LOGINตอนที่ 13 ลูก
ณ บ้านศศินทร์เดชา
คุณหญิงพลอยสีท่าทางดีอกดีใจที่วันนี้ลูกสาวคนเล็กมาหาพร้อมกับลูกเขย นางรีบเดินเข้าไปทักทายธาม แต่กลับแทบไม่ปรายตาไปยังลูกสาวที่มาด้วยกัน
“ธาม...เป็นอย่างไรบ้างลูก ทำไมหมู่นี้ไม่ค่อยมาหาแม่เลย”
“ผมขออภัยครับ”
ชายหนุ่มตอบสั้น ๆ อย่างสุภาพ เขาไม่อธิบายเพราะไม่อยากจะโกหก... ปล่อยให้แม่ยายเข้าใจไปเองว่าลูกเขยงานยุ่งมากจนไม่มีเวลามาเที่ยวหา
ไข่มุกปรายตามองอย่างหมั่นไส้แต่ไม่เอ่ยอะไร... เมื่อกลับมาบ้าน บ้านที่มีพ่อกับแม่ของหล่อนอยู่ ดูเหมือนไข่มุกคนเจ้าอารมณ์ก็กลายเป็นผู้เป็นคนเหมือนคนปกติขึ้นมาได้บ้าง
“คุณพ่ออยู่ไหมครับ”
“อยู่สิจ๊ะ เข้ามาเถอะ พ่อเขารอเจอธามอยู่ที่ห้องหนังสือแน่ะ”
“รอเจอแค่ลูกเขยหรือคะ แล้วลูกสาวไม่อยากเจอด้วยหรือไง”
ทั้งที่บอกตัวเองว่าจะไม่พูด แต่ไข่มุกก็พูดออกไปจนได้
คุณหญิงพลอยสีจึงหันมามอง ทั้งสายตาและวิธีที่มองจิกก็ยังเหมือนกันสมกับเป็นแม่เป็นลูก แต่ไม่รู้ทำไมจึงพูดจากันดี ๆ ไม่ค่อยได้
“เธอน่ะฉันจะเจอเมื่อไหร่ก็ได้ ไม่เหมือนนายธาม... ลูกเขยของฉันเป็นถึงนักธุรกิจใหญ่ นาน ๆ จะปลีกตัวมาหาฉันได้ฉันก็ต้องดีใจเป็นธรรมดา”
ไข่มุกเบ้ปาก ธามจับมือแม่ยายอย่างนุ่มนวล รีบเอ่ยก่อนสองแม่ลูกจะโต้คารมกันมากกว่านี้
“เราเข้าไปหาคุณพ่อกันเถอะครับ”
“ไปจ้ะไป... แล้วเย็นนี้จะต้องอยู่กินข้าวเย็นตามที่สัญญานะ แม่สั่งแม่ครัวให้เตรียมอาหารไว้ตั้งเยอะแยะแล้ว...”
คุณหญิงพลอยสีบอกพลางเดินจูงมือธามเข้าไปในตัวบ้าน ไม่สนใจลูกสาวแท้ ๆ ที่เดินตามหลังมาด้วยใบหน้างอง้ำ ไข่มุกรู้อยู่แล้วตั้งแต่ก่อนแต่งงานว่าพลโท(ยศในขณะนั้น)เขมราช กับคุณหญิงพลอยสี ปลาบปลื้มธามมากแค่ไหน ถ้าแลกกันได้แม่ของหล่อนคงอยากได้ธามเป็นลูกชายแท้ ๆ แล้วเปลี่ยนให้หล่อนเป็นแค่ลูกสะใภ้
“มาแล้วรึ” พลเอกเขมราชที่กำลังนั่งอ่านหนังสือรอ เงยหน้าขึ้นชายหนุ่ม แม้อายุใกล้จะ 70 ปีแต่ก็ยังดูหนุ่มแน่น งามสง่า น่าเกรงขาม สมกับตำแหน่งอันทรงเกียรติในคณะรัฐบาลชุดปัจจุบัน ธามยกมือไหว้ผู้อาสุโสด้วยกิริยานุ่มนวล
“สวัสดีครับคุณพ่อ”
“เป็นอย่างไรบ้าง สบายดีไหม ไม่ได้เจอกันสักพักใหญ่ ๆ เลยนะ”
พล.อ.เขมราชทักทายเหมือนคนเป็นภรรยา แต่ธามก็ยังยินดีที่จะตอบอีกครั้ง
“สบายดีครับคุณพ่อ คุณพ่อล่ะครับ”
