LOGINShare
บทที่ 17 เสียงละเมอที่กรีดลึกไปถึงขั้วหัวใจ
publish date:
2026-10-19 10:21:47
Latest chapter
อุ้มท้องทายาทคุณหมอ บทที่ 52 เหตุวิกฤติในห้อง nicu
บ่ายวันนั้น บรรยากาศในโรงพยาบาลดูเงียบสงบกว่าปกติ พลอยจันทร์ยืนแตะมือลงบนกระจกใส ร้องเพลงกล่อมเด็กเบาๆ ให้ลูกชายฟังแต่แล้ว... ความเงียบสงบก็ถูกฉีกกระชากลงด้วยเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังกึกก้องมาจากตู้อบหมายเลขเจ็ด!ตื๊ดดดด! ตื๊ดดดด! ตื๊ดดดด!’เสียงสัญญาณเตือนที่ดังยาวและรัวเร็ว บ่งบอกถึงภาวะวิกฤตขั้นสูงสุด ตัวเลขระดับออกซิเจนในเลือดบนหน้าจอมอนิเตอร์ของเด็กชายปกป้องร่วงหล่นลงอย่างรวดเร็ว ร่างเล็กจิ๋วที่เคยนอนนิ่งเริ่มกระตุกเกร็ง ใบหน้าที่เคยมีสีชมพูระเรื่อแปรเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำจากการขาดออกซิเจนกะทันหัน!“ปกป้อง! ลูกแม่! เป็นอะไรลูก!” พลอยจันทร์กรีดร้องสุดเสียง สองมือทุบกระจกใสอย่างบ้าคลั่ง ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ทีมแพทย์และพยาบาลนับสิบชีวิตวิ่งกรูกันเข้าไปในห้อง NICU อย่างรวดเร็ว ม่านสีเขียวถูกรูดปิดฉับเพื่อบดบังการทำหัตถการฉุกเฉิน ตัดขาดการมองเห็นของคนเป็นแม่โดยสมบูรณ์“ไม่นะ! คุณหมอ ช่วยลูกฉันด้วย! ปกป้อง! ฮือออ... อย่าท
อุ้มท้องทายาทคุณหมอ บทที่ 51 ขอ ซื้อสิทธิ์ในการเป็นพ่อที่ไร้ตัวตน
“พี่... พี่ไม่ได้ล้ำเส้นนะพลอย” ปฐวีละล่ำละลักเสียงสั่นเครือ รีบขยับถอยหลังกรูดไปสามสี่ก้าวราวกับคนขี้ขลาด “พี่ไม่ได้แตะต้องตัวพลอย พี่ขอโทษ... พยาบาลครับ ช่วยประคองเธอไปที่ห้องพักทีครับ” พลอยจันทร์ยืนนิ่งงัน เธอมองสภาพของผู้ชายตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก... ผู้ชายที่เคยกักขัง บีบบังคับ และทำร้ายเธอสารพัด บัดนี้กลับหวาดกลัวคำสั่งของเธอจนลนลาน เขายอมทิ้งสัญชาตญาณที่จะช่วยเหลือเธอ เพียงเพราะกลัวว่าจะทำให้เธอโกรธ“ไปเถอะค่ะคุณพยาบาล” พลอยจันทร์ละสายตาจากเขา ปรับน้ำเสียงให้ราบเรียบ ก่อนจะเดินประคองเสาร์น้ำเกลือจากไป โดยไม่แม้แต่จะเอ่ยคำขอบคุณหรือถามไถ่อาการบาดเจ็บของเขา ปฐวีมองตามแผ่นหลังของเธอจนลับสายตา ชายหนุ่มค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นที่กางเกงอย่างเลื่อนลอย ความเจ็บปวดที่หัวเข่าจากการกระแทกพื้น เทียบไม่ได้เลยกับความร้าวรานในหัวใจ... แต่เขาจะยอมแพ้ไม่ได้!เย็นวันนั้น เมื่ออุสาและคุณปภัสรากลับไปทำธุระที่บ้าน พลอ
อุ้มท้องทายาทคุณหมอ บทที่ 50 ยอมเป็นพ่อที่ไร้ตัวตน
