CHAPTER 08

อืม...ก็น่าจะเรียกว่าแฟนได้แล้วละมั้ง เพราะความสัมพันธ์ทางกายพัฒนาแบบก้าวกระโดดอย่างไม่ที่คาดไม่ถึงเลยล่ะ

ก้าวกระโดดแบบที่ฉันเองยังตกใจ อยู่มาวันหนึ่งเพื่อนส่งแชตมาบอกขอให้ไปส่งซื้อยาคุม ฉันยังจำภาพตัวเองทำหน้าเหวอในตอนนั้นได้เป็นอย่างดี ความรู้สึกแบบ รถไฟชินคันเซ็นที่เขาเคลมว่าเร็วที่สุดในญี่ปุ่นยังไม่เท่าความสัมพันธ์ของอลินเลย

อย่างที่บอกถึงสไตล์อลินกับฉันจะไม่ค่อยตรงกัน แต่พวกเราไม่เคยจะก้าวก่ายหรือล่วงล้ำความเป็นส่วนตัวของกันและกัน

เรื่องไหนอลินอยากบอกฉันก็ทำหน้าที่รับฟัง ถ้าอยากได้ความคิดเห็นฉันก็พร้อมจะเสนอแนะจากมุมมองของตัวเอง

แต่ถ้าเรื่องไหนไม่อยากบอก..ฉันก็ปล่อยผ่าน

ถ้าหากเรื่องไหนที่เราเห็นว่ามันไม่ถูกต้อง เราอาจจะมีเตือนกันด้วยความเป็นห่วงโดยไม่ใช้ไม้บรรทัดของตัวเองเป็นบรรทัดฐาน พยายามมองให้เป็นกลางมากที่สุด ฉันว่าอลินคบกับพี่มุ่ง เธอดูมีความสุขมาก สมกับที่อลินยอมตัดหนุ่ม ๆ ในสต็อกทุกคนเพื่อคุยกับพี่มุ่งเพียงคนเดียว

ทันทีที่เราเดินเข้ามาในร้าน พี่มุ่งคนดีของอลินเดินออกมาต้อนรับด้วยสีหน้าอารมณ์ดี เขาพาพวกเราไปนั่งตรงโต๊ะมุมหนึ่งที่สามารถเห็นเวทีได้ชัดมาก เมื่อได้ที่นั่งกันเรียบร้อยแล้วถึงได้มีเวลากวาดสายตาสำรวจมองบรรยากาศโดยรอบ

มองจากภายนอกคิดว่าร้านค่อนข้างเล็ก แต่พอได้เข้ามาด้านในกลับพบว่าพื้นที่กว้างพอสมควร มีการจัดสรรแบ่งโซนต่าง ๆ ได้อย่างยอดเยี่ยม สะอาดและดูมีคลาส

คนที่มาเที่ยวล้วนแต่งตัวดูดีกันทั้งนั้น ถึงแม้จะเป็นนักศึกษารุ่นราวคราวเดียวแบบเรา แต่ทุกอย่างบนตัวมองแค่ผิวเผินดูก็รู้ว่ามีราคา

“พวกพี่เขาจะขึ้นเล่นกี่โมงอะ” ขณะถามอลิน สายตาฉันจดจ่ออยู่ที่เมนูตรงหน้า เกือบสิบนาทีแล้วที่ฉันยังเลือกไม่ได้สักทีว่าจะดื่มอะไรดี ส่วนกับแกล้มน่ะเลือกได้แล้ว แถมยังได้มากกว่าสองอย่างอีกด้วย

“จำไม่ผิดน่าจะสามทุ่ม แต่เดี๋ยวพวกพี่เขาจะเข้ามานั่งกับเราแป๊บหนึ่งก่อนขึ้นเล่น” ได้ยินดังนั้นฉันก็เงยหน้ามองอลินทันที

พวกพี่เขาที่ว่านี่รวมถึงพี่ไลฟ์ด้วยหรือเปล่า พอนึกถึงพี่ไลฟ์ก็พาลให้คิดถึงเรื่องที่ตัวเองมือลั่นแอดเฟสบุ้กเขาในวันนั้น หลังจากที่พี่เขาตอบรับคำขอของฉัน คิดว่าตัวเองคงตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ แต่พอนาน ๆ ไปฉันเริ่มรู้สึกว่าตัวเองไม่น่ามือลั่นแอดเขาไปเลย เพราะผลลัพธ์ที่ได้มันน่าผิดหวังอยู่หน่อย ๆ ฉันถึงบอกว่าระหว่างเราไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลย

