ตอนที่ 7 พักผ่อนน้อย

 

“ย่ายังไม่ได้พูดแบบนั้นเลย แต่ย่าหมายความว่าคนที่จะอยู่กับแม่ของเด็กก็คือนนท์เพราะฉะนั้นมันก็อยู่ที่นนท์นั่นแหละว่าจะรับผู้หญิงคนนั้นเข้ามาเป็นภรรยาอย่างถูกต้องมีพิธีแต่งงานหรือจะรับแค่เด็ก ที่นนท์ถามย่าแบบนี้เพราะนึกออกแล้วใช่ไหมว่าไปทำผู้หญิงที่ไหนท้อง”

“ไม่หรอกครับคุณย่ามันก็แค่เรื่องที่ผมสมมติขึ้น”

“จะเป็นเรื่องสมมติหรือเรื่องจริงย่าไม่สนใจหรอกเพราะยังไงเด็กที่อยู่ในท้องของเธอก็เป็นลูกของนนท์”

“แต่ทำไมสีหน้าของย่าดูกังวลจังล่ะครับมีอะไรหรือเปล่า” คุณานนท์รู้สึกผิดที่สมมติเรื่องแบบนี้ขึ้นมาทำให้คุณย่าเครียด

“ถ้าเรื่องที่เรากำลังพูดกันอยู่เป็นเรื่องจริง สำหรับย่าแล้วมันไม่มีปัญหาอะไรเลยแต่ปัญหามันอยู่ที่พ่อแม่ของนนท์มากกว่านะ ย่าได้ยินมาว่าเขากำลังพยายามหาลูกสะใภ้อยู่น่ะ”

แม้ว่าจะไม่ค่อยได้ออกไปเจอใครที่ไหนแต่ก็ใช่ว่าคุณชมนาดจะไม่รู้ว่าตอนนี้ลูกชายกับลูกสะใภ้ของเธอกำลังวางแผนจะทำอะไรกันอยู่

“ถ้าเกิดพ่อกับแม่หาผู้หญิงให้ผมจริงๆ แล้วผู้หญิงคนนั้นผมไม่รัก ไม่ชอบย่าจะช่วยผมได้ไหม”

“ถ้านนท์อยากให้ย่าช่วยย่าก็จะช่วยเพราะย่าเป็นคนเลี้ยงนนท์มา ถึงเขาจะเป็นพ่อเป็นแม่แต่ก็ไม่มีสิทธิ์มาบังคับลูกหรอกเพราะตอนที่เขาจะแต่งงานย่าก็ไม่เคยไม่ยุ่งเรื่องนี้เลย”

“ขอบคุณมากครับคุณย่าที่เข้าใจผม”

“นนท์พูดเหมือนไม่อยากยอมรับผู้หญิงที่พ่อกับแม่หาให้เลยนนท์รู้เหรอว่าพ่อกับแม่กำลังติดต่อผู้หญิงคนไหนให้”

“พอจะรู้บ้างครับ เธอเป็นลูกสาวของเพื่อนคุณพ่อผมเคยเจอเธออยู่หลายครั้ง”

“แล้วเป็นยังไงสวยถูกใจหรือเปล่า พอจะคบหากันได้ไหม” คุณชมนาดถามหยั่งเชิง

“ไม่เลยครับคุณย่าเธอเป็นผู้หญิงทำงานเก่ง มีความมั่นใจในตัวเองสูงมากครับแต่ผมไม่ชอบผู้หญิงแบบนั้น”

“แล้วนนท์ของย่าชอบผู้หญิงแบบไหน”

“ผมชอบผู้หญิงธรรมดาที่อยู่ด้วยแล้วมีความสุขไม่ต้องทำงานเก่งมาก ถ้าจะให้ดีมีความเป็นแม่บ้านนิดๆ ก็ดี”

“แต่ผู้หญิงสมัยนี้หายากนะคะลูก ผู้หญิงส่วนใหญ่ก็ทำงานนอกบ้านกันทั้งนั้น”

“ก็เพราะมันหายากไงล่ะครับคุณย่า ผมก็เลยคิดว่าถ้าหาเจอก็จะดีมากๆ ผมอาจจะหัวโบราณไปหน่อยที่มองว่าผู้หญิงควรทำงานอยู่ที่บ้านคอยดูแลสามีและครอบครัว”

“มันก็ไม่ได้เรียกว่าหัวโบราณบอกนะมีผู้ชายหลายคนที่ชอบผู้หญิงแบบนี้ บางครั้งผู้ชายที่ทำงานนอกบ้านเหนื่อยๆ ก็อยากจะกลับมาเจอคนคอยดูแลอยู่ที่บ้าน คอยถามว่าเหนื่อยไหมคอยให้กำลังใจอยู่ข้างๆ เหมือนปู่ของนนท์ไงล่ะท่านทำงานหนักมากๆ เริ่มจากคลินิกเล็กๆ จนถึงตอนนี้มีโรงพยาบาลในสาขาถึงห้าแห่ง”

