CHAPTER 06

ฉันไม่ได้คาดหวังปฏิกิริยาอะไรหรอกนะ เพราะมันเป็นอย่างที่คิด พี่ไลฟ์ไม่ได้ตอบกลับอะไร เขาเป็นคนหล่อที่เข้าใจยากจัง เขาเหมือนจะสนใจฉัน แต่ก็เหมือนไม่สนใจในเวลาเดียวกัน

เอาแต่จด ๆ จ้อง ๆ กันอยู่แบบนี้ ถ้าฉันเป็นปลาทองคงท้องไปแล้ว

เสียงพี่มุ่งดังแทรกขึ้นมาจังหวะที่ฉันกำลังคุยกับแม่ซื้อตัวเองอยู่

“เพื่อนพี่ก็โสดนะ” พี่มุ่งกล่าวพลางยกยิ้มเหล่ตามองเพื่อนทั้งสองคนของเขา

เพื่อนคนไหนโสดอย่างนั้นเหรอ ฉันมองที่พี่เทคเป็นคนแรก ดูจากในกลุ่มแล้วพี่เทคเป็นคนหล่อนะแต่หล่อแบบทั่วไป อารมณ์แบบเจอได้ตามมหา’ ลัย

ถ้าจะอธิบายให้เห็นภาพแบบเข้าใจง่ายขอเปรียบเทียบสัดส่วนหน้าตาเป็น สินค้า OTOP ละกัน

พี่เทคคือหนึ่งผลิตภัณฑ์ หนึ่งตำบล

พี่มุ่งคือหนึ่งผลิตภัณฑ์ หนึ่งอำเภอ

ส่วนคนสุดท้ายพี่ไลฟ์นั้นพรีเมียมสุด ๆ หนึ่งผลิตภัณฑ์ หนึ่งจังหวัดไม่เกินจริง อย่างที่พูดเมื่อเทียบกับเพื่อนอีกสองคน ฉันไม่ได้อยากใจร้ายกับพี่เทคแต่พี่เขาหล่อน้อยสุดในกลุ่มเลย ถ้ามีผู้หญิงมองเข้ามาพี่เทคคงโดนรัศมีออร่าความหล่อของพี่มุ่งกับพี่ไลฟ์กลบจนมิด แต่เขาก็มีเสน่ห์ในแบบของเขานะ ผู้หญิงหลายคนก็ต้องการคนที่อยู่ด้วยแล้วสบายใจ ยิ้มเก่ง ชวนคุยเก่งเหมือนพี่เทค

แต่สำหรับฉันน่ะ ชอบแบบพรีเมียม

“อย่ามองพี่ด้วยสายตาแบบนั้นสิครับน้องมีน พี่มีแฟนแล้วครับ” พี่เทคเอ่ยทันทีแบบไม่ต้องให้คิดอะไรต่อ แต่สีหน้าเขาดูปลื้มใจมากที่ได้บอกคนอื่นว่ามีแฟน พี่เขาคงเป็นคนที่รักแฟนมากแน่ ๆ

“อ้าว ถ้างั้นที่บอกว่าโสดคือพี่ไลฟ์เหรอคะ” อลินโพล่งขึ้นอย่างแปลกใจ พลางหยิกขาฉันเบา ๆ อย่างคนเก็บอาการดีใจไว้ไม่อยู่ ครั้นพวกพี่เขาหันไปพูดกัน อลินก็โน้มหน้าไปข้างหลังพลางกระซิบเสียงเบา

“โสดว่ะ พี่เขาชอบแกแน่ ๆ ถ้าพี่เขาขอไลน์ รีบให้ไปเลยนะ” ส่วนฉันพยายามทำสีหน้าให้เป็นปกติทั้งที่ปากยังขยับพูดคุยกับเพื่อนสนิทเสียงเบา

“ใจเย็นแก ไม่อยากออกตัวแรง พี่เขานิ่งมากอะ”

“น้องลินกับน้องมีนคุยซุบซิบอะไรกันครับ” ฉันกับอลินสะดุ้งตัวโยน ต่างคนต่างทำสีหน้าเลิ่กลั่กเมื่อโดนพี่มุ่งเอ่ยทัก

“ปะ...เปล่าค่ะ พอดีคุยเรื่องงานกันนิดหน่อย” อลินเป็นคนตอบ ส่วนฉันได้ยิ้มเจื่อน ๆ ส่งไป จู่ ๆ ทำไมฉันรู้สึกคอแห้งขึ้นมาล่ะ ครั้นจะคว้าขวดน้ำตัวเองขึ้นมาดื่ม ก็พบว่ามันเหลือแต่ขวดเปล่า ส่วนน้ำด้านในดื่มมันหมดไปแล้วก่อนที่พวกพี่จะเข้ามานั่งด้วยซ้ำ สุดท้ายจึงวางมันกลับไว้ตามเดิม

ไม่กินก็ได้...

