่แรก กูคิดว่ามันกวนตีน” เทคบ่นพึมพำก่อนจะเดินตามหลังคนที่ก้าวออกไปก่อน

“สไตล์มันอะ พูดน้อยแต่แม่งได้คะแนนเต็มร้อยทุกราย” มุ่งว่าขณะเดินเคียงข้างไปกับเพื่อนขี้บ่น ตั้งแต่มีแฟนจริงจังรู้สึกเพื่อนคนนี้จะทำตัวเป็นพ่อมากกว่าเป็นเพื่อน สงสัยติดนิสัยมาจากแฟนสุดสวย

“เออ กูก็คิดว่าน้องมีใจว่ะ ตามองแต่ไอ้ไลฟ์” เทคว่า

“ก็ดีแล้วไง จะได้สละโสดยกแก๊งสักที”

หนึ่งเดือนต่อมา

“นี่เรามาถึงกันเร็วไปปะแก พนักงานกำลังตั้งโต๊ะกันอยู่เลยอ่า” ฉันสะกิดเรียกอลินที่กำลังส่องกระจกเช็กความสวยงามของตัวเอง ลิปสติกสีแดงที่ปาดมาน่ะ มองร้อยเมตรยังเห็นเลยนะคะเพื่อนรัก

“พอแล้วมั้ง เดี๋ยวพี่มุ่งจะตกใจ”

“ตกใจไรแก” อลินหันมาเหลือกตาให้ ไม่ใช่แค่พี่มุ่งแล้วล่ะที่จะตกใจ ฉันก็ตกใจเว้ย แกจะปัดมาสคาร่าก็ปัดให้เสร็จก่อนสิโว้ย

“ตกใจคิดว่าน้องลินคนใส ๆ นั้นหายไปไหนไง”

“หน้าสดก็เห็นละปะ มากกว่านั้นแกก็รู้นี่” อลินยกรอยยิ้มกริ่ม ก่อนจะหย่อนลิปสติกแท่งหนึ่งลงบนหน้าตักฉัน

“แกก็เติมสักหน่อยเถอะ เดี๋ยวพี่ไลฟ์คนหล่อเขาจะตกใจ ถามซื้อข้าวต้มให้แกจะหาว่าเพื่อนรักไม่เตือนนะคะ” อลินไม่ว่าเปล่ายังส่งวิ้งค์กลับมาให้

ห่วงกันแรงมาก ไม่ใช่เพื่อนนี่มีตบนะ

แฮะๆ ล้อเล่นจ้า ฉันเป็นพวกสายรักสงบ ไม่ชอบใช้กำลังแต่ก็ไม่ยอมให้ใครมาด่าพ่อล้อแม่ฟรี ๆ เหมือนกัน ลูกมีพ่อมีแม่อย่างน้อยเราก็ต้องรักษาเกียรติศักดิ์ศรีของตัวเอง ร้ายมาร้ายกลับตอบกลับในแบบของมีนา ทว่าใช้ชีวิตมาสิบเก้าปียังไม่เคยทะเลาะกับใครถึงขั้นต้องใช้ความรุนแรงหรอกนะ อย่างที่บอกคนชอบหาเรื่องฉันเพราะหน้าเหวี่ยง แต่ไม่เคยถึงขั้นทะเลาะตบตีกับใครหรอก

เมื่อได้ยินอลินทักแบบนั้น ฉันไม่เริ่มไม่มั่นใจตัวเองแล้วสิ เทรนด์หน้าฉ่ำวาวลุคเกาหลีที่แต่งมา เน้นใส ๆ เป็นธรรมชาติแต่มันไม่ควรซีดเหมือนกับคนป่วย ฉันจึงหยิบลิปกลอสสีชมพูที่อลินเพิ่งส่งมาปาดทับอีกรอบ แอบเติมหน้าให้พอมีสีสันขึ้นมาอีกนิดหน่อย

“สวยแล้วค่ะเพื่อนสาว” อลินเอ่ยแซวพลางจัดทรงผมตัวเองที่ดัดเป็นลอนสวย คืนนี้เธอสวมชุดเกาะอกอวดช่วงไหล่ขาวเผยผิวเนียนใส ที่ใครเห็นคงต้องมองตามกันเป็นแถวๆ แม้จะใส่กางเกงยีนขายาว แต่มันก็ไม่อาจจะบดบังความเซ็กซี่ของเพื่อนไซซ์มินิคนนี้ได้เลย

ฉันที่ใส่เสื้อครอปสีดำโชว์เอวนิด ๆ กับกระโปรงยีนสั้นยังต้องยอมแพ้ให้กับเพื่อนรัก

“ลงจากรถกันเถอะ คนเริ่มเยอะแล้วอะ” ฉันเอ่ยบอก ทั้งที่สิบนาทีก่อน พนักงานยังตั้งโต๊ะไม่เสร็จ แต่พอป้ายไฟหน้าร้านเปิดสว่าง คนมากมายจากไหนไม่รู้ก็กรูเข้าไปจนเต็มไปหมด

วันนี้มันเป็นวันพิเศษอะไรหรือเปล่า นึก ๆ ดูแล้วก็แค่วันหยุดสุดสัปดาห์นี่นา

“มัวแต่คิดอะไรอยู่ รีบลงจากรถกันเถอะ” อลินที่อยู่ด้านนอกตัวรถเรียกสติฉันกลับมาโฟกัสที่สถานการณ์ปัจจุบันอีกครั้ง

“อือ” ฉันยกมือจัดทรงผมตัวเองอีกเล็กน้อยก่อนจะเปิดประตูลงไป เป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้วที่ฉันไม่ได้เจอเขา ถึงแม้ว่าตอนนี้อลินจะมีสถานะเป็นแฟนของพี่มุ่ง แต่ฉันกับเขายังเป็นคนรู้จักกันผิวเผินแบบเดิม ส่วนใหญ่ฉันมักจะเจอพี่มุ่งที่แวะมากินข้าวกับอลินทุกวัน อาจจะเจอพี่เทคบ้างบางครั้งแต่กับพี่ไลฟ์เราไม่เคยเจอกันเลย

เราสองคนควงแขนกันเข้าร้านอย่างตื่นเต้น คืนนี้พวกเรามาดูวงของพี่มุ่งเล่นดนตรีตามที่พี่เขาเคยชวนเอาไว้ก่อนหน้านี้

ช่วงเวลารับน้องนั้นผ่านไปอย่างรวดเร็วเช่นเดียวกับความสัมพันธ์ของอลินและพี่มุ่ง ถ้าหากจะเอ่ยถึงคำนิยามจำกัดความของคนทั้งสองว่าดำเนินไปถึงขั้นไหนแล้วนั้นเท่าที่ฉันรู้

อืม...ก็น่าจะเรียกว่าแฟนได้แล้วละมั้ง เพราะความสัมพันธ์ทางกายพัฒนาแบบก้าวกระโดดอย่างไม่ที่คาดไม่ถึงเลยล่ะ