ผู้ชายที่เคยคิดว่าตัวเองอยู่เหนือทุกสิ่ง บัดนี้ได้แต่นั่งทรุดตัวลงบนเศษกระดาษที่ถูกฉีกขาด ร้องไห้โฮออกมาอย่างสิ้นหวังและไร้หนทาง... ผลกรรมของการเป็นคนเห็นแก่ตัว มันช่างหอมหวานสำหรับผู้ถูกกระทำ แต่ทว่ามันขมขื่นและกรีดแทงผู้กระทำจนแทบกระอักเลือดตาย!เศษกระดาษสีขาวที่ถูกฉีกขาดกระจุยกระจายเกลื่อนพื้นห้องพักฟื้น เปรียบเสมือนหัวใจของนายแพทย์ปฐวีที่แหลกสลายไม่มีชิ้นดี ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่งคุกเข่า สองมือที่สั่นเทาค่อยๆ เก็บกวาดเศษกระดาษเหล่านั้นขึ้นมาประคองไว้ในฝ่ามือราวกับมันเป็นของล้ำค่า หยาดน้ำตาหยดแล้วหยดเล่าร่วงหล่นกระทบเศษกระดาษที่จารึกข้อความแห่งความเกลียดชังเขาเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังบอบบางของพลอยจันทร์ที่นอนหันหลังให้เขา ไหล่ของเธอสั่นสะท้านจากการร้องไห้ แต่กลับไม่มีเสียงสะอื้นหลุดรอดออกมาให้เขาได้ยินแม้แต่น้อย ความเด็ดเดี่ยวและเย็นชาที่เธอสาดซัดใส่เขาเมื่อครู่ เป็นเครื่องยืนยันชั้นดีว่า... เธอไม่ได้ล้อเล่น“พี่จะไม่เซ็นเอกสารบ้าๆ พวกนี้...” เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน &ld
อุ้มท้องทายาทคุณหมอ บทที่ 49 หนังสือยินยอมสละสิทธิ์ความเป็นบิดาโดยชอบด้วยกฎหมาย
“คุณพยาบาลคะ... รบกวนลงบันทึกในประวัติของลูกชายฉันด้วยนะคะ ว่าไม่อนุญาตให้ผู้ชายคนนี้... นายแพทย์ปฐวี เข้าเยี่ยมหรือเข้าใกล้ลูกของฉันในระยะสิบเมตรโดยเด็ดขาด!”“เอ่อ... แต่ว่าอาจารย์หมอปัฐ ท่านเป็น...” พยาบาลสาวอึกอัก หน้าซีดเผือด“เขาเป็นแค่คนแปลกหน้าค่ะ! ฉันเป็นซิงเกิลมัม เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว! ในใบเกิดของลูกฉันจะไม่มีชื่อผู้ชายคนนี้เป็นพ่อเด็ดขาด!” พลอยจันทร์ประกาศกร้าว ชัดเจน และไร้เยื่อใย“ถ้าทางโรงพยาบาลปล่อยให้ผู้ชายคนนี้เข้ามาวุ่นวายกับลูกฉันอีก ฉันจะฟ้องร้องโรงพยาบาลและขอย้ายลูกไปรักษารพ.อื่นทันที!”ปฐวีนั่งคุกเข่าตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน คำประกาศตัดขาดสิทธิ์ความเป็นพ่ออย่างเป็นทางการต่อหน้าพยาบาลและมารดาของเขา มันรุนแรงเสียยิ่งกว่าถูกมีดนับร้อยเล่มแทงทะลุหัวใจ ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวถูกสูบออกไปจนหมด เขาหายใจไม่ออก สมองขาวโพลนไปหมดพลอยจันทร์ปรายตามองผู้ชายที่กำลังนั่งคุกเข่าหน้าซีดเผือดเป็นศพด้วยความเย็นชา ก่อนจะสั่งให้บุรุษพยาบาลเข็นรถเธ
อุ้มท้องทายาทคุณหมอ บทที่ 48 สิทธิ์ที่ถูกริบคืน
