บทที่ 10 เหมือนกำลังก้าวสู่แดนประหาร

“คุณจะมาเกิดกับยายเด็กนั่น... ผมจะรีบทำตามสัญญา ภัทรจะต้องกลับมาหาผม”

หมอปัฐไม่ได้ออกไปทำงานที่โรงพยาบาล เขาแจ้งลางานต่อไปอีกสองวันเพื่อจัดการกับสภาพจิตใจของตนเอง ชายหนุ่มขังตัวเองอยู่แต่ในห้องทำงานตั้งแต่เช้าตรู่ สั่งกำชับอย่างเด็ดขาดว่าไม่ให้ใครเข้าไปรบกวน ขณะเดียวกันที่ห้องนั่งเล่น คุณปภัสราที่แม้จะยังอยู่ในชุดสีดำไว้ทุกข์ แต่แววตาของนางกลับมีความหวังประกายขึ้นมา นางให้คนไปเรียกอุสาและพลอยจันทร์ให้เข้ามาหา สองแม่ลูกเดินเข้ามาด้วยท่าทีนอบน้อมและนั่งพับเพียบลงบนพื้นพรม

“หนูพลอย...” คุณปภัสราเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยอำนาจ

 “คืนนี้... หนูพลอยจะต้องเริ่มงานแล้วนะ พร้อมไหม”    พลอยจันทร์สะดุ้งเล็กน้อย หัวใจดวงน้อยหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม สองมือที่วางอยู่บนตักบีบเข้าหากันแน่นจนชื้นเหงื่อ แม้จะเตรียมใจเอาไว้แล้วตั้งแต่วันที่ตกปากรับคำ แต่เมื่อถึงเวลาจริง ความหวาดกลัวก็ถาโถมเข้ามากัดกินหัวใจจนริมฝีปากบางสั่นระริก เด็กสาวก้มหน้าซ่อนดวงตาที่เริ่มแดงก่ำ ก่อนจะตอบรับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“ค่ะ... คุณผู้หญิง”

“ดีมาก” คุณปภัสราพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

“วันนี้ให้คนไปทำความสะอาดห้องแขกข้างล่างนี่เสียนะ แล้วหนูย้ายมาอยู่เสียที่นี่เลย จะได้สะดวกเวลาที่ตาหมอลงมาหา”   พลอยจันทร์ชำเลืองมองไปทางประตูห้องพักแขกวีไอพีที่อยู่ชั้นล่างของตัวบ้าน ห้องนั้นกว้างขวางและหรูหรากว่าห้องพักคนรับใช้ที่เธออยู่มาตั้งแต่เกิดหลายเท่านัก แต่มันกลับดูน่าอึดอัดและน่ากลัวราวกับกรงขังชั้นดีคุณปภัสราหันไปทางอุสาที่นั่งหน้าซีดเผือด

“อุสานอนคนเดียวได้ใช่ไหม อยู่ใกล้กันแค่นี้เอง ไม่ได้ย้ายไปไหนไกลหรอก”    

“ค่ะ คุณผู้หญิง” อุสากลืนก้อนสะอื้นลงคอ ฝืนรับคำเจ้านาย

“ถ้ายังงั้น... เราสองแม่ลูกขอตัวไปจัดห้องแล้วก็ขนย้ายของก่อนนะคะ”

“จ้ะ ตามสบายเถอะ” คุณปภัสราโบกมือไล่เบาๆ “

อ้อ... ความหวังทั้งหมดของฉันอยู่ที่หนูนะพลอย บำรุงตัวเองให้ดีล่ะ”

“ค่ะ”  เมื่อกลับมาถึงเรือนพักคนรับใช้ สองแม่ลูกก็กอดกันร้องไห้อย่างเงียบๆ อุสาช่วยบุตรสาวเก็บเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวที่มีอยู่เพียงไม่กี่ชิ้นใส่กระเป๋า

