ตอนที่4

“ขอบคุณค่ะ” จูนรับมาแล้วหันไปยิ้มให้วารี

“กลับค่ำไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ” เธอรีบวิ่งออกไปแต่ก่อนไปก็ยังโบกมือให้คนทั้งสอง

ชาเลตกับวารีที่งงๆกับการรีบร้อนของจูน  วารีมองหน้าชาเลตอย่างช่างใจ  เพื่อนหนุ่มของเธอหน้าตาดีมีสาวๆมาจีบเยอะแต่เขาก็ไม่เคยสนิทสนมกับผู้หญิงคนไหนเป็นพิเศษ  หรือพูดให้ถูกก็คือเธอยังไม่เห็นเขามีแฟนเสียที เหมือนรอใครบางคนอยู่  และถ้าดูไม่ผิด คนที่ทำให้แววตาของเขามีประกายเพิ่งจะวิ่งออกไปเมื่อครู่นี่เอง

ชายหนุ่มรู้สึกได้ถึงสายตาที่จ้องมองเหมือนจับผิดจึงแสร้งเดินหลบไปทำอย่างอื่น แต่วารีก็ยังเดินตามมาจ้องหน้าเพื่อนอยู่ คนโกหกไม่เก่งอย่างเขาจึงทำให้วารีหัวเราะปากกว้างเสียงดังเป็นแบบฉบับของเธอเอง

“อยู่ดีๆก็มาหัวเราะคนอื่น เมากาแฟหรือไง”

“นั้นซิ รู้สึกว่าเช้านี้กาแฟยังไม่ตกถึงท้องเลย” วารีหัวเราะ

“อยากกินก็ชงกินเองซิ จะมาจ้องหน้าหาเรื่องอะไรกัน”

“ต๊าย ตาย อยู่กันมาตั้งนานเพิ่งเคยเห็นชาเลตเขินนะเนี้ย”

“เขินอะไร! พูดไปเรื่อย! นี่ถ้าไม่เห็นว่าทำเค้กอร่อยละก็...ไม่ให้มาอยู่ด้วยกันหรอก”

“เหรอจ๊ะ” วารียกมือขึ้นเท้าเอวแล้วพยักหน้าหงึกหงัก “แล้วคนที่วิ่งออกไปเมื่อกี้มีอะไรพิเศษถึงได้พักที่นี่ได้”

ชาเลตกำลังยกเก้าจัดโต๊ะอยู่ถึงกับมือไม้อ่อนทำเก้าอี้ล้ม  เขาต้องนั่งลงสงบสติอารมณ์อยู่ครู่หนึ่งก่อนเงยหน้ามาเห็นรอยยิ้มได้ใจของวารี

“เอาน่า ฉันไม่เข้าไปวุ่นวายเรื่องส่วนตัวของนายหรอก” วารีตบไหล่เพื่อน “รู้ว่าชอบผู้หญิงก็ดีใจจะแย่แล้ว ฉันนี่เผลอนึกว่านายเป็นเกย์ไปแล้วนะเนี้ย”

“คิดอะไรบ้าๆ”

“เอาน่า น้องจูนก็น่ารักดี เหมาะกับนายดีออก”

“ยังไง”  ชาเลตถามอย่างไม่เข้าใจ

“ก็ชาเลตเป็นคนนิ่งๆ อีกคนร่าเริง ชาเลตเป็นประเภทปฏิเสธใครไม่เก่ง แต่จูนเป็นคนหนักแน่น แบบนี้มันจะคบกันได้นานเพราะจะได้ถ่วงดุลกันและกันไงล่ะ”

ชายหนุ่มเผลอยิ้มออกมาไม่รู้ตัว  แต่วารีกลั้นหัวเราะแล้วยื่นหน้าไปถามใกล้ๆ

“ปัญหาคือ บอกรักไปหรือยัง”

คราวหน้าเขาหน้าเจือนไปทันที ได้แต่ยกมือขึ้นเกาศีรษะแก้เขิน ใช่! เขาแอบหลงรักยัยเด็กแสบคนนั้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ อาจจะเป็นที่เขาจับฉลากได้เป็นพี่รหัสเธอ  เขาสะดุดตากับใบหน้าหวานแต่ตัดผมสั้นราวกับหนุ่มน้อย  ถ้าไม่ได้ใส่กระโปรงชุดนักศึกษาละก็... เขาก็คงคิดว่าเธอเป็นเด็กผู้ชายไปแล้ว