“แกกลับไปซะ! ไปจัดการชีวิตตัวเองให้เรียบร้อย อย่ามาทำตัวเป็นหมาขี้เรื้อนเฝ้าหน้าห้องให้เป็นที่เวทนาของคนในโรงพยาบาล เพราะต่อให้แกจะร้องไห้จนน้ำตาเป็นสายเลือด หนูพลอยเขาก็ไม่มีวันอภัยให้แก!”“ไม่ครับแม่... ผมไม่กลับ ผมจะเฝ้าลูก ผมจะรอพลอย” ปฐวีส่ายหน้าดิก ดื้อดึงอย่างถึงที่สุด คุณปภัสราถอนหายใจยาวด้วยความระอา ก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้ลูกชายยืนรับผลกรรมของตัวเองเพียงลำพัง สามวันเต็มๆ ที่ปฐวีใช้ชีวิตไม่ต่างจากสัมภเวสีเฝ้าโรงพยาบาล เขาไม่ยอมกลับบ้าน ไม่ยอมอาบน้ำ ไม่ยอมเปลี่ยนเสื้อผ้า (ยกเว้นตอนที่พยาบาลขอร้องให้เปลี่ยนเพราะกลัวเชื้อโรคจะติดผู้ป่วย)ชายหนุ่มอาศัยเก้าอี้พลาสติกหน้าห้องพักฟื้นวีไอพีของพลอยจันทร์เป็นที่หลับนอน ประทังชีวิตด้วยน้ำเปล่าและกาแฟดำกระป๋อง ทุกครั้งที่แม่อุสาหรือคุณปภัสราเปิดประตูออกมา เขาจะรีบถลันเข้าไปคุกเข่าอ้อนวอนขอเข้าไปดูหน้าภรรยา แต่ก็ถูกปฏิเสธและไล่ตะเพิดกลับมาทุกครั้ง จนกระทั่งเช้าวันที่สี่...ประตูห้องพักฟื
อุ้มท้องทายาทคุณหมอ บทที่ 47 เจ็บปวดแต่ไม่ให้อภัย
“พลอย... พี่ขอโทษ... ให้พี่อยู่ดูแลพลอยนะ พี่รู้ว่าพี่ผิดไปแล้ว พี่ยอมรับผิดทุกอย่าง ขอโอกาสให้พี่ชดใช้...” ปฐวีคุกเข่าลงข้างเตียงผู้ป่วย น้ำตาคลอเบ้า พยายามจะเอื้อมมือไปจับมือเธออีกครั้ง“ฉันบอกให้ออกไปไงคะคุณหมอ” พลอยจันทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาเข้ากระดูกดำ สายตาของเธอมองเขาไม่ต่างจากเศษขยะชิ้นหนึ่ง“คุณใช้เงินซื้อคนรอบข้างฉันไปหมดแล้วนี่คะ คุณบีบให้พี่นทีไปอเมริกา คุณหลอกฉันมาเพื่อกักขัง... แล้วผลเป็นยังไงล่ะคะ? ความสะใจของคุณ มันแลกมาด้วยชีวิตลูกของฉันที่ต้องไปนอนหายใจรวยรินอยู่ในตู้อบ!”“พลอย... พี่ไม่ได้ตั้งใจ พี่ไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้”“ความไม่ได้ตั้งใจของคุณ มันทำลายชีวิตฉันมามากพอแล้ว!” พลอยจันทร์เค้นเสียงลอดไรฟัน น้ำตาแห่งความคั่งแค้นไหลอาบแก้ม “ฉันเคยเกือบจะใจอ่อนให้คุณในคืนที่คุณเมาไข้... แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่า สันดานความเห็นแก่ตัวของคุณมันไม่มีวันเปลี่ยน! คุณมันรักแต่ตัวเอง! คุณ
You May Also Like
บ่วงวิวาห์ ภรรยาตราบาป พันธะร้าย เจ้าสาวสีดำ
เด็กลำดับที่สิบหก451.8K views(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
ลำเจียก191.4K viewsรวมเรื่องสั้นสุดฟิน
กาสะลอง331.1K viewsรวมเรื่องแซ่บ (5)
Beefy Cat207.1K viewsกรงรักร้ายนายบอร์ดี้การ์ดเย็นชา
เซนโด้23 viewsTATTOO CRUCIFIX หลง(รัก)ยัยตัวร้าย #ไม้เมืองxมาเฟีย
โคตรเลวX2183 viewsยั่วรักผ่านไลฟ์
จินต์พิชา629 viewsคุณลุงนักฆ่าสุดเร่าร้อน
ฮีนารี K162 views
