บ่วงรักประธานร้าย

‘ริสา’ เลขาสาวคนใหม่ของอคินที่มาทำงานที่บริษัทนี้ได้เกือบหนึ่งเดือนแล้ว และต้องมารู้ว่าอดีตแฟนเก่าที่เลิกรากันไปนานแล้วคือเจ้านายของตัวเองและเป็นผู้ชายที่กำลังใช้กำลังบังคับให้เธอปรนเปรอเขาอยู่ในตอนนี้

หญิงสาวอยู่ในชุดทำงานกระโปรงทรงเอรัดรูปพยายามหลีกหนี ทว่าร่างอวบอิ่มซ่อนรูปกลับถูกวงแขนแกร่งดุจคีมเหล็กของ ภคิน  อดีตคนรักและเจ้านายหนุ่มบดเบียดกระแทกเข้าหาอย่างป่าเถื่อน

แรงบีบที่เอวคอดทำเอาเนื้อนุ่มแอ่นหยัดชิดแผงอกหนาแน่นตึงของเขา ภคินได้ยินคำประกาศกร้าวจากปากอวบอิ่มชัดเจน ทว่าดวงตาคมกริบสีนิลกลับไม่ฉายแววสะทกสะท้าน เขายิ้มเหยียดพรางเลิกคิ้วมองอย่างเย้ยหยัน

“คู่หมั้นไม่ใช่ผัว... หรือต่อให้มันจะเป็นผัว ถ้าพี่อยากได้ เธอก็ต้องเป็นของพี่!”

“ศีลธรรมของพี่มันหายไปไหนหมดแล้ว ปล่อยริสานะ!” ริสาหน้าดำหน้าแดง ทั้งทุบทั้งด่าคนสารเลวตรงหน้า ทว่าคนตัวโตกลับยิ้มยียวนหน้าด้าน ๆ

“ศีลธรรมอะไรนั่น พี่ไม่เคยสนใจสักนิด”

“เห็นแก่ตัว!”

“ใช่ พี่มันเห็นแก่ตัว... ยอมรับเลย” เขายอมรับคำด่าอย่างไม่สะดุด ริสาเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง เธอไม่ใช่เด็กสาวคลั่งรักที่โง่งมคนเดิมอีกต่อไปแล้ว เธอจะไม่ยอมให้ผู้ชายมักมากคนนี้มาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีและทำลายชีวิตแต่งงานของเธอเด็ดขาด

“พี่คิดถึงริสาจริงๆ นะคะ ริสาเองก็คิดถึงพี่ไม่ใช่เหรอ” 

“พี่มันบ้าไปแล้ว! เราเลิกกันแล้ว อย่าลืมสิคะ!”

“พี่ไม่เคยเลิกกับริสา ไม่เคยพูดคำนั้นสักคำ”

“คนสารเลว!” หญิงสาวผลักอกแกร่งสุดแรงเกิด ทว่าภคินกลับหัวเราะในลำคอต่ำลึกอย่างชอบใจ พฤติกรรมต่อต้านของเธอมันยิ่งปลุกสัญชาตญาณดิบในตัวเขาให้ตื่นตัว

“ตัวเล็กแค่นี้จะทำอะไรพี่ได้คะ? ให้พี่กอด ให้พี่จูบให้หายคิดถึงหน่อยได้หรือเปล่าคนดี...”

“ปล่อยริสา! กรี๊ด... อื้อออ!”

เสียงหวีดร้องถูกกลืนหายไปในลำคอเมื่อริมฝีปากหยักลึกฉกวูบลงมาครอบครองอย่างรวดเร็วและดิบเถื่อน ริสาพยายามเบือนหน้าหนี แต่ภคินรู้ทัน ใบหน้าคมคายตามบดจูบ ดูดกลืนกลีบปากนุ่มอย่างไม่ลดละ ลิ้นหนาร้อนระอุพยายามจะแทรกแซงเข้าสู่โพรงปากหวานเพื่อตักตวงรสชาติที่เขาโหยหามาแรมปี

ชายหนุ่มรู้จักทุกซอกทุกมุมและจุดอ่อนไหวบนเรือนร่างนี้ดียิ่งกว่าใคร มือข้างหนึ่งกอดรัดเอวคอดกิ่วเอาไว้แน่น ส่วนมือหนาอีกข้างเลื่อนต่ำลง ตลบชายกระโปรงทำงานทรงเอตัวสั้นขึ้นสูงจนเห็นขาอ่อนขาวเนียน ก่อนจะลูบไล้ฝ่ามือหยาบโลนไปตามเนื้อนุ่มเบา ๆ

“อื้อออ!”

