วุ่นนัก! เผลอรักพี่ว้ากหมดใจ

เขาชี้หน้าฉันทำไม?“เพื่อนพวกคุณล้มอยู่ข้างหลัง แต่พวกคุณก็ทิ้งเขา ไม่มีใครคิดจะช่วย เพื่อให้ตัวเองวิ่งมาถึงแถวได้ทันเวลา นี่เหรอคือความสามัคคีของพวกคุณ!!”“สิ่งที่พวกผมต้องการไม่ใช่การที่พวกคุณวิ่งได้ทันเวลา แต่ต้องการเห็นศักยภาพของคำว่าเพื่อนที่พวกคุณมีให้กัน ถ้าเรื่องแค่นี้ยังทำไม่ได้ พวกคุณก็ไม่สมควรที่จะได้รับเหรียญ” พูดจบร่างสูงก็เดินลงจากเวทีมาหยุดยืนตรงหน้าฉัน นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มจ้องมองนัยน์ตาของฉัน ทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นรัว“ส่วนคุณ...” เขาเหลือบสายมองป้ายชื่อที่ห้อยอยู่บนคอของฉัน แต่เขาก็ไม่ได้เอื้อนเอ่ยชื่อฉันให้ได้ชื่นใจแต่อย่างใด ก่อนสายตาคมกริบจะเลื่อนขึ้นมาสบตากับฉันที่กำลังมองเขาอยู่อีกครั้ง“ถ้าคุณรู้ว่าตัวเองอ่อนแอก็ควรจะระวังให้มากกว่านี้ จะได้ไม่ต้องเป็นภาระทำให้เพื่อนคนอื่นเดือดร้อน!” เขาตะคอกใส่หน้าจนฉันตกใจสะดุ้งสุดตัว น้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัวตั้งแต่เกิดมาเป็นลูกคุณหนูฉันไม่เคยถูกใครตะคอกใส่หน้าใกล้ขนาดนี้มาก่อน ขนาดพ่อแม่ยังไม่เคยดุ แล้วเขาเป็นใครกล้าดียังไงมาตะคอกใส่ฉัน“ร้องไห้ทำไม! ใครสั่งให้คุณร้อง?” เป็นอีกครั้งที่เขาตะคอกใส่“แล้วรุ่นพี่มาตะคอกใส่ฉันทำไม

ในที่สุดค่ำคืนของงานเลี้ยงต้อนรับน้องปีหนึ่งที่คณะก็มาถึง ฉันกับเพื่อนไม่ได้ตื่นเต้นกับงานนี้เท่าไหร่แต่ก็มาถึงเป็นกลุ่มแรกๆหรือจะเรียกว่าตื่นเต้นไหมก็ไม่รู้ฉันอยู่ในชุดเดรสสีดำสายเดี่ยวกับกระโปรงสั้นเหนือเข่า โชว์ผิวขาวใสอมชมพู ใบหน้าถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางยี่ห้อดังด้วยฝีมือช่างแต่งหน้ามืออาชีพอย่างแก้มเพื่อนรัก ที่เสกให้ฉันกลายเป็นเหมือนนางฟ้าในค่ำคืนนี้“มึงๆ มาแล้ว” แก้มสะกิดไหล่ ฉันหันไปมองที่ทางเข้าในที่สุดความอดทนของฉันก็สิ้นสุดลง เมื่อคนที่ฉันรอเดินเข้ามาในงาน ร่างสูงอยู่ในชุดสูทสีดำสนิททั้งตัว เสื้อเชิ้ตด้านในปลดกระดุมลงสองเม็ด เผยให้เห็นแผ่นอกขาวไร้ขนทำให้หัวใจฉันพองโตเต้นไม่เป็นจังหวะทุกสายตามองไปที่เขาเป็นจุดเดียวด้วยความหลงใหลโดยที่เขาไม่ได้ทำอะไร รวมถึงฉันที่เป็นหนึ่งในนั้นเหมือนโลกทั้งโลกหยุดหมุน มีเพียงย่างก้าวของเขาเท่านั้นที่เคลื่อนไหว ใบหน้าหล่อเหลาดูสุขุม แต่ก็แอบซ่อนรอยยิ้มเล็กมุมปากเป็นผู้ชายอบอุ่นที่น่าค้นหา ตอนนี้ฉันรู้สึกหน้าร้อนผ่าวไปหมดแล้ว“อิเค้ก”“...” เงียบ“อิส้มเค้ก”“…” เงียบ“อิเค้กส้ม!” แก้มตะโกนใส่หูทำให้ฉันสะดุ้งหลุดจากภวังค์ความฝันกลับมา

