All Chapters of อุ้มท้องทายาทคุณหมอ: Chapter 1 - Chapter 10

ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...เสียงเครื่องวัดอัตราการเต้นของหัวใจที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ คือสรรพเสียงเดียวที่ดังก้องอยู่ในห้องพักฟื้นผู้ป่วยวีไอพีของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่คุ้นเคยบัดนี้กลับกลายเป็นกลิ่นที่ ‘นายแพทย์ปฐวี’ หรือ ‘หมอปัฐ’ เกลียดชังที่สุดในชีวิต เพราะมันคือกลิ่นที่ตอกย้ำถึงความจริงอันโหดร้าย... ความจริงที่ว่าเขากำลังจะสูญเสียดวงใจของเขาไปตลอดกาลร่างสูงใหญ่ในชุดกาวน์สีขาวนั่งอยู่ข้างเตียงผู้ป่วย สองมือแกร่งที่เคยจับมีดผ่าตัดช่วยชีวิตผู้คนมานับไม่ถ้วน บัดนี้กำลังกุมมือเรียวเล็กที่ผอมแห้งจนแทบจะเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกของภรรยาเอาไว้แน่น ราวกับกลัวว่าหากเขาเผลอปล่อยมือเธอไปเมื่อไหร่ มัจจุราชจะฉกฉวยเอาวิญญาณของเธอไปจากเขา“ภัทร.” เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยเรียกชื่อภรรยาอันเป็นที่รักแผ่วเบา น้ำตาลูกผู้ชายที่พยายามกลั้นเอาไว้เอ่อคลอเบ้าตาจนภาพตรงหน้าพร่ามัวบนเตียงผู้ป่วยนั้นคือ ‘ภัทรธิดา’ หญิงสาวที่เคยสวยสะพรั่งและเต็มไปด้วยรอยยิ้มสดใส บัดนี้ใบหน้าหวานกลับซูบตอบ ดวงตาที่เคยเปล่งประกายลึกโหล ผิวพรรณที่เคยขาวอมชมพูกลับซีดเผือดไร้สีเลือด ผมยาวสลวยที่เขาเคยชอบสางเล่นร่วงห

ปฐวีนิ่งอึ้งไป เขาเพิ่งคุยกับจักราชมาหมาดๆ การพาคนไข้ระยะสุดท้ายกลับบ้านหมายถึงการยอมรับความจริงว่าการรักษาได้สิ้นสุดลงแล้ว และเตรียมตัวรอรับวาระสุดท้าย... เรียกว่าการดูแลแบบประคับประคอง (Palliative care) แต่มื่อเขามองสบเข้าไปในดวงตาของภรรยา ดวงตาที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าแต่แฝงไปด้วยคำเว้าวอน เขาก็รู้ว่าเขาไม่สามารถปฏิเสธคำขอสุดท้ายของเธอได้นายแพทย์หนุ่มกลืนก้อนสะอื้นลงคอ พยายามอย่างหนักที่จะส่งยิ้มกว้างที่สุดให้เธอ แม้ดวงตาจะแดงก่ำ“ได้สิครับภัทร... ถ้าคุณอยากกลับบ้าน ผมก็จะพาคุณกลับ เราจะกลับไปอยู่ด้วยกันที่บ้านของเรานะ”เขาโน้มตัวลงจุมพิตหน้าผากเธออีกครั้ง ซึมซับไออุ่นจากลมหายใจรวยรินของคนที่เขารักสุดหัวใจ รถตู้คันหรูแล่นเข้ามาจอดเทียบที่หน้ามุขของคฤหาสน์หลังใหญ่โตโอ่อ่า ปฐวีก้าวลงจากรถก่อนจะหันไปช้อนอุ้มร่างที่เบาหวิวของภัทรธิดาขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนอย่างทะนุถนอม หญิงสาวซุกใบหน้าลงกับแผงอกกว้างของสามี สูดดมกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่คุ้นเคยเพื่อสร้างความอุ่นใจ บรรดาแม่บ้านและคนรับใช้ต่างพากันมายืนรอรับด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย ทุกคนในบ้านหลังนี้ต่างรักและเอ็นดูคุณผู้หญิงของบ้านที่จิตใจดีและอ่

“คุณผู้หญิงขอแค่ให้ลูกท้อง พอคลอดเด็กออกมา ลูกก็จะเป็นอิสระ ท่านจะให้เงินเราไปตั้งตัว... แม่ปฏิเสธท่านไม่ได้จริงๆ พลอย ลูกก็รู้ว่าถ้าไม่มีท่าน วันนั้นเราสองแม่ลูกก็คงอดตายอยู่ข้างถนนไปแล้ว... แต่ถ้าลูกไม่อยากทำ แม่ก็จะไปกราบเท้าขอร้องท่านเอง ต่อให้ต้องโดนไล่ออก แม่ก็ยอม”พลอยจันทร์มองหยาดน้ำตาของมารดา ความฝันที่จะได้เรียนจบสูงๆ มีหน้าที่การงานที่ดีเพื่อเลี้ยงดูแม่ให้สุขสบายพังทลายลงตรงหน้า แต่เมื่อนึกถึงข้าวทุกเม็ด น้ำทุกหยด เสื้อผ้าทุกชุดที่เธอสวมใส่ ล้วนมาจากเงินของคุณปภัสราทั้งสิ้น... ความกตัญญูมันค้ำคอจนเธอไม่สามารถเอ่ยปากปฏิเสธและเห็นแก่ตัวได้ เด็กสาวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ กลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมา เธอฝืนยิ้มบางๆ ให้มารดา มือเล็กๆ เอื้อมไปเช็ดน้ำตาให้อุสาอย่างเบามือ“ไม่ต้องหรอกจ้ะแม่... พลอยไม่ขัดข้องจ้ะ” น้ำเสียงของเธอสั่นพร่าแต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว “เรื่องเรียน พลอยอาจจะดรอปไว้ก่อน หรือไม่ก็ย้ายไปเรียนภาคค่ำหรือวันเสาร์อาทิตย์แทน ช้าไปสักปีสองปีก็คงไม่เป็นไรหรอกจ้ะ ตอนนี้ก็จบ ปวส. แล้ว อีกแค่สองปีเอง... พลอยยินดีทดแทนพระคุณคุณผู้หญิงจ้ะ แม่ไปบอกท่านเถอะนะจ๊ะ ว่าพลอยตกลง