ริสาสะดุดกึก ร่างกายชาวาบเมื่อริมฝีปากร้อนของเขาลากไล้ลงมาขบเม้มและแลบลิ้นเลียที่ใบหู เธอโกรธจนลืมตัว กดเขี้ยวเคี้ยวฟันกัดริมฝีปากเขาจนแตกยับ รสชาติเค็มปร่าของเลือดไหลซึม ทว่าภคินกลับสะใจ นัยน์ตาคุกรุ่นไปด้วยความต้องการ ชายหนุ่มลูบมือสูงขึ้นผ่านง่ามขาอ่อน ขยำตะโบมลงบนแพนตี้ตัวจิ๋วที่เริ่มชื้นแฉะ กดนิ้วบดบี้ลงบนใจกลางความสาวที่กำลังสั่นสะท้าน ร่างกายของริสาอ่อนระทวย แข้งขาไร้แรงต้านทานทันตาเห็น

ผู้ชายคนนี้คือปีศาจ...สัมผัสป่าเถื่อนของเขาทำให้เธอตระหนักได้ในส่วนลึกว่า เธอไม่เคยลบเขาออกจากสมองได้เลย

“พี่ลูบแค่นี้ เด็กร่านของพี่ยังเสียวแฉะเยิ้มไปถึงมดลูกเลยเหรอคะ? หืมมม” คำพูดหยาบโลนที่กระซิบข้างหูทำให้ริสาขนลุกซู่ เธอพยายามจะดึงมือของเขาออกจากร่องรัก ทว่านิ้วแกร่งกลับบดขยี้เน้น ๆ ผ่านเนื้อผ้าจนเธอเผลอครางกระเส่า

“พอ... พอเถอะค่ะ ขอร้อง... เดี๋ยวมีคนมาเห็น” เมื่อสู้แรงไม่ได้ เธอจึงจำต้องอ้อนวอนน้ำตานองหน้า

“อ้อ... ชอบทำในที่ลับตาคนใช่ไหม ได้สิ เดี๋ยวพี่จัดให้!”

“อุ้ย! พี่คิน ปล่อยริสานะ!”

ร่างเล็กถูกช้อนยกขึ้นพาดบ่ากว้างทันที ภคินก้าวเท้าฉับ ๆ พาร่างเธอเดินลึกเข้ามาในห้องต้อนรับแขกที่อยู่ส่วนในของห้องทำงานใหญ่ของเขา 

“พาตัวริสามาที่นี่ทำไม... ปล่อยนะคะ”

“ก็หาที่ลับตาคนฉีกขาเอาเธอไงคะ พี่ตามใจริสาขนาดนี้ ยังไม่น่ารักอีกเหรอ”

“พี่คิน... อย่าทำให้ความรู้สึกของริสามันแย่ไปกว่านี้เลยค่ะ” ริสาสะอื้น สายตาคมกริบที่จ้องจะกลืนกินเธอลงท้องทำให้ร่องสาวตอดขมิบถี่รัวด้วยความรัญจวน

“พี่รอวันนี้มานานแค่ไหนรู้ไหม... พี่คิดถึงริสา ยิ่งอยู่ใกล้ ก็ยิ่งอยากเย็ด"

“พี่คิน พวกเราเป็นแค่เจ้านายกับลูกน้องกันนะคะ"

"ใครบอก พี่น่ะเป็นผัวเก่าของริสาด้วยนะ ลืมแล้วเหรอ"

"ไม่ปล่อยนะคะ พวกเราเลิกกันไปนานแล้ว อย่าทำริสาเลย"