“ปู่ของผมเก่งมากเลยนะครับ”

“ใช่จ้ะ ปู่ของนนท์เก่งมากๆ แต่ตอนนั้นย่าไม่เคยช่วยงานอะไรในคลินิกของปู่เลย เพียงแต่ทุกครั้งที่ปู่กลับมาบ้านย่าจะคอยให้กำลังใจคอยดูแลเขา หาอาหารอร่อยๆ ให้เขาคอยถามว่าเขาเหนื่อยไปแค่นั่นแหละที่ปู่เขาต้องการ ตอนนั้นมีผู้หญิงหลายคนที่เหมาะสมกับปู่มาก มีทั้งที่เป็นหมอด้วยกัน เป็นลูกของคนมีเงินที่จะช่วยเหลือเรื่องธุรกิจได้ แต่ปู่ก็เลือกย่าที่เป็นแค่คนธรรมดาไม่มีความรู้เรื่องการแพทย์ไม่รู้เรื่องบริหาร ปู่บอกว่าเรื่องงานนอกบ้านพวกนั้นปู่จัดการเองได้ หรือจ้างคนอื่นมาทำงานได้ แต่คนที่คอยให้กำลังใจคนที่เข้าใจและคอยดูแลนั้นมันหายาก” เมื่อพูดถึงคนเป็นสามีแล้วคุณชมนาดก็ยิ้มเพราะเธอไม่คู่ควรกับเขาเลยแต่เขาก็เลือกเธอเป็นคู่ชีวิต

“ผมไม่รู้ว่าจะหาผู้หญิงแบบนั้นเจอไหม”

“คุณนนท์คะแต่ป้าว่าคุณนนท์อย่าเพิ่งหาผู้หญิงตรงสเปกเลยค่ะ คุณนนท์ต้องหาก่อนว่าตอนนี้กำลังแพ้ท้องแทนผู้หญิงคนไหนแล้วรีบพามาเจอคุณท่านก่อนที่เธอจะเอาเด็กออกนะคะ”

ป้าสำรวยเตือนด้วยความหวังดีเพราะสมัยนี้การทำแท้งมีให้เห็นอยู่ทั่วไปเธอกลัวเหลือเกินว่าผู้หญิงที่นอนกับเจ้านายของเธอรู้ว่าตัวเองตั้งครรภ์และจะไปเอาเด็กออก

“แต่ย่าว่ามันแปลกๆ นะ”

“แปลกยังไงครับคุณย่า”

“ก็ถ้าผู้หญิงที่นนท์ไปนอนด้วยแล้วพลาดทำเธอท้อง ย่าว่าตอนนี้เธอก็น่าจะรีบมาแสดงตัวและบอกให้นนท์รับผิดชอบไม่ใช่เงียบหายไปแบบนี้ ย่ากลัวจะเหมือนที่ป้าสำรวยพูดว่าเธอจะแอบไปเอาเด็กออก”

“คุณย่าครับผมว่าคุณย่ากับป้าสำรวยคิดมากเกินไปแล้วอาการที่ผมเป็นอยู่อาจจะเป็นแค่อาการเวียนหัวไม่สบายเพราะพักผ่อนน้อยก็ได้อย่าเพิ่งคิดไปไกลเลย”

“ถ้านนท์อยากให้ย่าสบายใจก็ไปตรวจที่โรงพยาบาลสิ โทรไปบอกที่โรงพยาบาลก่อนว่าจะเข้าไปตรวจไม่ต้องตรวจกับพ่อหรือพี่สาวเราก็ได้เลือกหมอมาสักคนจะได้กินยาก่อนประชุม”

“ถ้างั้นก็ได้ครับ ผมจะแวะไปที่โรงพยาบาลน่าจะทันเข้าประชุม”

“กินอะไรก่อนไหมคะเดี๋ยวป้าทำอย่างอื่นให้”

“คงไม่แล้วล่ะป้าสำรวยในตู้มีสตรอว์เบอร์รีอีกไหม”

“มีค่ะ เดี๋ยวป้าเอาใส่กล่องให้นะเอาพริกเกลือด้วยไหมคะ”

“ไม่ต้องหรอกครับเอาแค่สตรอว์เบอร์รีก็พอ”