“พ่อก็สบายดี ไม่เจ็บไม่ไข้ คุณหญิงเขาดูแลดีเสมอนั่นแหละ...” คนพูดหันไปมองทางลูกสาวที่ยืนอยู่ด้านหลัง “แล้วแกล่ะเพิร์ล ดูแลนายธามเขาดีหรือเปล่า”
ไข่มุกอยากตอบออกไปว่า... แล้วพ่อไม่เห็นหรือคะว่าเขาเจ็บป่วยตรงไหนหรือเปล่า ถ้ายังมีชีวิตอยู่ก็คงสบายดีนั่นล่ะค่ะ... แต่แน่นอนว่าหล่อนไม่กล้าพูดออกไปอย่างที่ใจคิด ได้แต่ฝืนยิ้มแต่ไม่พูดอะไร คนเป็นพ่อก็ไม่ซักไซ้เพราะพอจะเดาได้ว่าลูกสาวคนเล็กคงไม่ใช่คนที่จะปรนนิบัติพัดวีสามีเหมือนที่คุณหญิงพลอยสีทำแน่ ๆ
แต่ตราบใดที่ชีวิตสมรสของบุตรสาวยังคงปกติสุขดี และยังมีธาม ธนกิจ เป็นลูกเขย ตราบนั้นเขมราชก็จะไม่เข้าไปยุ่งวุ่นวายกับการใช้ชีวิตคู่ของบุตรสาว แค่ไข่มุกยอมแต่งงานกับคนที่พ่อแม่เลือกไว้ให้นั่นก็ถือว่าเกินความคาดหมายไปมากแล้ว
“คุณพ่อคุณแม่คุยกับธามไปก่อนนะคะ เพิร์ลจะขึ้นไปหาต่างหูบนห้องสักหน่อยค่ะ”
“ฮื่อ ไปเถอะ”
เขมราชเอ่ยอนุญาต ไข่มุกจึงออกจากห้องหนังสือที่ซึ่งบิดาชอบใช้เวลาหลังเกษียณมาขลุกอยู่ในนั้นได้ทั้งวัน แล้วขึ้นไปบนห้องส่วนตัวที่อยู่ชั้นสองของบ้านหลังใหญ่ แม้ไม่โอ่อ่าหรูหราเท่าคฤหาสน์ของตระกูลธนกิจแต่ก็ถือว่าใหญ่โตเกินกว่าฐานะข้าราชการธรรมดา ๆ ไปมาก... แต่ไข่มุกก็ไม่เคยถามว่าพ่อแม่เอาเงินมาจากไหน ทำไมตระกูลที่รับราชการทหารมาตั้งแต่รุ่นปู่ถึงได้ร่ำรวยเกินหน้าเกินตาอาชีพการงานไปมากเพียงนี้ ก็เธอจะต้องสนใจที่มาของเงินไปทำไมในเมื่อมันก็เนรมิตชีวิตที่หรูหราฟู่ฟ่าให้หล่อนได้เหมือนกัน
เรื่องจะขึ้นมาหาต่างหูเป็นแค่ข้ออ้าง หญิงสาวแค่ขี้เกียจฟังพ่อกับแม่พะเน้าพะนอลูกเขยแล้วก็กระทบกระเทียบหล่อนเป็นระยะ...ห้องส่วนตัวของไข่มุกยังอยู่เหมือนเดิมแม้เจ้าตัวจะแต่งงานแล้วย้ายไปอยู่บ้านสามีแล้วสี่ปี แม่บ้านยังคงมาทำความสะอาดทุกซอกทุกมุม ข้าวของจุกจิกที่หล่อนไม่ได้นำติดตัวไปด้วยเคยอยู่อย่างไรก็ยังอยู่อย่างนั้น ต่อให้ใครจะหยิบฉวยไปไข่มุกก็คงไม่สนใจเพราะราคาค่างวดของข้าวของที่บ้านนี้เทียบไม่ได้เลยกับแต่ละชิ้นที่เธอซื้อหาระหว่างใช้ชีวิตเป็นสะใภ้ตระกูลธนกิจ
เสียงข้อความจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้นเบา ๆ หนึ่งครั้ง ไข่มุกทิ้งตัวลงบนเตียงแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดดูอย่างไม่กระตือรือร้นนัก แต่เมื่อเห็นว่าข้อความมาจากใคร ใบหน้าง้ำงอก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที
ทำอะไรอยู่ครับที่รัก –
ไฮโซสาวยิ้มพราว อาการเบื่อหน่ายหายวับไปแล้ว แววตาเต้นระริกอย่างคนที่เจอของเล่นถูกใจ
คิดถึงจัง คืนนี้ว่างไหม –
อีกฝ่ายยังคงพิมพ์คำถามมา ไข่มุกครุ่นคิดอยู่ครู่ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไป
เจอกันร้านเดิม ตอนสามทุ่ม อย่าให้ฉันรอสักนาทีเดียว ไม่งั้นฉันกลับ-
โอเค ไม่ให้คุณรอแน่นอน -
หญิงสาวเห็นข้อความแล้วก็ยิ้มรื่น คู่นอนคนใหม่คนนี้เป็นลูกครึ่งไทย-อิตาเลียน เพิ่งเจอกันตอนที่เธอไปเที่ยวอิตาลีเมื่อเดือนก่อน และยังติดอกติดใจจนกลับเมืองไทยก็ยังนัดเจอกันมาตลอดหนึ่งเดือน
“คุณหนูคะ คุณท่านให้มาตามไปที่ห้องกินข้าวค่ะ ตั้งโต๊ะเสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ”
แม่บ้านที่อยู่มานานตั้งแต่ไข่มุกยังเป็นสาวน้อยขึ้นมาเรียก
“โอเค รู้แล้ว เดี๋ยวฉันลงไป”
แม่บ้านรับคำแล้วกลับลงไปก่อน ไข่มุกนึกอยากท้าทายบิดาด้วยการลงไปร่วมโต๊ะอาหารเย็นให้ช้าที่สุดเท่าที่จะทำได้ บางทีหล่อนอาจใช้ข้ออ้างว่ายังหาต่างหูคู่โปรดที่จะใช้ออกงานไม่เจอ นึกแล้วก็ลงมือรื้อค้นกล่องต่าง ๆ เพื่อให้รู้สึกสมจริง...
กระทั่งเจอกล่องกระดาษแข็งที่ซุกอยู่ในตู้เสื้อผ้า กล่องที่หล่อนลืมไปแล้วว่าเคยมี
ไข่มุกชะงักค้าง ไม่แน่ใจว่าควรจะเปิดมันออกดูดีหรือไม่...
แต่สุดท้ายมือบางที่เย็นเฉียบก็เปิดมันออก ข้างในนั้นมีซองจดหมาย โปสการ์ดที่เขียนด้วยลายมือหวัด ๆ มีรูปถ่ายหลายใบ... แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของหญิงสาวบีบรัดคือสิ่งที่ซ่อนอยู่ก้นกล่อง มันไม่ได้วางรวมกับรูปถ่ายและซองจดหมายอื่น ๆ แต่มันมีกระดาษแข็งวางทับไว้อีกที ถ้าไม่ใช่เจ้าของกล่องก็จะไม่มีทางรู้ว่ากระดาษก้นกล่องนั้นเปิดออกได้...
เสียงในหัวร้องห้าม แต่ใจกลับเรียกร้องให้ดึงกระดาษแข็งออก เพื่อจะได้สัมผัสสิ่งที่ซุกซ่อนอยู่ด้านใน
มันคือรูปถ่ายจากเครื่องอุลตร้าซาวด์ ภาพกลุ่มก้อนสีดำที่มีแสงสีขาวพาดทับไปมา ถ้าไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญก็ยากจะดูออกว่ามันคือภาพอะไร... แต่ไข่มุกไม่เคยลืม เธอจดจำได้ทุกช่วงตอน จำเจลเหนียวข้นที่หมอป้ายที่หน้าท้องก่อนจะใช้เครื่องมือสแกนวาดไปบนผิวเนื้อเธออย่างเบามือ
จำเสียงหัวใจเต้นเป็นจังหวะเล็ก ๆ แต่ชัดเจน เสียงที่หมอบอกว่า...