ชายหนุ่มไม่ฟังคำทัดทาน เขาซบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น แลบลิ้นสากเลียและขบเม้มใบหูของเธออย่างหิวกระหาย จุดตื้นลึกหนาบางตรงนี้คู่หมั้นของเธอไม่เคยรู้ด้วยซ้ำ เซ็กส์ระหว่างเธอกับ ‘เจตน์’ คู่หมั้นหนุ่มแสนดีไม่ได้เกิดขึ้นบ่อย และทุกครั้งมันช่างจืดชืด รวดเร็ว จนริสาอารมณ์ค้าง ต้องแอบมาใช้นิ้วช่วยตัวเองปลดปล่อยลับหลังอยู่เสมอ โดยเจตน์มักอ้างว่าเขาเหนื่อยจากงานหนักจึงเพลียเกินกว่าจะสนองตัณหาของเธอ

ทว่า สัมผัสปลุกเร้าอันเชี่ยวชาญของภคิน กลับปลุกความเงี่ยนและความดิบในกายของเธอให้ปะทุจนน้ำหวานไหลเยิ้มเปียกชุ่มกางเกงในอย่างน่าอาย

ภคินจ้องมองใบหน้าหวานที่แดงก่ำและลมหายใจหอบถี่ของหญิงสาวด้วยความคลั่งไคล้ เชยคางเธอขึ้นมา ริสาเม้มปากแล้วสะบัดหน้าหนีทันที

“ถ้ายอมให้พี่กระแทกดี ๆ วันนี้ริสาจะได้ทำงานอย่างราบรื่น...”

“สารเลว!” 

“หึหึ พี่ถือว่าริสาชมนะ เงยหน้าขึ้นมาให้พี่จูบดี ๆ ถ้าอยากให้พี่เบามือ” สายตาของเขาบอกชัดว่าไม่ได้ขู่ ภคินแกล้งใช้นิ้วโป้งบดขยี้จุดเสียวหนัก ๆ จนร่างบางกระตุกเกร็ง “หรืออยากลองโดนควยพี่กระแทกโชว์ต่อหน้าพนักงานคนอื่น ถ้าไอ้คู่หมั้นหน้าโง่ของเธอรู้เข้า มันจะทำยังไงนะ... มันจะรังเกียจจนถอนหมั้นหรือเปล่า?”

“พี่คิน พี่มันคนเลว” ริสาสูดหายใจเข้าลึกด้วยความคับแค้นใจ ผู้ชายคนนี้เห็นเธอเป็นของตาย คิดจะหายไปก็ไป คิดจะกลับมาเอาเมื่อไหร่ก็ต้องได้ เธอเงยหน้าขึ้นหวังจะด่าซ้ำ ทว่าภคินกลับล็อกปลายคางเธอไว้แน่น ก่อนจะฉกจูบจ้วงลิ้นลงมาอย่างบ้าคลั่ง

“อื้อออ! พี่คิน... อึก”

ในจังหวะที่เธออ้าปาก ลิ้นหนาร้อนระอุก็ดันแทรกเข้ามาในโพรงปากเล็ก ดูดตวัดเกี่ยวพันลิ้นบางอย่างหิวกระหาย ตักตวงน้ำหวานระคนเร่งเร้าให้เธอตอบสนอง ชายหนุ่มปล่อยมือจากสะโพกมน เลื่อนมาแกะกระดุมกางเกงและรูดซิปของตัวเองออก ดึงแก่นกายขนาดยักษ์ที่แข็งคัดจนเส้นเลือดปูดโปนออกมาอวดสายตา

เขางัดข้อพับขาของริสาขึ้นพาดบ่ากว้างข้างหนึ่ง รูดแพนตี้ตัวจิ๋วที่แฉะเยิ้มไปกองไว้ที่ข้อเท้า เผยให้เห็นกลีบเนื้อมธุรสสีหวานฉ่ำน้ำที่กำลังขยับตอดรัดอากาศ ภคินครางซี้ด จรดความแข็งขืนหัวหยักบานฉ่ำกดบดเบี้เข้ากับรอยแยกที่แฉะชื้นทันที

“อ๊าาา! พี่คิน อย่า... อื้อออ!”

“ซี้ดดด แฉะขนาดนี้แล้วยังจะปากดี... เป็นชู้กับพี่มันเร้าใจกว่าอยู่กับไอ้หน้าจืดนั่นใช่ไหมริสา! อู้ยยย แน่นฉิบหาย!”