ล้ำเส้น

ตอนที่ 7

ล้ำเส้น

          อาหารมื้อเย็นนี้ไม่อร่อยเลย เมื่อต้องนั่งกินโดยไม่มีกวินอยู่ด้วย ก้ามปูจึงกินไปแค่เพียงไม่กี่คำก่อนจะขอตัวพ่อและแม่สามีกลับขึ้นห้อง

          หญิงสาวคิดว่าเธอคงต้องหาอะไรทำ เพื่อไม่ให้ตัวเองว่างจนคิดฟุ้งซ่านแบบนี้ แต่จะไปทำงานพ่อสามีก็ไม่ยอม ก้ามปูจึงคิดจะขายเสื้อผ้าออนไลน์ สร้างรายได้และจะได้ไม่เหงา

          เสียงรถของกวินขับเข้ามาในบ้าน ก้ามปูรีบขึ้นไปบนเตียงนอนและแกล้งหลับทันที เพื่อไม่ให้เขารู้ว่าเธอนั่งรอนอนรอเขาอยู่

          เวลาผ่านไปเกือบสิบนาที ก็ยังไม่มีวี่แววของกวินว่าจะเปิดประตูห้องเข้ามา หญิงสาวจึงตัดสินใจเดินลงไปดู และพบว่าสามีของเธอยังนั่งกดโทรศัพท์อยู่

         “เอ้า! กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ”

          ก้ามปูแกล้งเหมือนเธอเดินลงไปข้างล่างและบังเอิญเจอสามีอย่างไม่ได้ตั้งใจ

          “เพิ่งมาถึงเอง นึกว่าหลับไปแล้วเสียอีก แล้วลงมาทำไมดึกแล้ว”

          กวินรีบเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าทันที ก่อนจะเดินมาโอบเอวภรรยา

          “ว่าจะลงมามาหาอะไรเย็นๆกินค่ะ รู้สึกหิวขึ้นมา”

          “อ้วนนะ กินตอนดึก”

          “พี่กวินไม่ชอบผู้หยิงอ้วนเหรอคะ ถ้าอย่างนั้นก้ามปูว่าพี่ต้องหาภรรยาใหม่แล้วแหละ หรือว่ามีสำรองไว้แล้ว”

          ถึงแม้น้ำเสียงและสีหน้าของหญิงสาวจะดูเหมือนแค่เพียงพูดเล่น แต่สีหน้าคนฟังถอดสีทันที

          “พูดไปเรื่อย ทำเหมือนพี่เป็นคนเจ้าชู้ไปได้”

          กวินทำท่าน้อยใจกลบเกลื่อน หญิงสาวเห็นแล้วยิ่งรู้สึกอยากจะกระฉากคอเสื้อและถามตรง ๆแต่ก็ได้แต่คิดเพราะเธอต้องทำให้ได้อย่างที่เพื่อนแนะนำ

          “เดี๋ยวก้ามปูหาอะไรกินแล้วตามขึ้นไป พี่กวินขึ้นไปอาบน้ำเถอะค่ะ”

          ชายหนุ่มส่งยิ้มให้ภรรยา ก่อนเดินขึ้นไปบนห้อง ก้ามปูเองก็ทำท่าเหมือนจะเดินเข้าไปในห้องครัว แต่จริงๆแล้วเธอแอบเดินตามสามีขึ้นไป รอจนกว่าได้ยินกวินเปิดประตูห้องน้ำ เธอถึงเข้าไปในห้องและพยายามมองหาโทรศัพท์

          โชคเข้าข้างหญิงสาว ทันทีที่เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ก็มีไลน์ที่เธอจำได้ดีว่าผู้หญิงในรูปคือขวัญวิภา พนักงานที่เธอเจอที่บริษัท

‘ขวัญนอนก่อนนะคะ ขอบคุณกวินมากสำหรับอาหารมื้อค่ำ และขอบคุณที่ช่วยพาลูกไปหาหมอ นอนหลับฝันดีนะคะ’

หญิงสาวไม่ได้กดอ่านแต่เธอเห็ทุกคำเพราะมันเด้งขึ้นมาต่อหน้าเธอ ก้ามปูรู้ว่าตัวเองไม่สามารถควบคุมอารมณ์ตอนนี้ได้ เธอจึงตัดสินใจลงไปนั่งข้างล่างเพื่อสงบสติอารมณ์ตัวเองให้ปกติเสียก่อน

ก้ามปูนั่งคิดถึงข้อความที่เธอเพิ่งได้อ่านซ้ำไปซ้ำมา ที่แท้เขาก็ไปกินข้าวกับผู้หญิงคนอื่นมาและทิ้งให้เธอต้องกินข้าวโดยไม่มีเขา และลูกที่ขวัญวิภาพิมพ์มาหมายถึงลูกใครหรือคือลูกของกวิน ก้ามปูรู้สึกอยากกรี๊ดให้ลั่นบ้านแต่มันจะทำให้สามีของเธอรู้ตัวว่าเธอมีข้อมูลและเขาจะต้องไม่ยอมรับแน่ๆ

ก้ามปูเคยจำได้ว่าพ่อของเธอเคยสอนว่าเวลาโมโหหรือโกรธใคร ให้หายใจช้าๆหลับตาลง ห้ามพูดเวลาที่โกรธเพราะเราจะไม่มีสติและคำพูดของเรามันเอากลับคืนไม่ได้ หญิงสาวจึงนั่งหลับตาหลังพิงโซฟาและพยายามหายใจช้าๆ และมันก็ช่วยได้จริงๆ เมื่อรู้สึกดีขึ้นเธอจึงกลับขึ้นไปบนห้องนอน

