ภาพที่แสนเจ็บปวด

ตอนที่12

ภาพที่แสนเจ็บปวด

          เกือบปีแล้วที่เธอกับกวินแต่งงานกันมา เธอไม่เคยรู้สึกว่าสามีของเธอมีค่าเท่าวันนี้เลย ก้ามปูกำลังรู้สึกกลัวว่าจะเสียเขาไปจริงๆ

          “พร้อมแล้วนะก้ามปู จำไว้นะไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แกยังมีพวกฉันเสมอ”

         ก้ามปูค่อยๆใช้คีย์การ์ดเปิดประตู ไม่มีใครอยู่ในห้องรับแขก น้ำตาของหญิงสาวผู้รู้สึกพ่ายแพเริ่มไหลออกมา ถ้าสองคนไม่ได้นั่งกันอยู่กลางห้องก็เหลือแต่ในห้องนอน

          ห้องนอนอยู่ห่างจากจุดที่ก้ามปูยืนอยู่เพียงไม่กี่ก้าว แต่เธอกลับค่อยๆเดินไปอย่างช้าๆ และใช้มือค่อยๆขยับหมุนประตูด้วยหัวใจที่เต้นแรง

          ในห้องนั้นมีเพียงสาวชาวเกาหลีที่กำลังเตรียมจัดกระเป๋าจะเดินทางกลับ เธอหันมาหาทั้งสามคนด้วยความตกใจ ก่อนที่จะร้องโวยวาย

          ทรายเป็นเพียงคนเดียวที่มีสติและพูดภาษาอังกฤษได้เก่งจึงพยายามอธิบายให้อีกฝ่ายเข้าใจ

          เสียงดังของลูกค้าต่างชาติ ทำให้กวินรีบวิ่งออกมาจากห้องน้ำที่อยู่ข้างๆกับห้องครัวด้วยความตกใจ

          เมื่อหันมาเห็นก้ามปู ชายหนุ่มยิ่งตกใจเป็นสองเท่า แต่เขาก็เลือกที่จะวิ่งเข้าไปในห้องเพื่อดูแลลูกค้าของเขาก่อน

          “เอาไงต่อวะแก”

          ทรายเดินออกมาจากห้องนอนด้วยความรีบร้อน เพราะไม่อยากตอบคำถามกวิน

          “กลับกันเถอะ”

          ก้ามปูรีบสาวเท้าออกจากห้อง และลงมาชั้นล่างส่งคีย์การ์ดคืนและขับรถกลับบ้านทันที

          “ขอบใจทุกคนมากนะ คืนนี้ฉันจะไปหาพี่กุ้งนาง แล้วพรุ่งนี้ค่อยคิดต่อว่าจะทำอย่างไรต่อไป”

          หญิงสาวหันมาบอกเพื่อนๆที่มาส่งเธอที่หน้าบ้าน ก่อนจะเปิดประตูลงจากรภด้วยหัวใจที่เลื่อนลอย

          ก้ามปูเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋า คืนนี้เธอจะไปนอนที่บ้านของพี่สาว เพราะพี่เขยเดินทางไปต่างประเทศ และพรุ่งนี้เธอค่อยคิดต่อว่าจะเอาอย่างไรกับชีวิตต่อ

          หญิงสาวไม่สนใจแล้ว ว่าทั้งคู่จะมีอะไรกันไหม แต่สิ่งที่เขาทำมันแสดงให้เห็นว่ากวินเลือกที่จะรักษาน้ำใจลูกค้ามากกว่าภรรยาของตัวเอง

          บ้านของกุ้งนางอยู่ไกลจากบ้านของกวินมาก แต่ดึกแล้วรถไม่ค่อยติดก้ามปูจึงขับรถไปเรื่อยๆ แบบไม่เร่งรีบอะไร เธอไม่ได้โทรไปบอกพี่สาวก่อน เพราะกลัวกุ้งนางจะแอบบอกกวิน

          ระหว่างทางก้ามปูพยายามคิดทบทวนเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด ความจริงแล้วสิ่งที่เธอเห็นก็ไม่ได้แสดงว่าทั้งคู่กำลังมีอะไรเกินเลยกัน แต่ความหวาดระแวงทั้งหมดมันเกิดจากความรู้สึกลึกๆ ว่าเธอไม่เคยมั่นใจเลย ว่ากวินรักเธอต่างหากและเธอคงไม่สามารถทนอยู่กับความรู้สึกแบบนี้ต่อไปได้

          กวินรู้สึกทั้งโมโหและโกรธภรรยามากตั้งใจว่ากลับมาถึงบ้าน เธอกับเขาคงมีเรื่องต้องคุยกัน แต่พอขึ้นมาที่ห้องนอนเขากับพบว่าเสื้อผ้าของใช้บางส่วนถูกเก็บไปหมด ภรรยาของเขาไม่อยู่แล้ว จากอารมณ์ที่โมโหเปลี่ยนเป็นความเป็นห่วงทันที