ราวๆบ่ายสามโมง ข้าวของของพลอยจันทร์ก็ถูกขนย้ายเข้ามาจัดเตรียมในห้องพักแขกจนเรียบร้อย เตียงนอนขนาดคิงไซส์ปูด้วยผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดตา แอร์คอนดิชั่นเนอร์เย็นฉ่ำ แต่กลับทำให้พลอยจันทร์รู้สึกหนาวเหน็บไปถึงขั้วหัวใจ  แม้จะย้ายเข้ามาอยู่ในห้องหรูหรา แต่ในตอนเย็น พลอยจันทร์ก็ยังคงออกไปช่วยแม่อุสาทำอาหารและล้างจานชามในครัวตามปกติ เธอพยายามหาอะไรทำเพื่อให้ตัวเองยุ่งเข้าไว้ จะได้ไม่มีเวลาว่างไปคิดฟุ้งซ่านถึงเรื่องน่ากลัวที่กำลังจะเกิดขึ้นในค่ำคืนนี้

“พี่พลอยจ๊ะ ให้มะไข่ทำเองเถอะจ้ะ  พี่พลอยย้ายไปอยู่บนตึกแล้ว  ไม่ต้องมาล้างจานหรอกจ้ะ” เสียงของ ‘มะไข่’ สาวใช้ชาวพม่าเอ่ยขึ้น มะไข่เป็นเด็กขยันและซื่อสัตย์ อุสาสอนอะไรก็เชื่อฟังเสมอ เธอมีหน้าที่ปัดกวาดเช็ดถูบนเรือนใหญ่และพักอยู่เรือนหลังเล็กกับอุสา

“ไม่เป็นไรหรอกมะไข่ พี่ทำได้ ให้พี่ทำเถอะนะ  พี่อยากช่วยแม่”   พลอยจันทร์ส่งยิ้มฝืดเฝื่อนให้สาวใช้รุ่นน้อง มือก็ยังคงขัดถูจานชามต่อไป

ดวงอาทิตย์ลาลับขอบฟ้าไปแล้ว ความมืดมิดค่อยๆ คืบคลานเข้ามาปกคลุมคฤหาสน์หลังใหญ่ พลอยจันทร์กลับเข้ามาในห้องพักแขก  เธอจัดการอาบน้ำชำระร่างกายด้วยสบู่เหลวกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่คุณปภัสราสั่งให้คนนำมาเตรียมไว้ให้  เด็กสาวยอมรับกับตัวเองอย่างซื่อตรงว่าคืนนี้เธอตื่นเต้นและประหม่าเป็นที่สุด ความรู้เรื่องเพศศึกษาก็มีเพียงทฤษฎีในห้องเรียนเท่านั้น เธอทั้งกลัวการเสียความบริสุทธิ์ที่ใครๆ ต่างก็บอกว่าครั้งแรกมันจะเจ็บปวดหนักหนา และที่สำคัญที่สุด... เธอกลัวผู้ชายใจร้ายที่ชื่อ ‘ปฐวี’

กลัวสายตาเกลียดชัง กลัวคำพูดเชือดเฉือน และกลัวความรุนแรงที่เขาอาจจะกระทำต่อเธอ พลอยจันทร์สวมชุดนอนสายเดี่ยวความยาวระดับเข่า เนื้อผ้านุ่มลื่นแต่ก็ไม่ถึงกับบางแนบเนื้อจนน่าเกลียด เธอนั่งกอดเข่าอยู่บนปลายเตียงกว้าง เปิดไฟเพียงแค่โคมไฟหัวเตียงที่ให้แสงสีส้มสลัวๆ เท่านั้น เสียงเข็มนาฬิกาบนผนังดังติ๊ก... ติ๊ก... ตอกย้ำเวลาที่ล่วงเลยไป ทุกวินาทีที่ผ่านไปทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ราวๆ สามทุ่มเศษๆ ความเงียบสงัดก็ถูก

ทำลายลง...

ก๊อก... ก๊อก...ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ เพียงสองสามครั้ง แต่มันก็ดังกึกก้องกังวานในโสตประสาท ทำเอาคนที่คิดวิตกจริตอยู่ด้านในต้องสะดุ้งโหยงสุดตัว  พลอยจันทร์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ มือเล็กเย็นเฉียบสั่นเทาขณะที่ค่อยๆ ลุกขึ้นเดินไปหมุนลูกบิดประตู

“