‘ได้ยินไหมคะ...เสียงหัวใจของน้องเองค่ะ’
‘หัวใจ...หัวใจลูกฉันเต้นหรือคะ’
‘ใช่แล้วค่ะ’
คุณหมอยิ้มใจดี ไข่มุกในวัยเยาว์ยิ้มตอบ น้ำตารื้นอย่างตื้นตัน
ก่อนน้ำตาจะร่วงออกมาอีกครั้ง ไฮโซสาวรีบเก็บทุกอย่างกลับลงที่เดิม ดันกล่องเข้าไปด้านในสุดของตู้อย่างร้อนรนและรังเกียจ เด็กคนนั้นตายไปแล้ว... ไม่มีทางได้กลับมา หล่อนรู้ดีเพราะหล่อนนี่ล่ะที่เป็นคนฆ่าเด็กคนนั้นด้วยมือของตัวเอง
แม้ธามจะสามารถเนรมิตงานแต่งที่ยิ่งใหญ่และหรูหราได้มากที่สุดเท่าที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะใฝ่ฝันถึงได้ แต่ภรรยาสาวน้อยของเขากลับเลือกจะฉลองสมรสเงียบๆ ด้วยการทำบุญและกินเลี้ยงกันเฉพาะในหมู่คนสนิทไม่กี่คนเท่านั้น"จะตำน้ำพริกละลายแม่น้ำทำไมล่ะคะ เสียดายเงิน"ศีตลาบอกแบบนั้น"ก็ได้ ตามใจตาล แต่เรื่องที่เราต้องจดทะเบียนสมรสกันกับเรื่องประเทศที่จะไปฮันนีมูน เธอต้องตามใจฉันนะ"ธามบอกอย่างเด็ดขาด ทันทีที่เป็นสามีภรรยากันอย่างถูกต้องตามกฎหมาย เขาจึงพาเธอบินลัดฟ้าไปฮันนีมูนที่ยุโรปถึงหนึ่งเดือนเต็ม ก่อนกลับยังแวะไปอเมริกาเที่ยวหาแม่ผู้ให้กำเนิด พ่อเลี้ยงและน้องชายต่างบิดาของเขาทั้งสามคนอีกด้วยและเมื่อกลับมาเมืองไทยไม่ถึงครึ่งเดือน ทั้งคู่จึงได้ข่าวดีว่าศีตลากำลังตั้งครรภ์ได้สองสัปดาห์แล้ว"...ทีนี้ก็ไม่มีใครมาว่าผมไร้น้ำยาอีกแล้ว"ธามพูดยิ้มๆ พลางวางมือบนหน้าท้องที่ยังราบเรียบของคนเป็นภรรยาศีตลาหัวเราะเบาๆ"ไม่มีใครว่าคุณเลย คุณนั่นแหละร้อนตัวไปเองตลอด""จะว่าร้อนตัวก็ยอม คนแก่มีเมียเด็ก ก็ต้องหวาดระแวงเป็นธรรมดา"ศีตลาจับมือเขามาบีบแน่น"คุณยังไม่แก่สักหน่อย ตาลก็ไม่ใช่เด็กแล้วด้วย...""นั่นสินะ ถ้
"คุณธามคะ...ลี่ขอฝากให้เพื่อนติดรถไปด้วยได้ไหมคะ"ลลิตาโพล่งออกมาด้วยสีหน้าใสซื่อ เมื่อตอนที่ธามแวะมาบอกเธอตามมารยาทว่าเขาจะขอตัวกลับก่อนศีตลาเองก็หันขวับ สีหน้างุนงง เพราะเพื่อนๆ ยังอยู่ในงานครบทุกคน ไม่มีเหตุผลที่เธอจะต้องกลับก่อนใครเลยแต่ดูเหมือนลลิตาไม่ใส่ใจท่าทีของเพื่อนสนิท กึ่งจูงกึ่งลากศีตลาไปส่งธามที่รถของเขาด้วยกันจนได้"หนูลี่ขออภัยที่รบกวนนะคะคุณธาม แต่ลี่ไม่อยากให้ลูกตาลกลับแท็กซี่ จะให้พี่ลักษ์ไปส่ง รายนั้นก็ดันกินเหล้าเข้าไปแล้ว แค่จิบสองจิบก็คอพับหลับเป็นตาย...""