ออฟฟิศร้อน ฝึกบทรัก

โชคชะตาเล่นตลกอะไรไม่รู้ เธอดันได้พี่รหัสที่ใครต่อใครแอบกรี๊ด”ชาเลต”หนุ่มลูกครึ่งไทย-สวีเดน ผมสีน้ำตาลอ่อนกับดวงตาสีเทาอมเขียว เขามักจะยิ้มอยู่เสมอและไม่สามารถ “ว๊าก”ใครได้เลย เป็นพี่ใจดีที่โดนรุ่นน้องรุมรักและเพื่อนหมั่นไส้เสียมากกว่า แต่มันก็เป็นเพียงตลกล้อเล่นระหว่างพี่น้องคณะเดียวกันหญิงสาวมองไปรอบๆ เขาตบแต่งร้านกาแฟได้มีสไตล์เป็นตัวของตัวเอง มันไม่ใช่เพียงร้านกาแฟเท่านั้น แต่ยังเป็นออฟฟิศทำงานของชาเลตด้วย เขาเปิดร้านนี้หลังเรียนจบ หลายครั้งหลายคราวที่จูนมักมาขออาศัยซุกหัวนอนและกลายเป็นที่แรกที่เธอคิดถึงเมื่อมากรุงเทพฯจูนไม่ใช่คนกรุงเทพฯ เธอเดินทางมาจากจังหวัดเล็กในภาคอีสาน เพราะความอยากเรียนมหาวิทยาลัยเปิด เพื่อนคนอื่นก็เลือกเรียนต่างที่ต่างสถาบันกันไป แต่จูนไม่ได้กังวลเรื่องที่ต้องมาเริ่มต้นใหม่คนเดียว เธอตื่นเต้นกับมันแม้ว่าจะต้องเก็บกระเป๋าเดินทางมาอยู่หอพักตามลำพังก็ตาม หญิงสาวมักทำอะไรเปิ่นๆเป็นจุดเรียกเสียงหัวเราะโดยไม่ได้ตั้งใจอยู่เสมอและหลงทางเป็นประจำ เธอมักจะเขียนแผนที่วาดเป็นลายเส้นด้วยปากกาหมึกซึม ไปๆมาๆมันเป็นสิ่งที่ทำให้เธอเพลิดเพลินคลายเหงาที่ต้องจากครอ

“ขอบคุณค่ะ” จูนรับมาแล้วหันไปยิ้มให้วารี“กลับค่ำไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ” เธอรีบวิ่งออกไปแต่ก่อนไปก็ยังโบกมือให้คนทั้งสองชาเลตกับวารีที่งงๆกับการรีบร้อนของจูน วารีมองหน้าชาเลตอย่างช่างใจ เพื่อนหนุ่มของเธอหน้าตาดีมีสาวๆมาจีบเยอะแต่เขาก็ไม่เคยสนิทสนมกับผู้หญิงคนไหนเป็นพิเศษ หรือพูดให้ถูกก็คือเธอยังไม่เห็นเขามีแฟนเสียที เหมือนรอใครบางคนอยู่ และถ้าดูไม่ผิด คนที่ทำให้แววตาของเขามีประกายเพิ่งจะวิ่งออกไปเมื่อครู่นี่เองชายหนุ่มรู้สึกได้ถึงสายตาที่จ้องมองเหมือนจับผิดจึงแสร้งเดินหลบไปทำอย่างอื่น แต่วารีก็ยังเดินตามมาจ้องหน้าเพื่อนอยู่ คนโกหกไม่เก่งอย่างเขาจึงทำให้วารีหัวเราะปากกว้างเสียงดังเป็นแบบฉบับของเธอเอง“อยู่ดีๆก็มาหัวเราะคนอื่น เมากาแฟหรือไง”“นั้นซิ รู้สึกว่าเช้านี้กาแฟยังไม่ตกถึงท้องเลย” วารีหัวเราะ“อยากกินก็ชงกินเองซิ จะมาจ้องหน้าหาเรื่องอะไรกัน”“ต๊าย ตาย อยู่กันมาตั้งนานเพิ่งเคยเห็นชาเลตเขินนะเนี้ย”“เขินอะไร! พูดไปเรื่อย! นี่ถ้าไม่เห็นว่าทำเค้กอร่อยละก็...ไม่ให้มาอยู่ด้วยกันหรอก”“เหรอจ๊ะ” วารียกมือขึ้นเท้าเอวแล้วพยักหน้าหงึกหงัก “แล้วคนที่วิ่งออกไปเมื่อกี้มีอะไรพิเศษถึงได้พักท

“มันไม่ใช่ภาระ” เขาได้แค่โคลงศีรษะไปมา “มันเป็นเรื่องที่เราเรียนรู้เพื่ออยู่ร่วมกันไงเอาเป็นว่าถ้าต้องการความช่วยเหลือก็บอก”“ขอบคุณค่ะ”“จะดีกว่านี้ถ้าจะเรียกพี่ว่าพี่เสียที”“แหวะ” จูนเบ้ปากแต่ชาเลตก็ไม่ได้ซีเรียสอะไร เพราะเธอเป็นเธอแบบนี้มาตลอด และมันก็เป็นอย่างนี้เรื่อยมาจนเขาเรียนจบ พ่อของเขาหมดสัญญาทำงานที่เมืองไทย ต้องการกลับไปอยู่สวีเดน แม่เองก็เห็นชอบกับพ่อด้วย แต่เขาอยากอยู่ที่เมืองไทย“ไปทำงานที่โน้นก็ได้มีอนาคตกว่าเยอะ”“แต่ผมรักที่นี่”“ต้องอยู่คนเดียวนะลูก แม่ก็อยากอยู่กับพ่อที่โน้น”“ให้ผมอยู่เมืองไทยเถอะ ถ้าแม่คิดถึงก็มาเที่ยวหาได้ หรือถ้าผมเบื่อๆก็บินไปหาไง”“เอาอย่างนั้นก็ได้ ลูกโตแล้ว”“ขอบคุณครับ”ชาเลตต่อรองจนได้อยู่ที่นี่ ทำร้านกาแฟและออฟฟิศเล็กๆ ระหว่างที่ตบแต่ตึกแถวให้กลายเป็นร้านกาแฟนั้น จูนเข้ามาช่วยตลอด แม้กระทั่งต้นไม้ที่ใช้ประดับในร้าน จูนก็เป็นคนสรรหามาปลูกให้ “จูนขอค่าแรงเป็นห้องนอนได้ป่ะ”“ขอเยอะไปไหม”“จูนจ่ายค่าน้ำค่าไฟเองนะ เวลามากรุงเทพฯจะได้ทีที่พัก”“เมื่อไหร่จะทำงานเป็นหลักเป็นแหล่งเสียทีล่ะ”“ก็ทำอยู่ แต่มันยังไม่นิ่งไง”“ห้องว่างมีเยอะแย