ทว่าในตอนนั้นเองที่จู่ ๆ พี่ ไลฟ์ก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงโดยไม่บอกกล่าว

“ไปไหนวะ” พี่มุ่งเอ่ยถาม

“หิวน้ำ” เสียงทุ้มตอบกลับ พร้อมกับกวาดสายตามองทุกคนในโต๊ะก่อนจะหยุดที่ฉัน “เอาอะไรไหม”

หืม? ถามฉันหรือถามทุกคน

“เมื่อกี้กูเห็นน้องมีนเขาจะหยิบขวดน้ำมาดื่มนะ สงสัยคอแห้งใช่ไหมครับ” พี่เทคเอ่ยอย่างยิ้ม ๆ แล้วพี่เขามองฉันตลอดหรือยังไงถึงได้รู้ว่าฉันทำอะไรน่ะ “มึงซื้อน้ำมาเผื่อน้องหน่อยละกัน”

พี่ไลฟ์ไม่ได้ตอบหรือรับคำอะไร เขาแค่เดินออกไปยังจุดเคาน์เตอร์ร้านขายน้ำที่อยู่ไม่ไกล คล้อยหลังพี่ไลฟ์เดินออกไป อลินทำหน้าที่เป็นสายสืบให้ฉันทันที รักเพื่อนแค่ไหนคงไม่ได้ต้องถามกันแล้ว

“พี่ไลฟ์นี่ยังไม่มีแฟนจริง ๆ เหรอคะ”

“ไม่มีจริง ๆ ครับ” พี่มุ่งเป็นคนตอบ ดวงตาสีดำขลับยังจดจ้องที่อลินตลอด

“งั้นลินถามพี่ตรง ๆ นะ พี่ต้องตอบตรง ๆ ห้ามโกหกกันนะ” อลินบอกเสียงเข้ม คิ้วสองข้างเธอขมวดเข้าหากันอย่างจริงจัง

“ถามมาได้เลย” พี่มุ่งกล่าว

“เพื่อนพี่ชอบเพื่อนลินรึเปล่า” สิ้นคำถามฉันแทบจะเอื้อมมือไปปิดปาเพื่อนตัวดีทันที ถามกันต่อหน้าต่อตาเลย จากนั้นพี่ทั้งสองคนต่างหันมามองฉันพร้อมกับอมยิ้มอย่างมีเลศนัย

“ก็” พี่มุ่งเอ่ย

“ก็” เทคพูดตาม

“จะพูดยังไงดีล่ะ มันก็ไม่เคยบอกพวกพี่นะ ว่าชอบหรือไม่ชอบ แต่พี่ว่ามันก็คงชอบแหละ เวลาไอ้ไลฟ์มันชอบอะไร มันไม่ชอบพูดหรอก มันชอบใช้สายตามอง มองแล้วมองอีก เหมือนที่มองน้องมันอะครับ” ได้ยินพี่มุ่งพูดอย่างนั้น หน้าฉันก็เริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาเสียอย่างนั้น

“ดูเป็นคนหล่อที่เข้าใจยากนะคะ” อลินเอ่ยขึ้น

ขณะที่เรากำลังพูดถึงพี่ไลฟ์อยู่ เขาก็กลับมาพอดี บทสนทนาเกี่ยวกับเขาจึงจบลงโดยอัตโนมัต เขากลับมาพร้อมกับขวดน้ำเปล่าห้าขวด เขาหยิบออกจากถุงไปแล้วหนึ่ง ส่วนที่เหลือเขาวางไว้ตรงหน้าพี่เทค จากนั้นพี่เทคเป็นฝ่ายทำหน้าที่แจกจ่ายให้กับคนอื่น ๆ รวมถึงฉันด้วย

“เออ จริงสิครับ พี่เพิ่งได้ข่าวมา ทำไมน้องมีนสละสิทธิ์เป็นดาวคณะอะครับ” พี่เทคเริ่มบทสนทนาใหม่ทันที นอกจากเพื่อน ๆ แล้ว แม้แต่พวกรุ่นพี่ก็คงสงสัยกันสินะ