ได้สิ ไม่มีปัญหาหรอก"ธามตอบอย่างใจดี"แต่ว่า เกรงใจค่ะ..."ศีตลาอุบอิบตอบ "เกรงใจอะไรกัน เธอกับฉันไม่ใช่คนแปลกหน้าต่อกัน...วางใจเถอะหนูลี่ ผมจะไปส่งลูกตาลให้ถึงบ้านอย่างปลอดภัย""อุ๊ย ขอบคุณมากๆ เลยค่ะ หนูลี่เชื่อคะว่าถ้าเพื่อนลี่อยู่กับคุณธาม จะต้องปลอดภัยแน่นอน"ศีตลาอยากปฏิเสธอีกครั้งแต่กลับพูดไม่ออก สุดท้ายเลยยอมขึ้นรถมากับเขาโดยมีลลิตายืนโบกมือส่งจนลับตา"ขอบคุณคุณธามนะคะ ตาลไม่ได้ตั้งใจ ลี่ก็ไม่ถามตาลก่อน"หญิงสาวเอ่ยเบาๆ อย่างไม่รู้จะพูดอะไร แล้วก็ได้ยินเสียงหัวเราะหึหึจากเขา"ก็บอกแล้วไงว่าเราไม่ใช
ศีตลาไม่ได้เจอธามอีก เพราะนักธุรกิจหนุ่มเดินทางกลับกรุงเทพฯ กะทันหัน หญิงสาวเก็บซ่อนความรู้สึกอ่อนไหวไว้ในใจ อาจดีแล้วก็ได้ที่ไม่ต้องเจอเขาอีก...แต่อีกเพียงสามสัปดาห์ต่อมา ธามกลับปรากฏตัวในงานวันเกิดของลลิตาที่จัดที่บ้านลือชา แน่นอนว่าศีตลาและเพื่อนสนิทอีกหลายคนได้รับเชิญมาด้วยหัวใจดวงน้อยๆ ของศีตลาเต้นรัวแรง และหน้าก็คงจะแดงด้วยเหมือนกัน โชคดีที่ไม่มีใครสังเกตหรือคิดว่ามันผิดปกติ"ลี่นี่มันร้ายจริงๆ ทำให้คนระดับคุณธามมาอวยพรวันเกิดจนได้"ลักษมันบ่นไม่จริงจังนัก ตอนที่เดินโฉบมาหาศีตลาที่โต๊ะจัดเตรียมเครื่องดื่มแบบบุฟเฟต์ มีพนักงานจัดเลี้ยงที่จ้างมาเป็นพิเศษคอยยืนให้บริการตามจุดต่างๆ ราวกับมาร่วมงานเลี้ยงในโรงแรมก็ไม่ปานศีตลายกแก้วน้ำพันช์ขึ้นจิบ ดูเหมือนมีแอลกอฮอล์ผสมอยู่หน่อยๆ แต่ตอนนั้นหญิงสาวไม่ทันได้ใส่ใจ"แต่คุณธามก็มา...คุณธามคงจะชอบลี่มากเลยนะคะ""ใครว่าล่ะ พี่ว่ามาเพราะเกรงใจพ่อต่างหาก"ลักษมันหัวเราะเบาๆ ซึ่งอาจจะจริงเพราะธามยื่นของขวัญและอวยพรน้องสาวเขาไม่ถึงสองนาทีก่อนจะรับคำเชิญของพ่อและหายเข้าไปคุยกันตามประสาผู้ใหญ่ในตัวบ้านเป็นนานสองนานแทน"สำหรับคุณธาม ยัยลี่ก็เป็นแค
ก่อนวันเดินทางกลับกรุงเทพฯ ลลิตาอยากชวนครอบครัวไปตั้งโต๊ะกินข้าวริมทะเล ถึงขั้นขอให้พนักงานจัดโต๊ะดินเนอร์แบบเรียบง่ายแต่สวยเก๋บนชายหาด "ตาล แกไปนั่งรอก่อนนะ เดี๋ยวฉันตามไป"หญิงสาวบอกอย่างกระตือรือร้น ศีตลารับปาก เมื่ออาบน้ำและแต่งตัวเป็นชุดสบายๆ ที่เหมาะสำหรับดินเนอร์มื้อเย็น เธอก็รีบล่วงหน้าไปนั่งจองไว้ให้ก่อน"อ้าว! พี่ลักษ์มาแล้วหรือคะ"ศีตลาถามอย่างแปลกใจเมื่อเห็นลักษมันมานั่งรออยู่ก่อนแล้ว ชายหนุ่มแต่งตัวชุดลำลองแต่ก็ยังดูหล่อเหลาสมมาดผู้บริหาร เขารีบลุกขึ้นยืน ยิ้มเก้อเขินแปลกๆ "ครับ...