“นี่เธอกำลังคิดจะทำอะไร!” ชายหนุ่มตวาดลั่นห้อง ดวงตาแข็งกร้าวจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่กำลังเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว“ป... เปล่านะคะ พลอยไม่ได้ทำอะไร” เด็กสาวละล่ำละลักตอบ ตัวสั่นเทาเป็นลูกนก“อย่ามาตอแหล! ฉันได้ยิน... เรื่องที่เธอกับภัทรคุยกันเมื่อกี้ทั้งหมด!” ปฐวีกระแทกเสียงใส่หน้า “เธอคิดว่าแม่ฉันสนับสนุนแล้ว เธอจะใช้โอกาสนี้ชูคอขึ้นมาเป็นคุณผู้หญิงของบ้านนี้งั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ!”“พลอยไม่ได้คิดแบบนั้นนะคะ พลอยอธิบายให้คุณภัทรฟังแล้วว่าพลอยทำไปเพราะบุญคุณของคุณท่าน...” พลอยจันทร์พยายามเถียง แต่ชายหนุ่มไม่เปิดโอกาสให้เธอได้พูดจบ“บุญคุณเหรอ? หึ! ข้ออ้างของพวกผู้หญิงหิวเงินมากกว่าล่ะมั้ง!” นิ้วแกร่งเชยคางมนขึ้นมาอย่างแรงจนเด็กสาวนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ“ฟังฉันให้ดีนะยัยเด็กก้นครัว... เธออย่าคิดนะว่าจะเข้ามาแทนที่ภัทรได้! ฉันไม่มีทางที่จะคิดอะไรกับเธอเด็ดขาด! สำหรับฉัน เธอเป็นแค่เครื่องมือ... เป็นแค่มดลูกเคลื่อนที่ที่แม่ฉันหามาประเคนให้ก็เท่านั้น อย่าได้หวังว่าจะได้รับความรักหรือความเมตตาจากฉัน!”คำพูดที่เหยียดหยามและกรีดลึกถึงศักดิ์ศรีความเป็นคน ทำให้ความอดทนของพลอยจันทร์ขาดผึง แม้เธ

ทีมแพทย์และพยาบาลที่สแตนด์บายอยู่หน้าห้องกรูกันเข้ามาทันที จักราชวิ่งเข้ามาพร้อมกับเครื่องปั๊มหัวใจ แต่เมื่อเขาตรวจดูม่านตาและชีพจรของภัทรธิดา เขาก็ชะงักไป จักราชวางอุปกรณ์ลงแล้วหันไปดึงตัวปฐวีที่กำลังจะลงมือทำ CPR ให้ภรรยาด้วยตัวเอง“ไอ้จักร! มึงช่วยเธอสิวะ! ยืนบื้ออยู่ทำไม ปั๊มหัวใจเธอสิ!” ปฐวีตวาดลั่น น้ำตาตานองหน้า“ใจเย็นๆ ปัฐ! ใจเย็นๆ!” จักราชล็อกแขนเพื่อนสนิทเอาไว้แน่น“แกดูสิปัฐ... ภัทรเขาจากไปด้วยความสุข แกดูรอยยิ้มบนใบหน้าเธอสิ ฉันไม่รู้หรอกนะโว้ยว่าแกกับเธอคุยอะไรกัน แต่เธอมีความสุขกับสิ่งที่เธอได้รับรู้แล้ว... แกปล่อยภัทรไปเถอะ อย่ายื้อเขาไว้เพื่อความเห็นแก่ตัวของแก แล้วทำให้เธอต้องเจ็บปวดทรมานจากการปั๊มหัวใจอีกเลยนะเพื่อน” คำเตือนสติของจักราชทำให้ปฐวีหยุดดิ้นรน เขามองใบหน้าที่หลับพริ้มของภรรยาแล้วทรุดตัวลงคุกเข่ากอดร่างของเธอ ร้องไห้โฮออกมา น้ำตาลูกผู้ชายไหลรินหยดแล้วหยดเล่าเพื่อไว้อาลัยให้กับความรักที่จากไปไม่มีวันหวนกลับ“พวกคุณออกไปก่อนเถอะ... ขอเวลาให้หมอปัฐได้ทำใจสักครู่” จักราชหันไปสั่งพยาบาลและทีมแพทย์ ก่อนที่ทั้งหมดจะทยอยเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ชายหนุ่มได้ใช้เวลาอ