เมื่อได้สตรอว์เบอร์รีจากป่าสำรวยแล้วชายหนุ่มก็ขับรถออกจากบ้าน ตอนนี้เบาะข้างคนขับเปลี่ยนไปจากเดิมซึ่งปกติจะวางกระเป๋าเอกสารแต่วันนี้กับกลายเป็นที่วางกล่องสตรอว์เบอร์รี เขาหยิบไปทานอยู่หลายลูกก่อนจะขับรถมายังโรงพยาบาลที่ครอบครัวของตนเองเป็นเจ้าของ

คุณานนท์คิดว่าจะเข้าตรวจตามขั้นตอนเพราะไม่อยากให้ทุกคนวุ่นแต่พอพยาบาลที่ทำงานมานานเห็นก็รีบจัดการให้เขาได้เข้าตรวจกับคุณหมออายุรกรรมทันที

ชายหนุ่มเล่าอาการให้กับคุณหมอฟัง คุณหมอวินิจฉัยว่าอาการที่เขาเป็นน่าจะเกิดจากการพักผ่อนน้อยและความเครียดสะสมจึงให้ยาแก้อาเจียนและยาบำรุงรวมถึงวิตามินต่างๆ และกำชับว่าจากนี้ให้เขาทานอาหารให้ครบห้าหมู่พักผ่อนให้เป็นเวลาและหมั่นหาเวลาออกกำลังกาย ถ้ามีอาการไม่ดีขึ้นก็ให้กลับมาพบอีกครั้งเพื่อตรวจร่างกายอย่างละเอียด

เขาออกจากโรงพยาบาลและเดินสวนทางกับพี่สาวบริเวณหน้าประตูทางเข้าพอดี

“อ้าวนนท์มาทำไมเหรอ”

“มาหาหมอน่ะ”

“เป็นอะไรมากหรือเปล่า”

“เวียนหัวอาเจียนนิดหน่อย หมอให้ยามาแล้ว” เขาชูถุงยาให้กับนันนภัสพี่สาวดู

“ช่วงนี้ทำงานหนักเหรอ” เธอถามน้องชายเมื่อเห็นยาที่คุณหมอสั่งให้

“ก็หนักอยู่ครับ”

“ถ้ามันหนักมากๆ ก็หาผู้ช่วยเก่งๆ มาช่วยงานเพิ่มสิ พี่ว่าทำงานหักถึงขั้นอาเจียนแบบนี้ไม่ดีเลย ร่างกายคนเราไม่ใช่เครื่องจักรนะ”

“ครับพี่นัน” คุณานนท์รับปากแต่ไม่คิดจะทำตามเพราะเขาไม่ชอบให้ใครเข้ามาวุ่นวายเท่าไหร่ ปกติเขาก็มีเลขาคอยช่วยเหลืองานอยู่แล้วจึงไม่จำเป็นต้องจ้างผู้ช่วยเพิ่ม

“หาเวลาพักผ่อนด้วยนะนนท์ ถ้าอาการไม่ดีขึ้นก็มานอนโรงพยาบาลสักสองสามคืนฟื้นฟูร่างกายกันหน่อย ช่วงนี้ใช้งานร่างกายหนักเหลือเกิน”

“ครับพี่นัน ผมไปก่อนนะพี่วันนี้มีประชุม”

ตลอดช่วงเช้าคุณานนท์ก็ไม่ได้ทานอาหารอะไรเลยนอกจากสตรอว์เบอร์รีที่เอามาจากบ้านเมื่อประชุมเสร็จในเวลาบ่ายสองคุณมยุรีเลขาของเขาก็สั่งอาหารมาที่ห้องทำงานแล้ว

เมื่อเวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมงเธอก็เดินเข้าจะเก็บจานชามไปล้างแต่เจ้านายกลับทานอาหารไปแค่นิดเดียว

“คุณนนท์เบื่ออาหารร้านนี้หรือเปล่า ให้ยุสั่งร้านอื่นให้มั้ยคะ” เธอถามเพราะเห็นว่าหน้าเจ้านายซีดมากๆ แต่ไม่ยอมทานอาหารไปแค่นิดเดียว

“ผมอยากกินอะไรที่มันเปรี้ยวๆ หน่อยได้ไหม”

“ถ้าอย่างนั้นเอาต้มยำรสจัดๆ ดีไหมคะ”

“อือ”

“คุณนนท์จะรับเป็นน้ำข้นหรือน้ำใสคะ”

“ขอเป็นน้ำใสก็แล้วกันนะ” ชายหนุ่มรีบบอกเพราะนึกถึงต้มยำน้ำข้นแล้วก็รู้สึกอยากจะอาเจียนขึ้นมาทันที

“คุณนนท์รอไม่เกินครึ่งชั่วโมงนะคะเดี๋ยวยุสั่งมาให้ค่ะ”