ลิลลี่ไปตามพ่อกับแม่ เดี๋ยวก็คงตามมา...เอ่อ ลูกตาลหิวหรือยัง กินอะไรรองท้องกันหน่อยดีไหม""ยังไม่หิวค่ะพี่ลักษ์ รอคุณลุงคุณป้าก่อนก็ได้ค่ะ"ศีตลาตอบ และหาที่นั่งตรงข้ามเขา พนักงานที่ยืนรอท่าอยู่ไม่ห่างรีบเข้ามารินเครื่องดื่มให้ทันทีลักษมันจึงบอกเบาๆ ว่าให้ยกอาหารมาเสิร์ฟได้เลย พนักงานรับคำอย่างสุภาพด้วยรอยยิ้มก่อนจะถอยออกไป"พี่ลักษ์หิวแล้วสินะคะ"ศีตลาถามยิ้มๆ เธอคิดว่านี่เป็นแค่การกินข้าวกันในครอบครัว ลักษมันจะเริ่มก่อนพ่อกับแม่ของเขา ท่านก็คงไม่ว่าอะไร"ก็...ยังไม่หิวมากหรอก แต่กินรอไปเรื่อ
โรงแรมสยามภูเก็ตคือกิจการที่ธามเทคโอเวอร์มาได้สองปีและรีโนเวตครั้งใหญ่ให้ลักซูรี่ยิ่งกว่าเดิม แม้แต่ครอบครัวของลือชาที่เคยเดินทางและพักผ่อนโรงแรมหรูมาแล้วเกือบทั่วโลกก็ยังยอมรับว่าโรงแรมของธามทำได้ดีมากศีตลาเคยได้พักโรงแรมห้าดาวบ้างเพราะต้องไปทำงาน แต่ที่นี่ยิ่งสวยงามกว่าที่เธอเห็นในรูป"เฮ้อ...มาแล้วไม่อยากกลับเลย อยากอยู่เป็นคุณผู้หญิงที่นี่"ลลิตาพูดออกมาอย่างอารมณ์ดี โชคดีนายลือชากับภรรยาไม่ได้อยู่ตรงนั้น เลยมีแต่ลักษมันที่แทบสำลักเครื่องดื่ม แล้วส่งสายตาดุให้น้องสาว"แกไม่อาย แต่พี่อายนะลี่ อย่าไปพูดแบบนั้นให้พนักงานของคุณธามเขาได้ยินเชียวล่ะ""แหม...ล้อเล่นน่ะ ใครจะไปกล้าพูด"ลลิตาหัวเราะคิกคัก แต่แววตาเปล่งประกายจริงจังศีตลารีบยกแก้วน้ำขึ้นจิบกลบเกลื่อน เพราะไม่รู้จะทำหน้าอย่างไรกับคำพูดตรงไปตรงมาของเพื่อนใช่ว่าเธอไม่เคยคุ้น...ศีตลาคุ้นเคยกับนิสัยร่าเริงเปิดเผยของลลิตาแต่ที่ไม่คุ้น เพราะวิธีที่เพื่อนรัก เอ่ยถึงชายหนุ่มอย่างธามต่างหากล่ะ"ตกลงแกชอบคุณธามจริง ๆ เหรอลี่"คำถามต่อมาของลักษมันก็ทำศีตลาเกือบสำลักเหมือนกัน โชคดีเธอกลืนน้ำลงไปได้ทันชายหนุ่มไม่ทันสังเกตเพราะมัวแต่จ้
ธามเคาะปากกาในมือเบาๆ บนหน้าเอกสารที่เขาเปิดค้างไว้แล้วหลายนาที ส่วนนัยน์ตาสีดำที่มักสุขุมก็กำลังเหม่อลอยไปไหนต่อไหน จนเขาเกือบไม่ได้ยินเสียงเรียกของเลขาฯ "ท่านรองคะ...ท่านรอง...คุณธาม?" "ครับ? อ้อ...