มากกว่าคำว่ารัก........  

ตอนที่ 9

มากกว่าคำว่ารัก........

         “คุณธิมีเงินอะไรก็ไม่รู้ค่ะโอนเข้าบัญชีของธิชา”

         หญิงสาวตกใจมากที่มีเงินจำนวนหลายแสนบาทโอนเข้าบัญชีของเธอ

         “เงินค่าเช่าคอนโดมิเนียมทั้งหมดเลขาของผมโอนให้คุณเอง”

         หญิงสาวคิดแต่จะเอาทุกอย่างมาเพื่อใช้ต่อรองถ้าเกิดวันใดที่เธอกับสามีต้องเลิกกันจึงไม่ได้สนใจเรื่องค่าเช่าใด ๆ ในแต่ละเดือน

         “คุณให้ธิชาทำไม”

         “ก็คอนโดเป็นของคุณค่าเช่าผมก็ต้องให้เจ้าของไม่เห็นแปลกเลย เป็นอะไรหรือเปล่าทำไมดูเหมือนแปลกใจสงสัยจะลืมไปแล้วว่าตัวเองมีคอนโดให้เช่าหลายห้องเลยนะ”

         ชายหนุ่มลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำงานในห้องนอนตรงเข้ามากอดภรรยาจากทางด้านหลังสองมือของเขาลูบไปที่ท้องของคนตัวเล็กเหมือนกำลังค้นหาอะไรบางอย่าง

         “เดี๋ยวนี้ภรรยาผมอ้วนลงพุงจังหรือว่าในนั้นไม่ใช่ไขมันแต่เป็นตัวน้อย”

         “ไม่ใช่ค่ะ ธิชาอ้วนขึ้น”

         คนในอ้อมกอดรีบแกะมือของสามีออกทั้งสองข้างเพราะกลัวว่าถ้าอีกฝ่ายกอดเธอนานกว่านี้มีหวังความลับที่เธอยังไม่พร้อมจะเปิดเผยต้องมาแตกก่อนเวลาแน่ ๆ

         ค่ำคืนที่สามของการกลับเข้ามาอยู่ในครอบครัวของสามี              ธิชายังคงนอนไม่หลับเพราะเธอยังตัดสินใจไม่ได้ว่าควรจะบอกคนอื่นเรื่องที่เธอกำลังท้องดีไหม หญิงสาวจึงลงมานั่งเล่นที่สวนหน้าบ้านหวังนั่งคิดอะไรเพลิน ๆ

         “อื้อ..ปล่อย ใคร..อะ”

         หญิงสาวได้ยินเหมือนมีเสียงคนเดินอยู่ที่ข้างห้องทำงานของพ่อสามีเธอจึงลุกไปดูแต่ยังไม่ทันถึงกลับถูกมือหนามาปิดปากและพยามกอดเธอไว้แน่น

         คนตัวเล็กพยายามดิ้นสุดแรงแต่ก็ไม่สามารถเอาตัวเองหลุดมาจากคนร่างใหญ่ที่จับเธอไว้แน่น มือทั้งสองขั้งถูกมัดไพล่หลังไว้ ปากก็ถูกปิดไว้ด้วยกระดาษกาว ธิชาพยายามองหน้าผู้ชายที่เข้ามาทำร้ายแต่ก็ไม่รู้จักและไม่เคยแม้แต่จะเห็นหน้ามาก่อน

         “เอาไงพี่ กลับไหม”

         ชายร่างเล็กกว่าที่ยืนแอบอยู่ในมุมมืดเดินออกมาพร้อมด้วยเหล็กยาวและกล่องเครื่องมือช่าง

         “อะไรกันแค่อีนี่มาเจอทำไมต้องกลับ มัดมันไว้แล้วกว่าจะมีคนมาเจอก็เช้านู่นแหละลงมือเลยตู้เซฟอยู่ในห้อง”

         หญิงสาวฟังบทสนทนาก็พอเดาได้ว่าผู้ชายสองคนนี้ต้องการมาเอาของมีค่าในตู้เซฟ

         คนถูกมัดมองไม่เห็นแล้วว่าทั้งสองคนกำลังทำอะไรเพราะตอนนี้เธอถูกจับให้นั่งลงกับพื้นดินและมัดไว้อย่างแน่นเท่าที่ทำได้คือพยายามพาตัวเองไปให้ไกลจากตรงนี้แต่ด้วยความเป็นห่วงลูกในท้องจะกระทบกระเทือน ธิชาจึงตัดสินใจที่นั่งให้นิ่งที่สุด