อลินเคยเชียร์ให้ฉันทักแชตเขาไปก่อน แต่ฉันไม่มีความกล้าพอที่จะทักเขาไปเลยสักครั้ง ฉันยังปลอบใจตัวเองด้วยการคิดว่าพี่ไลฟ์อาจจะไม่ค่อยเล่นเฟสบุ้กเพราะดูไทม์ไลน์เก่า ๆ ของพี่เขา มันแทบจะไม่มีการเคลื่อนไหวหรืออัปเดตอะไรเลย อาจจะมีเพื่อน ๆ แท็กมาบ้างและก็มีพี่น้ำฟ้าที่ชอบแท็กร้านคาเฟ่มาหาเขาแล้วก็พิมพ์แคปชันประมาณว่าอยากกิน อ้อนให้พี่เขาพาไปกินหน่อย

ฉันก็สงสัยนะว่าพี่สองคนนี้มีซัมติงอินเดอะแก๊งหรือเปล่าแต่พอให้อลินสืบจากพี่มุ่ง พี่แกก็บอกว่าไม่มีอะไรพวกเขาเป็นแค่เพื่อนกัน

ฉันเชื่อพี่มุ่งได้หรือเปล่านะ

“คิดไรยะ” เสียงอลินทำให้ฉันหลุดจากห้วงความคิดตัวเองพลันเบิกตาโตเมื่อเห็นว่าในโต๊ะมีคนเข้ามาเพิ่มอย่างไม่รู้ตัว ข้าง ๆ อลินคือพี่มุ่งที่ใส่ชุดเสื้อเชิ้ตกางเกงยีนสีดำ ทรงผมด้านหน้าถูกเซ็ตขึ้นอย่างหล่อ แอบเห็นรอยสักที่โผล่พ้นต้นคอขาว ๆ ของเขาด้วย กร้าวใจกันสุด ๆ สเป็กอลินล่ะ ส่วนถัดกันนั้นเป็นพี่เทค เขาสวมใส่เสื้อยืดตัวโคร่งสีสดใส ท่อนล่างเป็นกางเกงยีนขาด ๆ รายนี้คงสไตล์แต่งตัวเน้นสนุกสนานมองแล้วเพลินตาดี

ส่วนคนสุดท้ายที่นั่งถัดจากพี่เทคนั้น เจ้าของนัยน์ตาสีดำขลับนิ่งเรียบชวนหลงใหล เขาสวมใส่เชิ้ตสีขาวสะอาดตากับกางเกงยีนสีซีดขาดเหนือเข่า พี่เขาใส่แค่นี้ออร่าความหล่อกระจายเว่อร์วัง ฉันคิดว่าตัวเองเห็นแสงสีขาวแผ่ออกมารอบตัวพี่เขาเลยนะ

หล่อจริง ๆ คุณพี่ขายาวของฉัน

“วันนี้น้องมีนสนใจรับบอดี้การ์ดสักคนไหมครับ” พี่เทคกึ่งหยอกกึ่งแซว พอฉันทำหน้างุนงงกลับไป พี่เขาก็ส่งสายตาวิบวับมองกัน

บอดี้การ์ดอะไร?

“เอาไว้กันพวกผู้ชายไง คืนนี้เราน่าจะเป็นดาวของร้านละแหละ” พี่เทคตอบพร้อมกับยิ้มกริ่ม พลันเหล่สายตาหยอกล้อมองคนข้างกายที่ยังคงสีหน้าเรียบนิ่ง ฉันพยักหน้าน้อย ๆ พลางยิ้มเจื่อนส่งให้

ชมว่าสวยตรง ๆ น่าจะดีกว่านะคะพี่เทค น้องตามมุกพี่ไม่ทัน ได้ข่าวว่าคนแซวก็มีแฟนแล้วไม่ใช่หรือยังไง ยังอุตส่าห์จะอาสาเป็นบอดี้การ์ดให้ผู้หญิงคนอื่นอีก

“เลิกตบมุกแป๊กได้ละไอ้เทค รีบไปซาวด์เสียงเถอะ” พี่มุ่งพูดขัดเมื่อพี่เทคทำท่าจะเอ่ยอีกประโยค จากนั้นร่างสูงโปร่งทั้งสามจึงลุกจากโต๊ะไป โดยมีสายตาของผู้หญิงหลายคู่ที่จ้องมาทางพวกเราในทางที่ดีและไม่ดีแต่ส่วนมากก็ไม่ดีแหละ

พวกเราทำได้เพียงมองผ่าน ใส่ใจมากไปคนอาจมองว่าเราอยากได้ซีนอีก กระทั่งเสียงกีตาร์จากบนเวทีดังขึ้น ผู้หญิงกลุ่มนั้นจึงหันไปมองบนเวทีแทน รวมถึงตัวฉันด้วย

ภาพข้างหน้าคือพี่ไลฟ์ที่กำลังนั่งเก้าอี้ทรงสูงสีดำ เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย ริมฝีปากสวยจ่ออยู่กับไมค์ ขณะที่สายตาคมจดจ่ออยู่หน้าจอโทรศัพท์

ไม่ว่าจะกี่ครั้งฉันไม่อาจละสายตาจากคนคนนี้ได้เลย เคยไหมที่เรารู้สึกว่าตัวเองได้เจอคนที่ใช่