“ลงไปนานจัง แล้วกินอะไรมา อิ่มหรือเปล่า”

กวินยังอยู่ในชุดนุ่งเพียงผ้าขนหนูผืนเดียว กำลังยืนเป่าผมอยู่

“ไม่ได้กินค่ะ คิดขึ้นได้ว่ากลัวอ้วน เลยลงไปนั่งเล่นเฉยๆ”

“ประชดพี่ใช่ไหมนี่ พี่ก็พูดเล่น ไปถ้าอย่างนั้นลงไปหาอะไรกินกัน”

“พี่กวินยังไม่ได้กินอะไรมาเหรอคะ ก้ามปูคิดว่าพี่น่าจะอิ่มมาจากข้างนอกแล้ว”

หญิงสาวอยากจะตบปากตัวเองจัง ที่เผลอตัวพูดออกไป ทั้งที่อุส่าตั้งสติมาแล้วเชียว

“เปลี่ยนใจแล้วไม่กินข้างล่างดีกว่ากินเมียจอมขี้งอนบนเตียงดีกว่า”

ยังไม่ทันจะได้ปิดไฟ ก้ามปูก็ถูกร่างหนาที่ดึงผ้าขนหนูที่ปกปิดร่างกายอยู่แค่เพียงชิ้นเดียวออกจากตัว เวลาปิดไฟเธอก็อายจะแย่แล้วนี่เขาทำทั้งที่ไปยังเปิดสว่างอยู่ทุกดวง หญิงสาวจึงได้แต่หลับตาไม่ยอมลืมจนพายุสวาทแห่งการง้อภรรยาจบลง

“หายงอนพี่หรือยังครับภรรยาสุดน่ารักของพี่”

กวินจูบลงบนหน้าผากโหนกนูนของหญิงสาวที่ตอนนี้กล้าลืมตาแล้ว เพราะมีผ้าห่มปกปิดร่างเปลือยเปล่าของเธอไว้

“ก้ามปูไม่ได้งอน พี่กวินอย่าคิดมากสิคะ คนเราเป็นสามีภรรยากันก็ต้องเชื่อใจ ไว้ใจและให้เกียรติกัน แต่ถ้าวันใดเรารู้ตัวว่าเราไม่สามารถทำได้ เราก็ควรจะเลิกกันไม่ใช่โกหกกัน ใช่ไหมคะพี่กวิน”

ชายหนุ่มถึงกับพูดอะไรไม่ออก เขามองหน้าภรรยาอย่างไม่ละสายตา เหมือนกำลังคิดว่าเขาควรจะพูดอย่างไรดี

“พี่ไม่รู้นะว่าก้ามปูกำลังคิดอะไรอยู่ แต่ขอให้คิดถึงคำพูดที่พี่เคยขอไว้ ภรรยาของพี่จงหนักแน่น”

“ค่ะก้ามปูไม่เคยลืม และตอนนี้ก็กำลังหนักแน่นอยู่ พี่กวินสบายใจได้”

การรักใครสักคนมันไม่ได้มีแค่ความสุขอย่างเดียว ตอนนี้ก้ามปูรู้แล้วว่าที่เธอเคยได้ยินตนอื่นพูดกันว่าที่ใดมีรักที่นั่นมีทุกข์มันเป็นแบบนี้นี่เอง

คืนนี้กวินนอนกอดภรรยาเหมือนเช่นทุกคืนที่ผ่านมา แต่ทั้งสองคนต่างรู้ว่ายังไม่มีใครที่ข่มตาลง แต่ต่างคนต่างก็ได้แต่มีเหตุผลที่ต่างกันอยู่ในใจ

“พี่กวินยังไม่หลับใช่ไหมคะ” ก้ามปูนึกขึ้นมทาได้ว่าเธอมีเรื่องจะบอกเขา

“ยัง มีอะไรหรือ”

“พรุ่งนี้ก้ามปูจะไปหาซื้อของมาขายออนไลน์ ไม่อยากอยู่บ้านเฉยๆ มันเบื่อ มันเหงา”

“พรุ่งนี้พี่มีประชุม ไว้วันหลังได้ไหม”

“ก้ามปูแค่บอกให้พี่รู้ ไม่ได้หมายความว่าให้พี่พาไป นอนเถอะค่ะ เรื่องที่จะบอกมีแค่นี้แหละ”

หญิงสาวนอนสวดมนต์ตามที่ชลธีพ่อของเธอสอนไว้เวลานอนไม่หลับ และวันนี้เธอก็คิดเรื่องของกวินมาทั้งวันแล้ว หญิงสาวเบื่อที่จะต้องมาคิดซ้ำไปซ้ำมา จึงพยายามตัดมันออกจากใจ จนในที่สุดเธอก็หลับได้อย่างสลายใจ ต่างจากคนที่นอนอยู่ข้างๆ ที่กำลังสับสนว่าภรรยาของเขาเป็นอะไรหรือรู้อะไรมากันแน่ แต่ตัวเองก็มีสิ่งที่ปิดบังอยู่จริงๆจึงไม่กล้าที่จะถามหญิงสาวตรง ๆ ให้รู้เรื่องกันไป