ชาเลตถอนหายใจเบาๆ เพราะเธอชอบทำอาการแบบนั้นเวลาอยู่ตามลำพังทำให้เขากังวลใจ เธอไม่ชอบเขาหรือเพราะมีคนในหัวใจอยู่แล้ว เขาไม่ได้อธิบายเรื่องบัวกับจูนเลย เรื่องบัวก็ไม่มีอะไร เธอเข้ามาอย่างเปิดเผยว่าชอบเขา และแน่นอนว่ามันก็เหมือนเดิมว่าเขากับบัวไปกันไม่รอด ไม่ใช่แค่เขาชอบจูนอยู่แล้ว แต่เพราะการใช้ชีวิตที่ไม่คล้ายกันเลย เขาชอบอยู่นิ่งๆ เป็นที่เป็นทาง แต่เธอชอบไปเที่ยว ชอบปาร์ตี้ ชอบที่ๆคนเยอะๆ ถึงเขาจะทำร้านกาแฟ แต่พอปิดร้านแล้วเขาก็อยู่กับความคิดคำนึงของตัวเองไม่กี่นาทีต่อมาหญิงสาวก็ก้าวเร็วๆจนเกือบจะเป็นวิ่งลงมาจากชั้นบน ผมยาวประบ่าดูเปียกชื้น เขาขมวดคิ้วทำหน้ายุ่งแต่จูนไม่เข้าใจความหมาย ก้มดูตัวเองก็เห็นว่าใส่เสื้อผ้าปกติครบทุกชิ้นดีนี่นะ“สระผมทำไมไม่เช็ดผมให้แห้ง เดี๋ยวก็ไม่สบาย”“ไม่เป็นอะไรหรอก อย่างจูนไม่ป่วยง่ายๆหรอก” เธอยิ้มมั่นใจ แล้วมองไปที่อาหารบนโต๊ะหลังร้านปิดแล้วบางครั้งบางคราวชาเลตก็ยกอาหารมาทานในร้าน นั่งคุยไปเรื่อยๆ เพียงแค่วันนี้อยู่กันตามลำพัง แสงแลบแปลบปลาบ จากด้านนอกทำให้จูนอดกังวลไม่ได้แต่แล้วก็หันมายิ้มให้ แต่กระนั้นชาเลตก็ยังรู้สึกได้ว่าเธอมาความกังวลบ้าง

ทุกคนนิ่งเงียบไปหลายนาที จูนรีบนั่งลงปกติเธอไม่ค่อยเสนอความคิดเห็นอะไรเท่าไหร่ มักจะทำตามที่รุ่นพี่สอนมากกว่า เป็นครั้งแรกที่เสนอความคิดออกไป แม้จะไม่ใช่ความคิดของเธอก็ตาม มือใหญ่เอื้อมมาบีบมือเธอเบาๆ ให้กำลังใจพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น เธอยิ้มให้เขารู้สึกดีใจที่เขาอยู่ตรงนี้“เป็นความคิดที่ดีมากๆเลยจ๊ะ” รุ่นพี่พูดขึ้นและทุกคนก็พยักหน้าให้กัน“เราพอรู้จักดารานักร้องอะไรกันบ้างไหมล่ะ หรือคนดังคนมีชื่อเสียงเชิญเขามาร่วมกิจกรรมกับเรา คนจะได้ร่วมบริจาคกันเยอะๆ”“คือคิดไว้นะคะ” จูนเริ่มมีความกล้า “เราจัดเป็นการเทศกาลน่ารักๆ อาจจะเป็นดนตรีในสวนหรือศิลปะในสวน คือจัดแบบโอเพ่นเพื่อให้ทุกคนได้เข้ามาทำกิจกรรมกับเราได้ มีดนตรีซึ่งเราอาจจะขอความร่วมมือจากเพื่อนๆพี่ๆได้ ออกบูธจำหน่ายของที่ระลึกหรือรับบริจาคสิ่งของมือสองมาจำหน่ายนำรายได้มาสร้างห้องเรียนค่ะ”“เยี่ยมเลย แบบนี้ฟังดูน่าสนุกนะ ของที่ระลึกนี่เราทำอะไรขายดี เสื้อยืดไหม?”“ค่ะ พวกเสื้อยืด ถุงผ้า สมุดบันทึก”“รูปล่ะ เราควรมีรูปโลโก้หรือสัญลักษณ์ของงาน จูนรับเรื่องนี้ไปแล้วกัน ถนัดวาดรูปนี่น่า”“ได้ค่ะ จูนจะทำให้เต็มที่เลย”“โอเคเอาตามนี้ เราลองไปค