         ชายหนุ่มไม่กล้าโทรไปหาชลธีเพราะกลัวจะทำให้พ่อของภรรยาตกใจ เขาจึงตัดสินใจโทรศัพท์หาทรายเพื่อถามว่าก้ามปูไปไหน

         “ก้ามปูไม่ได้บอกว่าจะไปไหน แต่ไม่ได้กลับไปหาพ่อของเธอแน่นอน เธอคงอยากใช้เวลาอยู่กับตัวเองสักพัก ทรายก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับครอบครัวของพี่ก่อนหน้านี้ ทำไมมันถึงทำให้เพื่อนของทรายรู้สึกไม่ไหวใจพี่ รู้สึกเหมือนตัวเองไม่มีค่าพอ ให้เวลาก้ามปูมันได้คิดทบทวนสักพักนะคะ ดีขึ้นมันคงกลับมาเอง พี่กวินก็จะได้มีเวลาคิดทบทวนด้วย พวกเราต้องขอโทษที่เข้าไปทำให้ลูกค้าของพี่ตกใจ แต่พวกเราทำไปเพราะรักและเป็นห่วงก้ามปูนะคะ”

          กวินวางสายจากเพื่อนของภรรยา เขานอนลงบนเตียงนอนที่ตอนนี้ว่างเปล่าไร้เงาของหญิงสาวที่เคยนอนรอเขาเกือบทุกวันมือก่ายหน้าผาก เขายังคิดไม่ออกว่าเขาทำอะไรให้ภรรยาต้องรู้สึกแบบนั้น

          เรื่องของขวัญวิภาเขาก็พาเธอไปดูด้วยตาตัวเองแล้ว ว่าเพราะอะไรเขาถึงต้องคอยไปช่วยเหลือ และเรื่องวันนี้ก็คือลูกค้า เขาก็มีหน้าที่ต้องดูแลอยู่แล้ว

          เสียงข้อความจากโทรศัพท์ดังขึ้นมา ทรายส่งภาพบางอย่างมาก กวินรีบเปิดดู ทรายอธิบายว่า มีคนส่งภาพพวกนี้มาให้ก้ามปูดู ก่อนที่หญิงสาวจะตัดสินใจสะกดรอยตามกวิน

          ชายหนุ่มพอคาดเดาได้ว่าคนที่อยู่เบื้องหลังคือใคร เพราะคนที่จะรู้ว่าเขากับลูกค้าจะไปที่ไหนบ้างมีเพียงคนเดียวก็คือขวัญวิภา

          กวินรู้สึกว่าการที่เขาตัดขวัญออกจากชีวิตไม่ได้แบบเด็ดขาดมันทำให้ตัวเขาเองที่ไม่มีความสุขและพลอยทำให้ก้ามปูต้องมาเสียใจอีก

          ดึกแล้วกวินทำอะไรไม่ได้นอกจากพยายามโทรศัพท์หาภรรยา แต่ก้ามปูก็ไท้รับสาย สักพักเธอก็ปิดเครื่องไป กวินได้แต่ภาวนาขอให้ภรรยาของเขาอย่าตัดสินใจ ทำอะไรที่จะเป็นอันตรายเลย

          ห้าทุ่มกว่าก้ามปูขับรถมาถึงบ้านของพี่สาว กุ้งนางลงมาเปิดประตูบ้านให้ เพราะเธอโทรมาบอกตอนที่ใกล้ถึงแล้ว

          “เกิดอะไรขึ้น ทำไมมาหาพี่ดึกดื่นแบบนี้”

          กุ้งนางถามน้องสาวด้วยความหวงใย และตกใจเพราก้ามปูร้องไห้มาตลอดทางจนดางตาแดงบวมไปหด

          “เข้าบ้านก่อน มีอะไรไปคุยกันในบ้าน เข้มแข็งน้องสาวของพี่ไม่ใช่คนอ่อนแอ”

          หญิงสาวเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้กุ้งนางฟัง เธอไม่ได้พูดใส่ร้ายสามีเธอพูดทุกอย่างตามความจริงและเธอก็ยอมรับว่าบางเรื่องเธอก็ไม่เคยถามไม่เคยพูดกับกวินตรงๆ และมักจะคิดไปเองไปในทางที่ไม่ดี

          “คืนนี้ไปพักก่อน พี่เข้าใจนะว่าก้ามปูกำลังรู้สึกอะไรเพราะพี่ก็ผ่านช่วงนั้นมาแล้ว”

          กุ้งนางก็ไม่ต่างจากน้องสาวตอนที่แต่งงานแรกๆ เธอก็แอบคิดตลอดว่ากวีไม่รักเธอ และคงมีสักวันที่เขาจะต้องนอกใจ และในที่สุดก็ต้องเลิกกัน แต่พอยิ่งคิดยิ่งทุกข์ยิ่งไม่มีความสุข กุ้งนางจึงเปลี่ยนความคิดใหม่เขาเปิดใจคุยกับสามีตรงๆ จนเกิดความเข้าใจกัน และอยู่กันมาได้จนถึงทุกวันนี้