“มีนไม่ได้อยากเป็นค่ะ ไม่ค่อยถนัด เลยให้คนที่เขาเหมาะกว่ารับหน้าที่นี้ไปน่าจะดีกว่า” ฉันตอบพลางบิดฝาขวดน้ำออก ทว่าบิดยังไงก็บิดไม่ออกจนนิ้วแดงไปหมด สุดท้ายจึงยอมแพ้วางมันไว้ข้างตัวเหมือนเดิม

ฮือ พี่เขาอุตส่าห์เดินไปซื้อมาให้ ทำไมเปิดไม่ได้นะ

“เหรอ น่าเสียดายจัง พี่ยกมือโหวตให้เราคนแรกเลยนะ” พี่มุ่งเอ่ยบอก ฉันเองก็จำได้

“ขอบคุณมากนะคะ แต่มีนไม่ไหวจริง ๆ ค่ะ” ฉันไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นดาว

“น้องคงไม่ชอบจริง ๆ แหละ ทำอะไรที่เราชอบดีกว่าเนาะ แล้วว่าง ๆ พวกเราชอบทำอะไรกัน เที่ยวกลางคืนกันไหมครับ” พี่มุ่งผุดคำถามใหม่ขึ้นมาอย่างไม่หยุดยั้ง เกริ่น ๆ มาแบบนี้ ให้เดาคงอยากชวนอลินไปเที่ยวแน่นอน

“เที่ยวบ้างค่ะ แต่ปีหนึ่งเขายังไม่ปล่อยกฎเลยไปไม่ได้ อายุไม่ถึงยี่สิบด้วยแหละบางร้านเขาก็ไม่ให้เข้า” อลินบอกอย่างเสียดาย

“เดือนหน้าก็ปล่อยแล้วนี่ ถ้างั้นพี่ขอนัดพวกเราล่วงหน้าได้ปะ พวกพี่เล่นดนตรีกลางคืนร้านหลังมอเรานี่เอง” พี่มุ่งเอ่ยอย่างมีความหวัง

“เหรอคะ”

ในตอนนั้นเองที่ฉันรู้สึกคอแห้งมาก สงสัยผงชูรสในก๋วยเตี๋ยวกำลังทำงานเต็มประสิทธิภาพ จึงตัดสินใจคว้าขวดน้ำที่เปิดไม่ออกเมื่อครู่มาลองเปิดอีกครั้ง ขณะที่กำลังหมุนฝาเกลียวด้วยแรงให้มากกว่าเดิมนั่นเอง คิ้วสองข้างของฉันเลิกขึ้นอย่างแปลกใจ

ทำไมเปิดได้แล้วอะ ออกแรงฟรีเลยเรา

ความสงสัยถูดปัดทิ้งไปเมื่อหัวข้อสนทนาใหม่จากพี่มุ่งนั้นเบนความสนใจฉันไปจนหมด

“ไม่ใช่ผับนะ สไตล์ร้านนั่งฟังเพลงชิล ๆ อายุไม่ถึงก็เข้าได้ ว่าง ๆ ก็ไปนั่งฟังไอ้ไลฟ์ร้องเพลงกัน” ฉันหันไปมองพี่ไลฟ์ที่กำลังก้มหน้าเล่นโทรศัพท์อย่างสนใจ

“หืม พี่ไลฟ์เป็นนักร้องเหรอคะ” เป็นอลินที่ใจกล้าชวนพี่ไลฟ์คุย ใบหน้าคมเงยหน้าจากจอโทรศัพท์เมื่อได้ยินชื่อตัวเอง

เขาพยักหน้าเล็กน้อยเป็นคำตอบ พี่ไลฟ์เป็นคนเงียบจังแฮะหรือเขาเป็นคนพูดไม่ค่อยเก่ง สงสัยถนัดใช้สายตามากกว่าปาก

“ปล่อยกฎเมื่อไหร่ ลินกับมีนขอไปนั่งฟังพวกพี่เล่นนะคะ” อลินหันมา ขยิบตาให้ฉันหนึ่งที

“จริงสิ พี่ขอแอดเฟสอลินด้วยได้ไหมครับ” พี่มุ่งยังรุกจีบอลินอย่างต่อเนื่อง ดูจากสายตาแล้วคงหลงยัยลินเข้าจริง ๆ ส่วนอลินคงรู้สึกไม่ต่างกันถึงได้รับโทรศัพท์เขารวดเร็วปานสายฟ้า

