บทที่ 9 จากไปพร้อมคำสัญญา

ทีมแพทย์และพยาบาลที่สแตนด์บายอยู่หน้าห้องกรูกันเข้ามาทันที จักราชวิ่งเข้ามาพร้อมกับเครื่องปั๊มหัวใจ แต่เมื่อเขาตรวจดูม่านตาและชีพจรของภัทรธิดา เขาก็ชะงักไป จักราชวางอุปกรณ์ลงแล้วหันไปดึงตัวปฐวีที่กำลังจะลงมือทำ CPR ให้ภรรยาด้วยตัวเอง

“ไอ้จักร! มึงช่วยเธอสิวะ! ยืนบื้ออยู่ทำไม ปั๊มหัวใจเธอสิ!” ปฐวีตวาดลั่น น้ำตาตานองหน้า

“ใจเย็นๆ ปัฐ! ใจเย็นๆ!” จักราชล็อกแขนเพื่อนสนิทเอาไว้แน่น

“แกดูสิปัฐ... ภัทรเขาจากไปด้วยความสุข แกดูรอยยิ้มบนใบหน้าเธอสิ ฉันไม่รู้หรอกนะโว้ยว่าแกกับเธอคุยอะไรกัน แต่เธอมีความสุขกับสิ่งที่เธอได้รับรู้แล้ว... แกปล่อยภัทรไปเถอะ อย่ายื้อเขาไว้เพื่อความเห็นแก่ตัวของแก แล้วทำให้เธอต้องเจ็บปวดทรมานจากการปั๊มหัวใจอีกเลยนะเพื่อน” คำเตือนสติของจักราชทำให้ปฐวีหยุดดิ้นรน เขามองใบหน้าที่หลับพริ้มของภรรยาแล้วทรุดตัวลงคุกเข่ากอดร่างของเธอ ร้องไห้โฮออกมา น้ำตาลูกผู้ชายไหลรินหยดแล้วหยดเล่าเพื่อไว้อาลัยให้กับความรักที่จากไปไม่มีวันหวนกลับ

“พวกคุณออกไปก่อนเถอะ... ขอเวลาให้หมอปัฐได้ทำใจสักครู่” จักราชหันไปสั่งพยาบาลและทีมแพทย์ ก่อนที่ทั้งหมดจะทยอยเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ชายหนุ่มได้ใช้เวลาอยู่กับร่างไร้วิญญาณของภรรยาเป็นครั้งสุดท้าย  ปฐวีซบหน้าลงกับฝ่ามือเย็นเฉียบของภัทรธิดา พึมพำคำมั่นสัญญาที่กลายเป็นตราบาปฝังลึกในใจ

“ภัทร... คุณรับปากแล้วนะ ว่าคุณจะกลับมาอยู่กับผมอีก...” สายตาของปฐวีที่เคยมองภรรยาด้วยความรัก แปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นที่ผสมปนเปกับความมืดมิด

 “คุณจะมาเกิดกับยายเด็กนั่น... ผมจะรีบทำตามสัญญา ภัทรจะต้องกลับมาหาผม”

.งานศพของภัทรธิดาถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายและเต็มไปด้วยความโศกเศร้า ศพของเธอไม่ได้ถูกนำมาประกอบพิธีรดน้ำศพหรือตั้งสวดอภิธรรมอย่างเอิกเกริกในทันที เนื่องจากก่อนหน้านี้ภัทรธิดาได้ทำเรื่องบริจาคร่างกายให้กับทางสภากาชาดไทยเพื่อเป็นวิทยาทานแก่นักศึกษาแพทย์

หลังจากที่หมอปัฐได้ทำการผ่าตัดนำอวัยวะภายในบางส่วนที่จำเป็นต้องใช้ในการศึกษาออกแช่น้ำยาแล้ว ร่างของเธอถูกห่อด้วยผ้าขาวและใส่ถุงกันการแพร่กระจายของกลิ่นอย่างมิดชิด การบำเพ็ญกุศลจึงทำได้เพียงแค่สามวันเท่านั้น งานฌาปนกิจผ่านพ้นไปท่ามกลางน้ำตาของญาติมิตร โดยเฉพาะปฐวีที่ยืนมองควันไฟจากเมรุด้วยสายตาที่ว่างเปล่า

“ผมจะรีบทำตามสัญญานะภัทร... กลับมานะ กลับมาอยู่กับผมอีกครั้ง ไม่ว่าจะในสถานะไหนก็ตาม” เขาพึมพำกับตัวเองท่ามกลางเสียงสวดมาติกาบังสุกุล เย็นวันนั้น หลังจากกลับจากวัด ปฐวีเดินตรงเข้าไปหาคุณปภัสราที่ห้องนั่งเล่น มารดาของเขากำลังนั่งซับน้ำตาด้วยความอาลัยในตัวลูกสะใภ้

“คุณแม่ครับ...” ปฐวีเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่ากลัวคุณปภัสราเงยหน้าขึ้นมองลูกชาย “มีอะไรหรือตาหมอ ไปพักผ่อนเถอะลูก แกไม่ได้นอนเต็มอิ่มมาหลายคืนแล้ว”

“ผมพร้อมแล้วครับ... ผมพร้อมที่จะมีหลานให้คุณแม่แล้ว”  คำประกาศกร้าวของลูกชายทำเอาคุณปภัสราถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ นางเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ปนความดีใจที่ซ่อนอยู่ลึกๆ

“จะ... จริงหรือตาปัฐ! แต่ว่า... หนูภัทรเพิ่งจะเผาไปเมื่อบ่ายนี้นะลูก แกไม่ต้องรีบร้อนขนาดนั้นก็ได้...”

“ผมต้องรีบครับแม่...” ดวงตาคมกริบของปฐวีทอประกายวาวโรจน์อย่างคนเสียสติ

“ก่อนจากไป ภัทรบอกกับผมว่า... เขาจะกลับมาเกิดเป็นลูกของผมครับ เขาจะมาเกิดในท้องของยายเด็กพลอยจันทร์นั่น” คุณปภัสราได้ยินเหตุผลอันวิปลาสของลูกชายก็ถึงกับพูดไม่ออก ความรักที่มากเกินไปจนกลายเป็นความยึดติดทำให้หมอปัฐสูญเสียเหตุผลที่พึงมีไปจนหมดสิ้น แต่นางก็พยายามปัดความกังวลนั้นทิ้งไป ในเมื่อผลลัพธ์คือการที่นางจะได้ทายาทสืบสกุลอย่างที่หวังไว้ ไม่ว่าลูกชายจะทำไปด้วยเหตุผลใดก็ตาม มันก็คือประโยชน์ของตระกูล

“ก็... ก็เอาเถอะตาหมอ”  คุณปภัสราถอนหายใจ

“ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร เด็กที่เกิดมาก็คือทายาทของตระกูลเรา คือหลานของแม่... ถ้าแกพร้อม งั้นก็เริ่มพรุ่งนี้เลยนะแม่จะจัดการให้”

ปฐวีไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงแค่ผงกศีรษะรับอย่างเย็นชา ก่อนจะหมุนตัวเดินขึ้นบันไดไปยังห้องนอนของตนเอง... ห้องนอนที่เคยอบอวลไปด้วยความรัก บัดนี้กำลังจะกลายเป็นกรงขังที่ใช้ลงทัณฑ์ผู้หญิงบริสุทธิ์คนหนึ่ง เพียงเพราะความเชื่อที่งมงายและความเห็นแก่ตัวของผู้ชายที่สูญเสียหัวใจไปพร้อมกับความตายของภรรยา.