ตอนที่3

จูนเปิดประตูห้องที่เคยพัก มันก็ยังเป็นอย่างที่เคยเป็น เตียงนอน โต๊ะทำงาน ตู้เสื้อผ้า ทุกอย่างมันเรียบร้อยและไร้ฝุ่นจนอดคิดไม่ได้ว่าเขามาทำความสะอาดทุกวันเพื่อรอใครหรือเปล่า  หญิงสาวถอดรองเท้าผ้าใบฝุ่นเขรอะออกแล้ว เดินมาที่หน้าต่างซึ่งมองออกไปเห็นถนนใหญ่เบื้องหน้า  ร่างเพรียวเดินกลับมาดึงผ้าคลุมเตียงขึ้นแล้วทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาบนเตียง 

ไม่อยากนับว่านั่งรถไฟมากี่ชั่วโมงกว่าจะถึงกรุงเทพฯ และนั่งบนแท็กซี่ที่รถติดสาหัสจนต้องเปลี่ยนใจลงจากรถแล้วยืนงงอยู่ที่สถานีรถไฟBTS เธอยังคงหลงทางเป็นประจำแต่ไม่กล้าโทรหาเขาเพื่อถามทาง การ “งม” ทางจึงเริ่มขึ้น โชคดีที่เป้เดินทางไม่หนักอะไรนัก จะว่าไปมันเบากว่าทุกครั้งด้วยซ้ำไป  ขณะที่ความเหนื่อยล้าเข้าครอบงำ เธอสังเกตเห็นกลุ่มดาวบนฝ้าเพดานห้อง  หญิงสาวเผลอหัวเราะออกมาเมื่อถึงครั้งที่เธออุตสาห์ปีนบันไดเอาสติกเกอร์กลุ่มดาวขึ้นไปติด แล้วเจ้าของบ้านก็หน้ามุ่ย เห็นว่ามันรกสกปรกมากกว่าเป็นกลุ่มดาวที่จะทำให้หลับฝันดี

เพราะความเหนื่อยล้าที่สะสมมาเนิ่นนาน ดวงตาคู่สวยจึงปิดลงอย่างง่ายดาย หลงลืมไปว่ามีใครรออยู่ด้านล่างและไม่คิดจะปลุกเมื่อเดินขึ้นมาตาม มือใหญ่ทำได้เพียงแค่ดึงผ้าห่มขึ้นคลุ่มร่างที่หลับใหล ปิดไฟในห้องและก้าวออกมาอย่างเงียบงัน

ทันที่ประตูห้องเปิดออก

“จูนเอ๊ย!แปดโมงเช้าแล้วตื่นมาให้เห็นหน้าหน่อยเถอะ”

ชาเลตเรียกพลางเคาะประตูห้องที่จูนมาอาศัยนอนอยู่  เขาถอนหายใจเบาๆ แล้วบิดลูกบิดประตูห้องที่ไม่ได้ล็อกเข้าไป ร่างเพรียวของที่นอนบนเตียงยังอยู่ในชุดเดิม  เพียงแค่เธอนอนถีบผ้าห่มตกไปข้างเตียง เป็นลูกเป็นหลานคงได้จับตีก้นกันแล้ว นอนไม่เรียบร้อยแบบนี้จะหาแฟนได้ไหมล่ะเนี้ย

แต่ไม่เจอกันนาน เขาก็ไม่รู้ว่าเธอมีใครในหัวใจหรือยัง จูนเป็นหญิงสาวหน้าตาดี ผิวสีน้ำผิวเนียนสวย ไม่เคยได้ยินเธอบ่นเรื่องอยากให้ผิวขาวเหมือนผู้หญิงหลายคนที่เขารู้สึกแล้วพลอยให้นึกรำคาญไปด้วย  นึกถึงครั้งไปออกค่ายอาสาด้วยกัน เธอก็ไม่กลัวว่าตัวเองจะตากแดดตัวดำยังไง ยังหัวเราะร่าท่ามกลางแสงแดด

“จูน”

ยังไม่ทันที่เขาจะพูดต่อ คนที่ถูกเรียกก็ลืมตา เธอกะพริบตาถี่ๆจนแน่ใจว่าสิ่งที่เห็นตรงหน้าไม่ใช่ฝัน  จูนผวาลุกขึ้นจากที่นอน อีกฝ่ายดูจะชินกับสภาพที่เห็นจึงได้แค่ยิ้มที่มุมปาก แต่จูนกลับลนลานลงจากเตียงแล้วยืนมองหน้าเขาเลย