“จูน?คนไหนชื่อจูน”  เขาจำได้ว่าตอนนั้นถามเพื่อนในกลุ่มไปหลังจากเปิดกระดาษที่จับฉลากมีชื่อ ‘จูน’ อยู่บนนั้น

“น้องทอมคนนั้นไง คนที่ตัดผมรองทรงเหมือนผู้ชายไง”

“เป็นทอมเหรอ” 

ชาเลตถามเพื่อเป็นข้อมูลไม่ได้มีข้อรังเกียจอะไร เพราะเขาเองก็มีเพื่อนเป็นสาวประเภทสอง เกย์รวมทั้ง เลสเบี้ยนด้วย เอาเป็นว่าสถานะทางเพศไม่ได้ส่งผลอะไรกับเขา

“ไม่รู้ อันนี้นายต้องพิสูจน์เอาเอง”

“ทางมหาวิทยาลัยไม่ให้มีการรับน้อง เราตกลงกันว่าจะจัดเป็นกิจกรรมจิตอาสาพี่พาน้องทำดี พารุ่นน้องไปช่วยชาวบ้านสร้างฝ่ายกั้นน้ำ  เป็นกิจกรรมที่พี่กับน้องจะได้สนิทสนมกันมากยิ่งขึ้น”

“แล้วโดยเฉพาะนาย ไอ้ชาเลต ช่วยทำหน้าตาให้มันโหดๆหน่อย ไม่ใช่ยิ้มไปเรื่อย น้องมันไม่กลัวเราเลยรู้ไหม?”

“หน้าเรามันเป็นแบบนี้อยู่แล้ว”  ชาเลตชี้หน้าตัวเอง

“อย่ามาทำให้หล่อเกินหน้าเกินตาคนอื่นนะเว้ย”

ชายหนุ่มนึกถึงเหตุการณ์วันวานแล้วก็ยิ้ม  วารีขอตัวไปทำขนมสำหรับขายที่หน้าร้าน วารีเป็นเพื่อนรุ่นเดียวกับเขา วารีเรียนจบก็ไปใช้ชีวิตระหกระเหินอยู่อเมริกาหลายปี เพิ่งกลับมาเมืองไทยได้ไม่นานนัก  นอกจากเธอมีฝีมือด้านศิลปะแล้วยังทำขนมเบเกอรี่ได้อร่อยอีกด้วย จากเดิมที่ร้านของเขาเน้นไปทางเครื่องดื่มก็มีเมนูขนมของหวานมาเรียกลูกค้าได้อีก

ชาเลตไม่ใช่มือบาริสต้าของร้าน  แต่ถ้าคนชงเครื่องดื่มไม่พอเขาก็ทำแทนได้  ความจริงชาเลตไม่ได้คิดจะทำร้านกาแฟ เพียงแค่...เขาอยากมีสถานที่หนึ่งไว้เพื่อรอใครบางคน พ่อกับแม่กลับไปอยู่ที่สวีเดนแล้ว แต่เขาคุ้นเคยกับเมืองไทยมากกว่า จึงขอใช้ทุนจากที่แม่กับพ่อขายบ้านที่เมืองไทยให้เขามาทำร้าน ‘ชมดาว’ แห่งนี้

ในร้านจะมีมุมทำงานของเขาอยู่ด้วย เพราะนอกจากเป็นเจ้าของร้านกาแฟแล้ว เขายังเป็นเจ้าของบริษัทออกแบบตบแต่งภายใน โดยมีเพื่อนๆร่วมหุ้นอยู่ด้วย ที่นี่จึงไม่ได้เป็นเพียงแค่ร้านกาแฟ ยังเป็นออฟฟิศของเขาและเป็นบ้านของเขาด้วย

ชายหนุ่มกวาด-ถูกร้านตลอดจนยกเก้าอี้จัดโต๊ะรอเปิดร้าน แม้เขาจะเป็นเจ้าของร้านมีลูกจ้างทำงาน แต่เขาก็ลงมือทำเองเสมอเพื่อให้พร้อมต้อนรับลูกค้า

ล่วงเข้าสู่ปีที่สามของร้านกาแฟชมดาว แต่เขาไม่อยากนับวันเวลาที่ได้แอบรักผู้หญิงคนนั้นเลย