         “ธิชา ธิชา”

         ธีภพเปิดประตูบ้านออกมาตามหาภรรยาเพราะตื่นมาแล้วไม่เห็นเธอ สองคนนั้นยังไม่ไป หญิงสาวได้แต่ภาวนาอย่าให้                    ชายหนุ่มเดินมาตรงนี้แต่มันก็ไม่เป็นผล

         “ธิชา เกิดอะไรขึ้น ใครอยู่แถวนี้มีโจรเข้าบ้าน”

         ธีภพรีบแกะเชือกที่มัดแขนของภรรยาและตะโกนให้คนสวนได้ยินเพื่อให้ช่วยกันออกมาจับขโมย

         “โวยวายเชียวนะมึง !”

         หนึ่งในโจรเล็งปืนมาทางคนทั้งคู่ ธีภพรีบกางแขนของเขาบังตัวภรรยาไว้ทันที

         “แกเป็นใคร” ชายหนุ่มถามเพื่อถ่วงเวลา

         “พ่อ ! มึงมั้ง อยากดวงซวยมาขวางทางก็ตายไปเถอะ”

         ปัง !

         ธิชาสองมืออุดหูด้วยความกลัวทันที หลังเสียงปืนดังแค่เพียงนัดเดียวไฟทุกดวงในบ้านถูกเปิดคนสวนและคนขับรถทั้งห้าคนวิ่งมาตามเสียงปืน เมื่อพวกโจรเห็นว่ามีคนกำลังวิ่งมาจึงรีบหนีไปพร้อมถุงที่ใส่ทรัพย์สินที่ได้จากตู้เซฟไป

         “คุณธี คุณธีอย่าเป็นอะไรนะคะ”

         หญิงสาวรีบเอาตักของตัวเองเข้าไปรองศีรษะของสามีสองมือจับไปที่เสื้อชุดนอนที่ตอนนี้มีแต่เลือดเต็มไปหมด

         “ธิชาคุณเป็นอะไรไหม มันยิงโดนคุณหรือเปล่า”

         ธีภพพูดด้วยเสียงเบาเหมือนคนจะขาดใจแต่ยังไม่ทันที่ภรรยาจะตอบเขาก็หมดสติลง คนรถรีบเอารถออกทันทีโชคยังดีที่โรงพยาบาลอยู่ห่างขากบ้านไม่มากและเวลานี้ท้องถนนโล่งไม่ค่อยมีรถ ชายหนุ่มจึงไปถึงโรงพยาบาลได้เร็ว

         เทวนาถโทรศัพท์แจ้งตำรวจและรีบโทรตามให้ณภัทรมาอยู่เป็นเพื่อนลูกสะใภ้เพราะตอนนี้เทวนาถเองก็ไม่ค่อยมีสติเต็มร้อยทั้งตกใจและเป็นห่วงลูกชาย ส่วนธิชาเองไม่ต้องพูดถึงนั่งนิ่ง                   น้ำตาไหลช็อคกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

         “คุณจะพาสามีฉันไปไหนคะ”

         หญิงสาวลุกจากเก้าอีกหน้าห้องฉุกเฉินทันทีเมื่อทางโรงพยาบาลเข็นเตียงของธีภพออกมาจากห้องฉุกเฉิน

         “เราต้องทำการผ่าตัดโดยด่วนค่ะ” นางพยาบาลชี้แจง

         คุณหมอรีบเดินมาอธิบายถึงอาการและการรักษาที่ต้องทำโดยเร่งด่วนทันทีเพราะต้องให้ทางญาติเซ็นชื่ออนุญาตยินยอมให้ผ่าตัดเวลานี้ธิชายอมทุกอย่างขออย่างเดียวอย่าให้สามีของเธอเป็นอะไร

         “คุณธีคุณต้องตื่นขึ้นมาอยู่กับธิชาและลูกนะคะ”

         หญิงสาวบีบมือสามีแน่นก่อนที่ทางโรงพยาบาลจะกันตัวเธอออกมาเพราะต้องทำการผ่าตัดทันที

         “เธอท้องแล้วทำไมไม่บอกธี”

         ณภัทรเดินตามภรรยาเพื่อนมาตั้งแต่ห้องฉุกเฉิน เขาได้ยินทุกคำที่ธิชาพูดกับคนเจ็บจึงตัดสินใจถามทันที

         “ฉันกลัว กลัวว่าถ้าคุณธีรู้ว่าฉันท้องแล้วเขาจะมาพรากลูกไป”