“เมื่อกี้บอกว่ากี่โมงนะ”

“แปดโมงกับอีกสิบสองนาที” ชาเลตยกนาฬิกาข้อมือประกอบ

“เฮ้ย!”  จูนร้องเสียงหลงอย่างตกใจ ไม่คิดว่าตัวเองจะหลับยาวข้ามคืนได้ขนาดนี้

“เฮ้ยอะไร” เขาลากเสียงยาว “เมื่อวานเหมือนได้ยินคนบอกว่าจะมาช่วยงานในร้านแล้วหายไปเลย”

“ขอโทษๆ จูนเผลอหลับไปนะ”

“เท่าที่เห็นก็คงใช่” เขาพยักหน้าเพราะเธอยังอยู่ในชุดเดิมที่ใส่เข้ามาในร้านของเขา

“ชาเลตนั้นแหละผิด ชาเลตก็ผิดไม่ปลุกเราเลย”

“อ้าว เป็นที่เราเหรอ”

“ใช่” จูนพยักหน้าหนักแน่น

“โอเค เราผิดก็ได้” แน่นอนว่าเขาผิดเสมอสำหรับเธอ “อาบน้ำแล้วลงไปกินข้าวเช้าข้างล่างนะ”

“โอ๊ยๆสายแล้วๆ”

จูนโวยวายรีบวิ่งไปในห้องคว้าผ้าเช็ดตัวจะไปอาบน้ำ แต่นึกขึ้นได้ว่า ชาเลตยังยืนงงอยู่ในห้องก็รีบวิ่งมาปิดประตูห้อง แต่ก่อนปิดก็ยังอุตส่าห์ แลบลิ้นปลิ้นตาล้อใส่ชาเลต  เขาขำถึงขนานนั่งลงหัวเราะเสียงดัง    นึกว่าไม่ได้เจอกันนานไว้ผมยาวดูเป็นผู้หญิงขึ้นคิดว่าจะนิสัยเปลี่ยน แต่เปล่าเลย! จูนก็ยังเป็นจูนอยู่วันยันค่ำ  เป็นผู้หญิงที่หาความเรียบร้อยไม่เจอ เขายืนเคาะประตูห้องของจูนซ้ำอีกครั้ง

“ระวังตกบันไดล่ะ ไม่อยากได้ผีเฝ้าบันไดบ้านนะ”

ชาเลตคงหัวเราะต่อ นึกถึงหน้าจูนว่าจะทำยังไง ยังไม่ทันที่ตัวเองจะเดินลงมาข้างล่างเสียงประตูเปิดก็ดังขึ้นเรียกสายตาเขาหันกลับไปอีกหน

“ไอ้บ้าชาเลต”

ไม่พูดเปล่า ตามมาด้วยหมอนอีกใบแล้วเสียงกระแทกปิดประตูอีกครั้ง โชคดีที่เป็นแค่หมอนไม่อย่างนั้นหน้าลูกครึ่งอย่างชาเลตคงเสียโฉม

“จูนล่ะ”   วารีเอ่ยถามเมื่อเห็นชาเลตเดินลงมาคนเดียว

“เดี๋ยวก็คงลงมา”

เขาตอบพลางช่วยวารีเอาน้ำตาลใส่กระปุกที่เตรียมไว้ ครู่หนึ่งก็ได้ยินเสียงจูนวิ่งลงบันไดมาอย่างรีบเร่งจนชาเลตต้องเอ่ยถาม

“จะไปเลยเหรอ”

“มีธุระค่ะ ตื่นสายมาก เดี๋ยวจะไปไม่ทันนัด”  จูนบอกขณะก้มลงใส่รองเท้าที่หิ้วลงมาจากชั้นบน

“ข้าวเช้าละ” วารีถามอย่างเป็นห่วง เพราะเมื่อวานจูนก็ไม่ได้ทานอะไร

“ไม่ทันแล้วค่ะ สายมากแล้ว”  จูนสะพายเป้ขึ้นคล้องไหล่ แต่ยังไปไม่ได้เพราะชาเลตคว้าเป้เธอไว้ก่อน เธอหันมาถลึงตาใส่

“ห้านาที”  เขาบอกแล้วปล่อยให้เธอยืนรอ  เดินไปหยิบแซนวิชและนมกล่องใส่ถุงแล้วยื่นให้

“รองท้องซะหน่อย เอาไปกินบนรถก็ได้”