หลังจากสองคนนั้นแอดเฟสกันเสร็จเรียบร้อย เสียงโนติแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในมือของฉันดังขึ้นมา พอเปิดเข้าไปดูถึงรู้ว่าเป็นพี่มุ่งที่ขอเพิ่มเพื่อนเข้ามา

“พี่เอง รับด้วยนะน้องมีน” พี่มุ่งเอ่ยพร้อมกับยกยิ้มขึ้น ฉันจึงพยักหน้าพร้อมกับแตะปลายนิ้วกดรับทันที ไม่กี่วินาทีจากนั้นพี่เทคก็เพิ่มเพื่อนเข้ามาด้วยเหมือนกัน

“พี่ด้วยๆ” พี่เทคเอ่ย ฉันจึงกดรับต่อจากพี่มุ่งฉับพลันสายตาฉันก็เห็นรูปโปรไฟล์ของคนคนหนึ่ง คนไม่ใกล้ไม่ไกลจากฉันมันขึ้นแสดงในหน้าฟีดคุณที่คุณอาจรู้จัก คนตัวใหญ่สวมใส่เสื้อยืดสีขาวกำลังนั่งก้มหน้าเล่นกีตาร์อย่างตั้งใจ แค่เห็นเพียงเสี้ยวหน้าก็รู้ว่าเป็นใคร แถมชื่อก็เด่นหราบ่งบอกชัดเจนขนาดนั้น

LIFE RATTHAPAT

เจ้าของเฟสบุ๊กคือพี่ไลฟ์คนที่นั่งอยู่โต๊ะเดียวกับฉันนั่นเอง ด้วยความอยากรู้ฉันจึงแอบกดเข้าไปส่องวิถีชีวิตของเขาเงียบ ๆ ช่างกล้าไปส่องเขาทั้งที่เขาก็นั่งอยู่ตรงนี้ แต่มือมันไม่รักดี กดเขาไปดูอย่างรวดเร็ว กฎข้อแรกของการส่องคืออย่าเผลอมือลั่นเท่านั้นเป็นใช้ได้ แต่คนอย่างฉันมันเซ่อซ่าไม่ควรส่องเขาตั้งแต่แรก ฉันรีบปิดหน้าจอโทรศัพท์อย่างไวพลันเงยหนาขึ้นมองเจ้าของเฟสบุ๊กที่ฉันเพิ่งกดเพิ่มเพื่อนไปอย่างไม่ตั้งใจ

เขาจะเห็นหรือยังนะ พี่เขาเล่นโทรศัพท์อยู่นี่ พี่เขาต้องเห็นแล้วแน่ ๆ เลย

ในหัวเกิดความคิดมากมายเต็มไปหมด กดยกเลิกดีไหมนะเผื่อพี่เขาอาจจะยังไม่เห็นก็เป็นไปได้ เขาอาจจะยังไม่เห็นก็ได้

ทันใดนั้นเองที่สายตาคมจดจ้องมายังฉันคล้ายกับรู้ตัวว่าโดนจ้องอยู่ หัวใจเหมือนจะหยุดตรงนั้นเมื่อริมฝีปากเขากำลังขยับช้า ๆ เหมือนจะพูดอะไรกับฉัน

“ไปกันรึยัง ใกล้เวลาเข้าเรียนแล้ว” พี่ไลฟ์หันไปถามเพื่อนสองคน ส่วนฉันถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก นึกว่าเขาจะถามว่าเรื่องเฟสบุ๊กเสียอีก

“เออ ๆ” พี่มุ่งตอบรับแล้วหันกลับมาหาอลิน “งั้นพี่ไปก่อนนะครับ เอาไว้เจอกันใหม่” จากนั้นร่างสูงทั้งสามก็ลุกขึ้นจากโต๊ะ สายตาฉันยังจดจ่ออยู่ที่โทรศัพท์ในมือพี่ไลฟ์

เขาคงไม่เห็นจริง ๆ ชิงลบก่อนละกัน คิดได้ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา หวังจะกดลบคำขอ แต่คำว่าสายไปแล้วขึ้นหราอยู่บนหน้าจอของฉัน

LIFE RATTHAPAT ตอบรับคำขอเป็นเพื่อนของคุณ