คุณอังคณา ว่าอะไรนะครับ" "คุณธามมีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ ตั้งแต่ออกจากห้องท่านประธานมา..." อังคณาอดเป็นห่วงไม่ได้ เพราะคุณหญิงธัญญาก็เคยโกรธจนถึงขั้นปลดลูกชายออกจากตำแหน่งรองประธานฯ แม้ตอนนี้จะดีกันแล้ว คนเป็นแม่เรียกให้ธามกลับไปทำงานที่ธนกิจกรุ๊ปเหมือนเดิม แถมคืนเมทราแกรนด์ให้เป็นกรรมสิทธิ์ของธามแบบ 100% แต่เห็นธามใจลอยหลังจากเพิ่งเข้าไปพบคุณหญิงธัญญาหรือท่านประธานที่ห้องทำงาน อังคณาก็อดถามไม่ได้จริงๆ ธามส่ายหน้าทันทีเพราะรู้ว่าคนเป็นเลขากำลังคิดเรื่องอะไร "ไม่เกี่ยวอะไรกับแม่หรอกครับ ไม่สิ ที่จริงก็เกี่ยวแต่มันไม่ใช่ปัญหาคือแม่แค่เรียกผมไปคุยหารือยังไม่ได้ตัดสินใจอะไรเป็นทางการแต่ไหนๆคุณก็ถามผมแล้วผมบอกคุณคนเดียวนะอังคณาอย่าเพิ่งไปพูดกับใคร แม่อยากจะวางมือจากธุรกิจแล้วน่ะเลยถามว่าผมพร้อมแล้วหรือยัง..." ธามไม่ได้โกหก เขาก็คิดเรื่องที่แม่เพิ่งบอกเขาเมื่อครู่จริงๆ แต่ก็เพ
“ของคุณหญิงรับแค่สลัดก็พอนะน้า ตอนอยู่วัดท่านถือศีลแปด งดกินอาหารหลังเที่ยงมาเป็นเดือนจนเริ่มจะชินแล้ว กลับมากินอะไรเบา ๆ ก่อนก็พอ” “ได้ค่ะคุณวีณา” รำพึงรับคำเมื่อผู้ช่วยส่วนตัวของคุณหญิงธัญญาเดินมาสั่ง วีณาทำงานกับคุณหญิงมาตั้งแต่เรียนจบปริญญาตรีด้วยทุนของมูลนิธิธนกิจการศึกษาจนตอนนี้เธอก็อายุ 42
เมอร์เซเดส-เบนซ์ แวน รุ่นสปรินเตอร์ 419 สีดำเป็นมันเงาแล่นผ่านลานน้ำพุมาจอดหน้ามุขประตูบ้านธนกิจ เหล่าแม่บ้าน คนครัว คนสวน คนรับใช้ เกือบสิบชีวิต มายืนออรอรับผู้เป็นนายอย่างพร้อมเพรียง ประตูรถแวนเลื่อนออกอย่างอัตโนมัติ ที่ก้าวลงมาโดยมีผู้ช่วยคนสนิทยื่นมือให้ช่วยจับคือหญิงวัยประมาณ 60 เศษ ๆ ที่ยังแข็
คุณหญิงพลอยสีไม่ได้พูดเล่นตอนที่บอกว่าให้แม่ครัวทำอาหารไว้หลายจานทั้งแกงทั้งผัดจนเต็มโต๊ะรับประทานอาหาร หลายจานเป็นอาหารที่ธามโปรดปรานเป็นพิเศษ ไข่มุกอดค่อนไม่ได้“กินกันแค่สี่คนจริง ๆ หรือคะ หรือว่าพวกพี่ ๆ จะมาด้วย”“วันนี้ก็แค่สี่คนนี่แหละ พวกพี่ ๆ แกติดราชการกันทั้งสามคน ถ้ามาได้แม่คงให้ทำไว้เยอ
ตอนที่ 12 คำตอบถ้าคนของธามไปช้าอีกนิดเดียว ในห้องที่ศักดิ์สยามพักรักษาตัวอยู่ตอนนั้นคงจะเกิดการนองเลือด เพราะไข่มุกกรีดร้องคลุ้มคลั่งพุ่งใส่ชายหนุ่มอย่างไม่เกรงกลัวว่ากำลังอยู่ในโรงพยาบาล ศักดิ์สยามยกมือปัดป้องเป็นพัลวันแต่กระนั้นเขาก็ได้รอยเล็บจนเลือดซิบมาหลายแผล ต้องใช้บุรุษพยาบาลกับลูกน้องของธาม