         “ทำไมเธอถึงคิดแบบนั้นธิชา” คนถามส่ายหัวอย่างเสียอารมณ์

         “ทำไมจะกลัวไม่ได้ คุณก็รู้ว่าที่คุณธีแต่งงานเพราะอะไรอย่าพยายามเล่นบทเพื่อนที่แสนดีในเวลานี้เลยค่ะ ธิชาเห็นข้อความที่คุณคุยกับคุณธีแล้ว”

         หญิงสาวรู้สึกโล่งทันทีที่ได้พูดเรื่องที่ค้างคาเธอจมาหลายเดือน

         “แต่...ช่างมันเถอะค่ะ ตอนนี้ฉันขอให้คุณธีปลอดภัย                ฉันยอมทุกอย่างแล้ว”

         ณภัทรได้แต่มองหน้าภรรยาเพื่อน เขาไม่รู้จะพูดอะไรดีความจริงส่วนหนึ่งเขาก็มีส่วนผิดที่ปกปิดเรื่องนี้แต่อีกใจเขาก็อยากจะบอกว่าทุกอย่างมันเป็นแค่ความรู้สึกในช่วงนั้นตอนนี้เพื่อนของเขาไม่ได้คิดเหมือนที่ธิชาเข้าใจ

         “ธิชา คือ..ตอนนี้”

         “คุณไม่ต้องพูดอะไรแล้วค่ะ” หญิงสาวร้องห้าม

         บรรยากาศหน้าห้องผ่าตัดเงียบสงบเพราะทั้งธิชาและณภัทรต่างไม่พูดอะไรกัน เทวนาถก็กำลังให้การกับตำรวจอยู่ที่หน้าห้องฉุกเฉิน ไม่มีใครเดินผ่านแถวนั้นเลยสักคน

         “ธิชาไม่สนใจแล้วนะว่าคุณธีจะแต่งงานเพราะอะไรขอแค่ให้เขาปลอดภัยกลับมาก็พอ ธิชากับลูกจะไม่หนีไปไหนอีกแล้ว คุณก็ไม่ต้องคิดมากธิชาเข้าใจค่ะ”

         คนตัวเล็กพูดออกมาท่ามกลางความเงียบ ณภัทรรู้ใจเสียคิดว่าหญิงสาวจะพูดอะไรที่เป็นการต่อว่าเขากับเพื่อน พอได้ยินแบบนี้คนฟังค่อยสบายใจขึ้นมาก็จะเหลือแต่ช่วยกันภาวนาให้เพื่อนของเขาปลอดภัยเท่านั้น

         ธิชานอนรออยู่ที่เก้าอี้หน้าห้องผ่าตัดเกือบหกชั่วโมง                  หญิงสาวสะดุ้งตื่นเมื่อเพื่อนของสามีมาปลุกว่าทางโรงพยาบาลจะพาธีภพไปยังห้องไอซียูจนกว่าเขาจะฟื้น

         “ธิชากลับไปบ้านก่อนไหม”

         “ไม่ค่ะ คุณณภัทรกลับไปพักก่อนก็ได้ค่ะ ธิชาจะอยู่ดูคุณธี”

         เทวนาถเดินมาพอดีพร้อมกับกระเป๋าใบใหญ่และผ้าห่มอีกหนึ่งผืน

         “พ่อกลับไปเอาของมาให้คว้าอะไรมาได้ก็เอามาก่อนไปนอนรอที่ห้องพักข้าง ๆ พ่อติดต่อไว้ให้แล้ว”

         โรงพยาบาลมีห้องพักสำหรับญาติที่ต้องการเฝ้าผู้ป่วยที่อยู่ห้องไอซียูถึงจะราคาแพงแต่เทวนาถก็ยินดีจ่าย

         “นอนพักนะลูก หลานพ่อจะได้แข็งแรง”

         ธิชามองพ่อสามีด้วยความตกใจเพราะเธอยังไม่ได้บอกเรื่องนี้กับเขาเลยทำมเขาถึงรู้

         “ไม่ต้องตกใจไป พ่อได้ยินที่ลูกบอกธีหน้าห้องฉุกเฉิน ห่วงเจ้าธีได้แต่อย่าลืมห่วงตัวเองนะ”

         เทวนาถแวะคุยกับหมอมาแล้ว เขาจึงสบายใจขึ้นกับอาการลูกชายเพราะกระสุนไม่โดนจุดอันตรายแต่เสียเลือดไปมากต้องใช้เวลาพักฟื้นสักพักก็จะกลับมาเป็นปกติได้เหมือนเดิม