เวลาหนึ่งทุ่มนิดๆหลังจากแต่งตัวเสร็จ ฉันก็ออกมายืนรอพี่พายุอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ใกล้กับหอพักของเขาเพื่อทำตามแผนที่เพื่อนบอกสายตาของฉันทอดมองออกไปบนท้องถนนที่มืดสลัว มีเพียงแสงไฟริบหรี่จากหลอดนีออนข้างทางที่ส่องสว่างจนฉันเริ่มกลัว ในใจพลางคิดว่าฉันทำถูกไหมที่เลือกแผนนี้ แต่แล้วความกลัวและความกังวลของฉันทุกอย่างก็หายไป เมื่อเสียงมือถือดังขึ้น“ว่าไงมึง” ฉันกดรับสาย“ออกไปแล้วๆ ทำตามแผนได้เลย” แก้มพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น เมื่อฉันส่งมันสองคนไปสอดแนมที่หอพักของพี่พายุ และโทรมารายงานทันทีที่เห็นเขาขับรถออกมา“ระวังตัวด้วยนะมึง”“อืม ขอบใจมาก” ฉันกดวางสาย พร้อมกับชะโงกหน้าไปมองบนท้องถนน แสงไฟจากหน้ารถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์เลี้ยวผ่านโค้งเข้ามา ใกล้ถึงจุดที่ฉันยืนอยู่ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วปล่อยออกมาเพื่อเรียกความกล้า ก่อนที่ขาสองข้างจะก้าวเดินออกไปเอี๊ยดดด....!!!เสียงล้อรถเบรกลากไปกับพื้นถนนจนได้กลิ่นไหม้ ทิ้งรอยดำเป็นทางยาวหลายเมตรฉันยืนหลับตาปี๋ สั่นไปทั้งตัว ในใจพลางคิดว่าตัวเองตายหรือยัง“เป็นอะไรไหมครับ?!” เสียงทุ้มเอ่ยถามด้วยความตกใจ ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาทีละข้างก็เห็นว่าเขามายืนอยู่ตร

“สวัสดีค่ะรุ่นพี่”“!!!” ฉันลุกจากเก้าอี้หันกลับไป “เมื่อกี้มากับพี่ยุเหรอคะ”“ไม่เห็นเหรอ” ฉันถามกลับ ยืนกอดอกเผชิญหน้า“ก็เห็นนะคะ แต่ว่าเมื่อกี้หนูไปถามพี่ยุมา เขาบอกว่าพี่ไม่ได้เป็นแฟนเขานี่คะ แต่ว่าเป็น...” รุ่นน้องคนนั้นยิ้มมุมปาก ปลายนิ้วม้วนปอยผมตัวเองไปมา ท่าทางยียวนชวนตบ มองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า “!!!” หัวใจฉันหล่นตุ้บ ไม่ใช่เพราะกลัวรุ่นน้องคนนี้หรอกนะ แต่เพราะฉันกลัวคำตอบของเขาต่างหาก“เป็นอะไรคะน้อง? คนเขาเป็นแฟนกันแล้วยังจะมายุ่งกับเขาอีก” แก้มสวนขึ้นเพราะรู้สึกโกรธแทน “ก็เป็น...น้องรหัสนะสิคะ พี่ยุบอกว่าพี่เค้กส้มไม่เคยมาขอเป็นแฟนเลย แล้วแบบนี้จะเรียกว่าแฟนได้ยังไงกัน จริงไหมคะ” น้องคนนั้นพูดไปยิ้มไปทำเหมือนกับว่าตัวเองเหนือกว่า“...” ฉันกำมือแน่นจนรู้สึกเจ็บ ปลายเล็บยาวที่เพิ่งต่อมาจิกลงไปในเนื้อ“อิเค้กใจเย็น” แก้มกระซิบข้างหู พร้อมกับกอดไหล่ฉันไว้“นี่น้อง ถ้าไม่รู้อะไรพี่ว่าอย่าพูดจะดีกว่านะ เพราะน้องอาจจะเงิบในภายหลังได้ ทางที่ดีน้องกลับไปหาเพื่อนของน้องเถอะ ก่อนจะถูกพวกพี่ตบ” แคร์บอกด้วยสีหน้านิ่งแต่ก็พร้อมจะเอาจริง“…” รุ่นน้องคนนั้นยิ้มราวกับเห็นว่ามันเป็นเรื่

พี่พายุขับรถพาฉันกลับมาตามเส้นทางหอพักของเขา คงเพราะไม่รู้จะไปส่งฉันที่ไหน เขาพยุงฉันขึ้นมาบนห้อง ค่อยๆ วางฉันลงบนเตียง ก่อนจะเดินออกไป ตามมาด้วยเสียงปิดประตูและเสียงน้ำไหลคงไปอาบน้ำแหละ แค่คิดใบหน้าก็ร้อนผ่าวฉันดีดตัวลุกจากเตียง อยากจะกรี๊ดดังๆ แต่ก็ต้องเก็บอาการไว้เดี๋ยวเขาได้ยิน ฉันมองไปรอบๆ ห้องข้าวของของเขาถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ สะอาดสะอ้านมากกว่าห้องของฉันเสียอีก พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นกรอบรูปอันหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะหนังสือที่ช่างดูคุ้นตาเหลือเกิน ฉันเดินไปหยิบมันขึ้นมา ยิ้มแก้มแทบปริเมื่อรู้ว่ามันคือกรอบรูปที่ฉันทำให้เขาเป็นของขวัญสำหรับพี่รหัสเมื่อปีที่แล้วรูปที่ฉันแอบถ่ายเขาในมุมเผลอตอนที่กำลังเล่นบาส อยู่ในกรอบสีชมพูน่ารัก พร้อมกับการ์ดรูปหัวใจที่เขียนด้วยลายมือตัวเองของขวัญสำหรับพี่รหัสที่น่ารักค่ะ จากเค้กส้มฉันไล่ปลายนิ้วไปตามรูปหน้าได้สัดส่วน เรื่อยมาจนถึงปลายจมูกโด่ง ริมฝีปากบาง ฉันยิ้มออกมาด้วยหัวใจที่พองโต“ยังเก็บไว้อยู่สินะ” แต่แล้วฉันก็ต้องสะดุ้ง เมื่อเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นมาจากด้านหลัง“ตื่นแล้วเหรอ”ฉันหันกลับไป สายตาของเราประสานกัน ตกอยู่ในภวังค์ความเงียบ หั